Σάββατο 16 Ιουλίου 2011
Η Ελλάδα να χρεοκοπήσει αλά... γερμανικά!
«Το λογικότερο είναι τώρα να συμφωνηθεί μια μείωση του χρέους. Όποιος δάνεισε λεφτά στην Ελλάδα, πρέπει να χάσει ένα μεγάλο μέρος τους. Αυτό θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες, γι' αυτό θα πρέπει να τις βοηθήσουν οι κυβερνήσεις. Μπορεί αυτή η λύση να είναι ακριβή για τη Γερμανία, αλλά έτσι κι αλλιώς θα πρέπει να πληρώσουμε. Κι έτσι θα είχε και η Ελλάδα μια ευκαιρία για μια νέα αρχή».
Είναι η λύση που προτείνει για την ευρωπαϊκή κρίση χρέους ένας ιστορικός της Οικονομίας, ο καθηγητής του London School of Economics Αλμπρεχτ Ριτσλ. Σε συνέντευξή του στο περιοδικό Spiegel ο γερμανός καθηγητής δεν θεωρεί, άλλωστε, πρωτότυπη τη ιδέα του. «Οι χρεοκοπίες της Γερμανίας τα περασμένα χρόνια δείχνουν τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει σήμερα η Ευρώπη για την Ελλάδα», σημειώνει.
Είναι όντως ρηξικέλευθες οι απόψεις του Ριτσλ. Υποστηρίζει, φερ' ειπείν, ότι η χώρα του δεν πτώχευσε μόνο δύο φορές κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, αλλά «τουλάχιστον τρεις». Η τρίτη ήταν το... 1990! «Ο τότε καγκελάριος Χέλμουτ Κολ αρνήθηκε να εφαρμόσει τη Συμφωνία του Λονδίνου του 1953. Η συμφωνία έλεγε ότι οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις στην περίπτωση της επανένωσης των Γερμανίων θα πρέπει να τεθούν υπό επαναδιαπραγμάτευση. Η Γερμανία, όμως, δεν μετά το 1990 (εκτός πολύ λίγων) ούτε τα αναγκαστικά δανεια, ούτε αποζημιώσεις κατοχής. Κήρυξε μιαν οιονεί στάση πληρωμών. Η Ελλάδα είναι ένα από τα κράτη, που δεν πήραν δεκάρα», παρατηρεί ο γερμανός ιστορικός.
Ο Ριτσλ εξηγεί: «Η Γερμανία έζησε τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης ιστορίας. Την σημερινή οικονομική ανεξαρτησία της και τη θέση της ως "Διδασκάλου της Ευρώπης" την χρωστάει στις ΗΠΑ, οι οποίες μετά τον Α' αλλά και κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο παραιτήθηκαν από το δικαίωμα τους να ζητήσουν τεράστιες πολεμικές αποζημιώσεις. Αυτό δεν το θυμάται όμως κανείς σήμερα...» Ειδικότερα, μετά τη γερμανική συνθηκολόγηση του 1945 «οι ΗΠΑ φρόντισαν να μην θέσει κανείς από τους συμμάχους αξιώσεις για αποζημίωση. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, ματαιώθηκαν όλες οι αξιώσεις μέχρι μια μελλοντική επανένωση των Γερμανιών. Αυτό ήταν πολύ ζωτικό για την Γερμανία, ήταν στην ουσία η οικονομική βάση του γερμανικού μεταπολεμικού θαύματος. Αλλά παράλληλα, τα θύματα της γερμανικής κατοχής ήταν αναγκασμένα να αποποιηθούν τα δικαιώματα τους για αποζημίωση, μεταξύ αυτών και οι Έλληνες...».
Ο καθηγητής Ριτσλ λαμβάνοντας ως βάση την οικονομικη επιφάνεια των ΗΠΑ την εποχή του Μεσοπολέμου, υπολογίζει ότι τα γερμανικά χρέη της δεκαετίας του 1930 ισοδυναμούν με το κόστος της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008. «Συγκριτικά, λοιπόν, τα χρέη της Ελλάδας είναι μηδαμινά», σημειώνει, για να διαπιστώσει ότι η χώρα του «είναι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20ου αιώνα και πιθανόν της νεότερης οικονομικής ιστορίας».
Η Ελλάδα, κατά τον Ριτσλ, διαδραματίζει δευτερεύοντα ρόλο. Ομως, μπορεί να γίνει η αφορμή για να μεταδοθεί η κρίση στην υπόλοιπη Ευρώπη, κάτι που θεωρεί πως θα ήταν καταστροφικό. «Οποιος δεν μπορεί να πληρώσει τα χρέη του είναι εξ ορισμού χρεοκοπημένος. Τώρα εκείνο που θα έπρεπε να καθοριστεί, ποια χρηματικά ποσά είναι έτοιμοι οι πιστωτές να θυσιάσουν. Δηλαδή θα πρέπει να βρούμε ποιός θα πληρώσει το μάρμαρο», δηλώνει στο Spiegel ο καθηγητής του LSE. Και θεωρεί αυτονόητο ότι αυτός που θα πληρώσει τα περισσότερα πρέπει να είναι η Γερμανία.
«Στο παρελθόν ήμασταν πολύ ανέμελοι. Η βιομηχανική μας παραγωγή κέρδισε πολλά από τις υπέρογκες εξαγωγές. Οι ανθελληνικές θέσεις που προβάλλονται από τα γερμανικά ΜΜΕ είναι πολύ επικίνδυνες. Μην ξεχνάτε ότι ζούμε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: Το οικονομικό μας θαύμα κατέστη δυνατό αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε αποζημιώσεις», σημειώνει ο Ριτσλ. Και στην παρατήρηση του Spiegel μήπως η Γερμανία θα έπρεπε να είναι πιο συγκρατημένη στις απαιτήσεις της προς την Ελλάδα, ο καθηγητής ήταν αφοπλιστικός:
«Η Γερμανία στον 20ο αιώνα ξεκίνησε δυο πολέμους. Τον δεύτερο τον διεξήγαγε ως πόλεμο αφανισμού και εξολόθρευσης. Στη συνέχεια οι αντίπαλοί της αποποιήθηκαν το δικαίωμά τους για αποζημιώσεις. Το ότι η Γερμανία πραγματοποίησε το θαύμα της πάνω στις πλάτες άλλων ευρωπαίων δεν το έχουν ξεχάσει οι Έλληνες που παρακολουθούν τα εχθρικά γι' αυτούς άρθρα και γνώμες στα γερμανικά ΜΜΕ. Αν αναβιώσουν τις παλιές διεκδικήσεις, μπορεί να ακολουθήσουν κι άλλοι... Θα έπρεπε να εξυγιάνουμε με προθυμία την Ελλάδα με τα λεφτά μας... Αν παίξουμε το παιχνίδι των ΜΜΕ, κάποτε κάποιοι θα μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς».
http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=411263
Πέμπτη 7 Ιουλίου 2011
Η κουτοπονηριά του απύθμενου κυνισμού
Tου Στεφανου Κασιματη / kassimatis@kathimerini.gr
Οταν η Ν.Δ. του Αντώνη Σαμαρά καταψήφιζε το Μνημόνιο, το «θεσμικό» επιχείρημα που αντέτεινε σε όσους επέκριναν την στάση της έλεγε ότι θα ήταν επικίνδυνο για τους πολιτικούς θεσμούς αν παρέδιδε τον ρόλο της αντιπολίτευσης στην Αριστερά. Ηταν, με άλλα λόγια, μια παραλλαγή του κλασικού ελαφρυντικού «αμάρτησα για το παιδί μου». Υποτίθεται ότι η εναντίωση στους δεινούς όρους που επέβαλαν οι δανειστές μας, εκ μέρους του «κατ’ εξοχήν αστικού κόμματος», άλλως, της «φιλελεύθερης παράταξης» (βλέπετε, η Ν.Δ. λατρεύει να αυτοπροσδιορίζεται με ευφημισμούς...), ήταν το στοιχείο που μπορούσε να μετριάσει την ένταση των αντιδράσεων, τις οποίες ήταν αναμενόμενο να προκαλέσει η απότομη προσγείωσή μας στην πραγματικότητα. Κάπως έτσι εξηγούσαν τότε οι παράγοντες της Ν.Δ. τη σοφία της θέσης του κόμματος, που έθετε την προστασία των θεσμών υπεράνω όλων των άλλων σκοπιμοτήτων. Εύγε!
Εχει περάσει κάτι περισσότερο από ένας χρόνος έκτοτε και οι συνθήκες της πολιτικής ζωής έχουν εκτραχυνθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε αμφιβάλλω αν και ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς δεν χαμογελά ενθυμούμενος τις αστειότητες με τις οποίες το κόμμα του προσπαθούσε τότε να δικαιολογήσει τη στάση του. Προσωπικώς δεν μπορώ να υποστηρίξω με βεβαιότητα ότι η εκστρατεία τρομοκράτησης των βουλευτών που ψήφισαν το Μεσοπρόθεσμο οργανώνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη όμως, δεν νομίζω ότι όποιος παρακολουθεί συστηματικά την εξέλιξη που έχει πάρει η πολιτική ζωή δεν καταλαβαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υποθάλπει την παραφορά των ταγμάτων εφόδου του λαϊκισμού. Δείτε τους πώς αντιδρούν όποτε τους ζητείται σε τηλεοπτικές συζητήσεις να καταδικάσουν τα έκτροπα: Αρχικά σοκάρονται, λες και είναι έγκλημα καθοσιώσεως να διατυπώνει κανείς παρόμοιους υπαινιγμούς για την αναμάρτητο Αριστερά! Επειτα απαγγέλλουν από το «Πάτερ ημών» της μεταπολίτευσης: «ουδέποτε η Αριστερά είχε σχέση με τη βία», «η βία είναι αντίθετη με τη φύση της Αριστεράς» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Και, στο τέλος, στηλιτεύουν τη «χειρότερη βία» του νεοφιλελευθερισμού και τα τοιαύτα. Χαρακτηριστικό αυτής της υποκρισίας είναι το πρωτοσέλιδο της «Αυγής» μόλις προχθές. Φωτογραφία ενός πανό από το Σύνταγμα με το σύνθημα: «Η πιο μεγάλη βία είναι η απόλυση και η ανεργία». Δίπλα ένα σχόλιο υπό τον τίτλο «Ποιοι μιλούν για βία;», το οποίο καταλήγει ως εξής: «Ξέχασαν τα επιτελεία του ΠΑΣΟΚ και της κυβέρνησης την προ έτους πρόβλεψη του κ. Παπανδρέου ότι “αν δεν λάβουμε μέτρα για την αποκατάσταση του αισθήματος δικαίου, θα μας πάρουν όλους με τις πέτρες”». Πλήρης διαστρέβλωση των εννοιών, δηλαδή, κατά το δοκούν: ένα σχήμα λόγου της καθημερινής γλώσσας ερμηνεύεται κατά κυριολεξία (του αξίζουν οι πέτρες, αφού μίλησε για πέτρες), ενώ η έννοια της βίας ερμηνεύεται διασταλτικά (βία η απόλυση, βία ο ξυλοδαρμός, όλα τα δυσάρεστα και σκληρά είναι βία).
Και η Νουδούλα τι κάνει ενώ συμβαίνουν όλα αυτά; Καταδικάζει μεν απεριφράστως τα περιστατικά βίας, χαϊδεύει όμως τους αντιδρώντες στις αναγκαίες προσαρμογές, είτε πρόκειται για ταξιτζήδες και υπαλλήλους των ΔΕΚΟ είτε για πρυτάνεις ευτελισμένων πανεπιστημίων. Κουλουριάζεται, δηλαδή, στη γωνίτσα της και κοιτάζει να μην προκαλεί, ελπίζοντας ότι η οργή του όχλου θα την ξεπεράσει. Δεν έχω αμφιβολία μάλιστα ότι, λόγω του πνεύματος του συντεχνιασμού που συνέχει τους βουλευτές των δύο μεγάλων παρατάξεων, οι βουλευτές της Ν.Δ., κατά βάθος, τρέμουν για τον εαυτούλη τους, όταν βλέπουν όσα υφίστανται σήμερα οι βουλευτές της συμπολίτευσης. Αραγε αναρωτιούνται ποτέ μήπως η πολιτική του μετριοπαθούς λαϊκισμού, την οποία εκφράζουν με τη μορφή μαγικής συνταγής για την εκ θαύματος ανάπτυξη, στην πραγματικότητα ευνοεί τον σημερινό εκτραχηλισμό της πολιτικής ζωής;
Εν πάση περιπτώσει, το πόσο ρηχή και επιπόλαιη υπήρξε η -για θεσμικούς λόγους- άρνηση του Μνημονίου εκ μέρους της Ν.Δ. το αποδεικνύουν τα καθημερινά κρούσματα βίας εις βάρος πολιτικών. Το κτήνος του λαϊκισμού αγριεύει περισσότερο όταν δεν συναντά σοβαρή αντίσταση και όταν το δήθεν κατ’ εξοχήν αστικό κόμμα μετατρέπεται σε δειλό παρατηρητή της πτώσης του αστικού συστήματος της χώρας στο χάος. Ομως η διαπίστωση που ίσως έχει μεγαλύτερη σημασία, καθώς παρακολουθούμε τον εκπεσμό, αφορά την αξία της συναίνεσης. Σκεφθείτε πόσο μεγαλύτερο θα ήταν το πολιτικό βάρος της προσπάθειας για τη μεταρρύθμιση του χρεοκοπημένου οικονομικού μοντέλου της χώρας, αν την κατέβαλαν από κοινού τα δύο κόμματα εξουσίας. Τα δύο κόμματα, τα οποία στο κάτω κάτω της γραφής, παρά την ευθύνη τους για το σημερινό αδιέξοδο, δεν παύουν να αντιπροσωπεύουν (δυνητικά έστω) και τις περισσότερο ρεαλιστικές πολιτικές επιλογές για την πορεία της χώρας: την κεντροαριστερή και την κεντροδεξιά. (Γιατί δεν νομίζω ότι είναι ποτέ δυνατόν η πλειονότητα των Ελλήνων να επιλέξει το μοντέλο της Βόρειας Κορέας, που προτείνει το ΚΚΕ, ή της Βενεζουέλας του Τσάβες, που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ...) Με τη συναίνεση, και μεγαλύτερη διαπραγματευτική δυνατότητα στο εξωτερικό θα υπήρχε και ισχυρότερη διακυβέρνηση στο εσωτερικό.
Πέραν αυτού όμως, ακόμη και από την οπτική γωνία του στενού συμφέροντος της Ν.Δ. αν εξετάσουμε τη στάση της, θα πρέπει να βρίσκεται τελείως εκτός πραγματικότητας, αν οι ιθύνοντες του κόμματος στ’ αλήθεια πιστεύουν ότι, μετά την εξολόθρευση του αντιπάλου, εκείνοι -ως «δεξιοί» μάλιστα- θα μπορέσουν να πετύχουν εκεί όπου το ΠΑΣΟΚ έσπασε τα μούτρα του. Ετσι, η Ν.Δ. του Σαμαρά αρνείται το δίλημμα «χρεοκοπία ή Μεσοπρόθεσμο», αλλά θέτει στον δυνάμει ψηφοφόρο της ένα δίλημμα ακόμη πιο ταπεινωτικό για τη νοημοσύνη του: τον καλεί να διαλέξει ανάμεσα στην ανικανότητα και την αβουλία του ΠΑΣΟΚ και στην κουτοπονηριά του πολιτικαντισμού.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_07/07/2011_448348
Οταν η Ν.Δ. του Αντώνη Σαμαρά καταψήφιζε το Μνημόνιο, το «θεσμικό» επιχείρημα που αντέτεινε σε όσους επέκριναν την στάση της έλεγε ότι θα ήταν επικίνδυνο για τους πολιτικούς θεσμούς αν παρέδιδε τον ρόλο της αντιπολίτευσης στην Αριστερά. Ηταν, με άλλα λόγια, μια παραλλαγή του κλασικού ελαφρυντικού «αμάρτησα για το παιδί μου». Υποτίθεται ότι η εναντίωση στους δεινούς όρους που επέβαλαν οι δανειστές μας, εκ μέρους του «κατ’ εξοχήν αστικού κόμματος», άλλως, της «φιλελεύθερης παράταξης» (βλέπετε, η Ν.Δ. λατρεύει να αυτοπροσδιορίζεται με ευφημισμούς...), ήταν το στοιχείο που μπορούσε να μετριάσει την ένταση των αντιδράσεων, τις οποίες ήταν αναμενόμενο να προκαλέσει η απότομη προσγείωσή μας στην πραγματικότητα. Κάπως έτσι εξηγούσαν τότε οι παράγοντες της Ν.Δ. τη σοφία της θέσης του κόμματος, που έθετε την προστασία των θεσμών υπεράνω όλων των άλλων σκοπιμοτήτων. Εύγε!
Εχει περάσει κάτι περισσότερο από ένας χρόνος έκτοτε και οι συνθήκες της πολιτικής ζωής έχουν εκτραχυνθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε αμφιβάλλω αν και ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς δεν χαμογελά ενθυμούμενος τις αστειότητες με τις οποίες το κόμμα του προσπαθούσε τότε να δικαιολογήσει τη στάση του. Προσωπικώς δεν μπορώ να υποστηρίξω με βεβαιότητα ότι η εκστρατεία τρομοκράτησης των βουλευτών που ψήφισαν το Μεσοπρόθεσμο οργανώνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη όμως, δεν νομίζω ότι όποιος παρακολουθεί συστηματικά την εξέλιξη που έχει πάρει η πολιτική ζωή δεν καταλαβαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υποθάλπει την παραφορά των ταγμάτων εφόδου του λαϊκισμού. Δείτε τους πώς αντιδρούν όποτε τους ζητείται σε τηλεοπτικές συζητήσεις να καταδικάσουν τα έκτροπα: Αρχικά σοκάρονται, λες και είναι έγκλημα καθοσιώσεως να διατυπώνει κανείς παρόμοιους υπαινιγμούς για την αναμάρτητο Αριστερά! Επειτα απαγγέλλουν από το «Πάτερ ημών» της μεταπολίτευσης: «ουδέποτε η Αριστερά είχε σχέση με τη βία», «η βία είναι αντίθετη με τη φύση της Αριστεράς» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Και, στο τέλος, στηλιτεύουν τη «χειρότερη βία» του νεοφιλελευθερισμού και τα τοιαύτα. Χαρακτηριστικό αυτής της υποκρισίας είναι το πρωτοσέλιδο της «Αυγής» μόλις προχθές. Φωτογραφία ενός πανό από το Σύνταγμα με το σύνθημα: «Η πιο μεγάλη βία είναι η απόλυση και η ανεργία». Δίπλα ένα σχόλιο υπό τον τίτλο «Ποιοι μιλούν για βία;», το οποίο καταλήγει ως εξής: «Ξέχασαν τα επιτελεία του ΠΑΣΟΚ και της κυβέρνησης την προ έτους πρόβλεψη του κ. Παπανδρέου ότι “αν δεν λάβουμε μέτρα για την αποκατάσταση του αισθήματος δικαίου, θα μας πάρουν όλους με τις πέτρες”». Πλήρης διαστρέβλωση των εννοιών, δηλαδή, κατά το δοκούν: ένα σχήμα λόγου της καθημερινής γλώσσας ερμηνεύεται κατά κυριολεξία (του αξίζουν οι πέτρες, αφού μίλησε για πέτρες), ενώ η έννοια της βίας ερμηνεύεται διασταλτικά (βία η απόλυση, βία ο ξυλοδαρμός, όλα τα δυσάρεστα και σκληρά είναι βία).
Και η Νουδούλα τι κάνει ενώ συμβαίνουν όλα αυτά; Καταδικάζει μεν απεριφράστως τα περιστατικά βίας, χαϊδεύει όμως τους αντιδρώντες στις αναγκαίες προσαρμογές, είτε πρόκειται για ταξιτζήδες και υπαλλήλους των ΔΕΚΟ είτε για πρυτάνεις ευτελισμένων πανεπιστημίων. Κουλουριάζεται, δηλαδή, στη γωνίτσα της και κοιτάζει να μην προκαλεί, ελπίζοντας ότι η οργή του όχλου θα την ξεπεράσει. Δεν έχω αμφιβολία μάλιστα ότι, λόγω του πνεύματος του συντεχνιασμού που συνέχει τους βουλευτές των δύο μεγάλων παρατάξεων, οι βουλευτές της Ν.Δ., κατά βάθος, τρέμουν για τον εαυτούλη τους, όταν βλέπουν όσα υφίστανται σήμερα οι βουλευτές της συμπολίτευσης. Αραγε αναρωτιούνται ποτέ μήπως η πολιτική του μετριοπαθούς λαϊκισμού, την οποία εκφράζουν με τη μορφή μαγικής συνταγής για την εκ θαύματος ανάπτυξη, στην πραγματικότητα ευνοεί τον σημερινό εκτραχηλισμό της πολιτικής ζωής;
Εν πάση περιπτώσει, το πόσο ρηχή και επιπόλαιη υπήρξε η -για θεσμικούς λόγους- άρνηση του Μνημονίου εκ μέρους της Ν.Δ. το αποδεικνύουν τα καθημερινά κρούσματα βίας εις βάρος πολιτικών. Το κτήνος του λαϊκισμού αγριεύει περισσότερο όταν δεν συναντά σοβαρή αντίσταση και όταν το δήθεν κατ’ εξοχήν αστικό κόμμα μετατρέπεται σε δειλό παρατηρητή της πτώσης του αστικού συστήματος της χώρας στο χάος. Ομως η διαπίστωση που ίσως έχει μεγαλύτερη σημασία, καθώς παρακολουθούμε τον εκπεσμό, αφορά την αξία της συναίνεσης. Σκεφθείτε πόσο μεγαλύτερο θα ήταν το πολιτικό βάρος της προσπάθειας για τη μεταρρύθμιση του χρεοκοπημένου οικονομικού μοντέλου της χώρας, αν την κατέβαλαν από κοινού τα δύο κόμματα εξουσίας. Τα δύο κόμματα, τα οποία στο κάτω κάτω της γραφής, παρά την ευθύνη τους για το σημερινό αδιέξοδο, δεν παύουν να αντιπροσωπεύουν (δυνητικά έστω) και τις περισσότερο ρεαλιστικές πολιτικές επιλογές για την πορεία της χώρας: την κεντροαριστερή και την κεντροδεξιά. (Γιατί δεν νομίζω ότι είναι ποτέ δυνατόν η πλειονότητα των Ελλήνων να επιλέξει το μοντέλο της Βόρειας Κορέας, που προτείνει το ΚΚΕ, ή της Βενεζουέλας του Τσάβες, που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ...) Με τη συναίνεση, και μεγαλύτερη διαπραγματευτική δυνατότητα στο εξωτερικό θα υπήρχε και ισχυρότερη διακυβέρνηση στο εσωτερικό.
Πέραν αυτού όμως, ακόμη και από την οπτική γωνία του στενού συμφέροντος της Ν.Δ. αν εξετάσουμε τη στάση της, θα πρέπει να βρίσκεται τελείως εκτός πραγματικότητας, αν οι ιθύνοντες του κόμματος στ’ αλήθεια πιστεύουν ότι, μετά την εξολόθρευση του αντιπάλου, εκείνοι -ως «δεξιοί» μάλιστα- θα μπορέσουν να πετύχουν εκεί όπου το ΠΑΣΟΚ έσπασε τα μούτρα του. Ετσι, η Ν.Δ. του Σαμαρά αρνείται το δίλημμα «χρεοκοπία ή Μεσοπρόθεσμο», αλλά θέτει στον δυνάμει ψηφοφόρο της ένα δίλημμα ακόμη πιο ταπεινωτικό για τη νοημοσύνη του: τον καλεί να διαλέξει ανάμεσα στην ανικανότητα και την αβουλία του ΠΑΣΟΚ και στην κουτοπονηριά του πολιτικαντισμού.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_07/07/2011_448348
Η απομόνωση Σαμαρά
Tου Αθανασιου Ελλις
Πρωτοφανείς διαστάσεις λαμβάνει η ιδιότυπη απομόνωση του Α. Σαμαρά στους κόλπους της Ε. Ε. λόγω της έντονης δυσφορίας των Ευρωπαίων ηγετών, και ιδιαίτερα αυτών που πρόσκεινται ιδεολογικά στη Ν.Δ., για την απόφαση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης να καταψηφίσει αρχικά το Μνημόνιο και στη συνέχεια το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα σταθεροποίησης της ελληνικής οικονομίας. Τους τελευταίους μήνες το κλίμα έχει επιδεινωθεί σε τέτοιο βαθμό που πολιτικοί και ΜΜΕ χαρακτηρίζουν τον κ. Σαμαρά ως «λαϊκιστή» που λειτουργεί με μοναδικό γνώμονα το προσωπικό και κομματικό όφελος, αγνοώντας το εθνικό συμφέρον. Κάποιοι, μάλιστα, χρησιμοποιούν απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς και τον περιγράφουν ως «εθνικιστή», «εγωπαθή» κ. ά. Στο ίδιο πνεύμα, επικαλούνται τη στάση του στο ζήτημα των Σκοπίων, όταν ως υπ. Εξωτερικών το 1992 διαφοροποιήθηκε από την πιο διαλλακτική προσέγγιση του τότε πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη. Στο πλαίσιο αυτό, οι επικριτές του τον κατηγορούν ότι «τότε ανέτρεψε την κεντροδεξιά κυβέρνηση της χώρας για να προωθήσει την προσωπική του ατζέντα». Σε συζητήσεις με πολιτικούς και διπλωμάτες ευρωπαϊκών χωρών το τελευταίο διάστημα, ο γράφων έχει εισπράξει μια καθόλου κολακευτική εικόνα για τον πρόεδρο της Ν. Δ. Κάποια στελέχη της Ν.Δ. την αποδίδουν σε δάκτυλο της κυβέρνησης. Ο, τι και αν λένε ο κ. Παπανδρέου και οι συνεργάτες του στους ξένους συνομιλητές τους, οι τελευταίοι αναπτύσσουν μια δική τους συλλογιστική, προβάλλουν επιχειρήματα και δεν περιορίζονται στη μεταφορά μιας ενδεχομένως διαστρεβλωμένης περιγραφής του κ. Σαμαρά, από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Σε αυτούς που θα σπεύσουν να προβάλουν το επιφανειακό επιχείρημα ότι δεν έχει σημασία τι λένε οι ξένοι, η απάντηση είναι απλή. Στον σημερινό αλληλοεξαρτώμενο κόσμο, η προσέγγιση αυτή δεν είναι όχι μόνο άτοπη, αλλά στη σημερινή συγκυρία για την Ελλάδα καθίσταται και εθνικά επικίνδυνη. Το συντηρητικό αστικό κόμμα της χώρας που ίδρυσε ο Κων. Καραμανλής, ο οποίος κόντρα στον λαϊκισμό των πολιτικών του αντιπάλων ενέταξε την Ελλάδα στην ευρωπαϊκή οικογένεια πριν από τρεις δεκαετίες, βρίσκεται σήμερα χωρίς συμμάχους. Ποτέ στη σύγχρονη Ιστορία Ελληνας κεντροδεξιός ηγέτης δεν ήταν τόσο μόνος. Είναι γνωστό το πόσο συνέβαλε στον εξευρωπαϊσμό της Ελλάδας η φιλία του Κων. Καραμανλή με τον Ζισκάρ ντ’ Εστέν και τον Χέλ. Σμιτ, ενώ οι σχέσεις του Κων. Μητσοτάκη με τον Χέλμουτ Κολ, όπως και του Κώστα Καραμανλή με τον Ζ. Μπαρόζο ή τον Ν. Σαρκοζί, (ακόμη και του Α. Παπανδρέου με τον Μιτεράν ή του Κ. Σημίτη με τον Σρέντερ και τον Ζοσπέν) απέφεραν συγκεκριμένα οφέλη, είτε αυτά αφορούσαν χρηματοδότηση της Ελλάδας από τον κοινοτικό προϋπολογισμό είτε στήριξη στη μοναχική πορεία της χώρας μας σε ζητήματα όπως αυτό της ονομασίας των Σκοπίων.
Τώρα, για πρώτη φορά στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, ηγέτης της Ν. Δ. εμφανίζεται τόσο απομονωμένος εντός της Ε. Ε, εξέλιξη που εγείρει ερωτήματα σε ό, τι αφορά τις επιπτώσεις που θα μπορούσε να έχει αυτό το τόσο αρνητικό κλίμα στην περίπτωση που ο κ. Σαμαράς αναρριχηθεί στην πρωθυπουργία. Κανείς Ελληνας πολίτης, ακόμη και αν ψηφίζει άλλο κόμμα, δεν μπορεί να χαίρεται για το γεγονός ότι το ένα από τα δυο κόμματα εξουσίας της χώρας έχει απολέσει τις σχέσεις εμπιστοσύνης με την Ε. Ε. Το ζήτημα δεν αφορά προσωπικά τον κ. Σαμαρά, αλλά την Ελλάδα. Εάν ο πρόεδρος της Ν.Δ. πιστεύει ότι αφού κερδίσει τις εκλογές οι Ευρωπαίοι θα αναγκαστούν να τον αποδεχθούν και θα αγνοήσουν το παρελθόν, πλανάται. Εάν δεν προβεί σύντομα σε πρωτοβουλίες προσέγγισης -όποιες αυτός κρίνει αναγκαίες- τη στάση του ίσως πληρώσει η χώρα στο μέλλον.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_07/07/2011_448343
Πρωτοφανείς διαστάσεις λαμβάνει η ιδιότυπη απομόνωση του Α. Σαμαρά στους κόλπους της Ε. Ε. λόγω της έντονης δυσφορίας των Ευρωπαίων ηγετών, και ιδιαίτερα αυτών που πρόσκεινται ιδεολογικά στη Ν.Δ., για την απόφαση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης να καταψηφίσει αρχικά το Μνημόνιο και στη συνέχεια το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα σταθεροποίησης της ελληνικής οικονομίας. Τους τελευταίους μήνες το κλίμα έχει επιδεινωθεί σε τέτοιο βαθμό που πολιτικοί και ΜΜΕ χαρακτηρίζουν τον κ. Σαμαρά ως «λαϊκιστή» που λειτουργεί με μοναδικό γνώμονα το προσωπικό και κομματικό όφελος, αγνοώντας το εθνικό συμφέρον. Κάποιοι, μάλιστα, χρησιμοποιούν απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς και τον περιγράφουν ως «εθνικιστή», «εγωπαθή» κ. ά. Στο ίδιο πνεύμα, επικαλούνται τη στάση του στο ζήτημα των Σκοπίων, όταν ως υπ. Εξωτερικών το 1992 διαφοροποιήθηκε από την πιο διαλλακτική προσέγγιση του τότε πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη. Στο πλαίσιο αυτό, οι επικριτές του τον κατηγορούν ότι «τότε ανέτρεψε την κεντροδεξιά κυβέρνηση της χώρας για να προωθήσει την προσωπική του ατζέντα». Σε συζητήσεις με πολιτικούς και διπλωμάτες ευρωπαϊκών χωρών το τελευταίο διάστημα, ο γράφων έχει εισπράξει μια καθόλου κολακευτική εικόνα για τον πρόεδρο της Ν. Δ. Κάποια στελέχη της Ν.Δ. την αποδίδουν σε δάκτυλο της κυβέρνησης. Ο, τι και αν λένε ο κ. Παπανδρέου και οι συνεργάτες του στους ξένους συνομιλητές τους, οι τελευταίοι αναπτύσσουν μια δική τους συλλογιστική, προβάλλουν επιχειρήματα και δεν περιορίζονται στη μεταφορά μιας ενδεχομένως διαστρεβλωμένης περιγραφής του κ. Σαμαρά, από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Σε αυτούς που θα σπεύσουν να προβάλουν το επιφανειακό επιχείρημα ότι δεν έχει σημασία τι λένε οι ξένοι, η απάντηση είναι απλή. Στον σημερινό αλληλοεξαρτώμενο κόσμο, η προσέγγιση αυτή δεν είναι όχι μόνο άτοπη, αλλά στη σημερινή συγκυρία για την Ελλάδα καθίσταται και εθνικά επικίνδυνη. Το συντηρητικό αστικό κόμμα της χώρας που ίδρυσε ο Κων. Καραμανλής, ο οποίος κόντρα στον λαϊκισμό των πολιτικών του αντιπάλων ενέταξε την Ελλάδα στην ευρωπαϊκή οικογένεια πριν από τρεις δεκαετίες, βρίσκεται σήμερα χωρίς συμμάχους. Ποτέ στη σύγχρονη Ιστορία Ελληνας κεντροδεξιός ηγέτης δεν ήταν τόσο μόνος. Είναι γνωστό το πόσο συνέβαλε στον εξευρωπαϊσμό της Ελλάδας η φιλία του Κων. Καραμανλή με τον Ζισκάρ ντ’ Εστέν και τον Χέλ. Σμιτ, ενώ οι σχέσεις του Κων. Μητσοτάκη με τον Χέλμουτ Κολ, όπως και του Κώστα Καραμανλή με τον Ζ. Μπαρόζο ή τον Ν. Σαρκοζί, (ακόμη και του Α. Παπανδρέου με τον Μιτεράν ή του Κ. Σημίτη με τον Σρέντερ και τον Ζοσπέν) απέφεραν συγκεκριμένα οφέλη, είτε αυτά αφορούσαν χρηματοδότηση της Ελλάδας από τον κοινοτικό προϋπολογισμό είτε στήριξη στη μοναχική πορεία της χώρας μας σε ζητήματα όπως αυτό της ονομασίας των Σκοπίων.
Τώρα, για πρώτη φορά στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, ηγέτης της Ν. Δ. εμφανίζεται τόσο απομονωμένος εντός της Ε. Ε, εξέλιξη που εγείρει ερωτήματα σε ό, τι αφορά τις επιπτώσεις που θα μπορούσε να έχει αυτό το τόσο αρνητικό κλίμα στην περίπτωση που ο κ. Σαμαράς αναρριχηθεί στην πρωθυπουργία. Κανείς Ελληνας πολίτης, ακόμη και αν ψηφίζει άλλο κόμμα, δεν μπορεί να χαίρεται για το γεγονός ότι το ένα από τα δυο κόμματα εξουσίας της χώρας έχει απολέσει τις σχέσεις εμπιστοσύνης με την Ε. Ε. Το ζήτημα δεν αφορά προσωπικά τον κ. Σαμαρά, αλλά την Ελλάδα. Εάν ο πρόεδρος της Ν.Δ. πιστεύει ότι αφού κερδίσει τις εκλογές οι Ευρωπαίοι θα αναγκαστούν να τον αποδεχθούν και θα αγνοήσουν το παρελθόν, πλανάται. Εάν δεν προβεί σύντομα σε πρωτοβουλίες προσέγγισης -όποιες αυτός κρίνει αναγκαίες- τη στάση του ίσως πληρώσει η χώρα στο μέλλον.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_07/07/2011_448343
Τρίτη 5 Ιουλίου 2011
«Η γαλλική πρόταση για τα ελληνικά ομόλογα δεν πυροδοτεί τα CDS»
Οι προτάσεις που τέθηκαν προς συζήτηση από τη Γαλλία σχετικά με την ανάληψη μέρους του βάρους του δεύτερου χρηματοδοτικού πακέτου προς την Ελλάδα από τον ιδιωτικό τομέα δεν αναμένεται να πυροδοτήσουν τα ασφάλιστρα έναντι του κινδύνου χρεοκοπίας (CDS), δήλωσε προς το πρακτορείο Reuters ο γενικός διευθυντής της Διεθνούς Ένωσης Συμφωνιών Ανταλλαγής και Παραγώγων (ISDA) Ντέιβιντ Γκιν.
«Όπως το αντιλαμβάνομαι, το γαλλικό σχέδιο ουσιαστικά συνιστά εθελοντική μετακύλιση και γενικώς μιλώντας, μια εθελοντική μετακύλιση δεν θα πυροδοτήσει τα CDS», δήλωσε ο κ. Γκιν.
Σύμφωνα με την γαλλική πρόταση οι κάτοχοι ομολόγων θα επανεπενδύσουν το 70% των προσόδων τους από λήξεις ομολόγων έως το 2014 σε νέα ελληνικά τριακονταετή ομόλογα.
Η ISDA έχει τον τελικό λόγο στον προδιορισμό «πιστωτικών συμβάντων», βάσει των οποίων ενεργοποιούνται τα συμβόλαια ασφάλισης έναντι χρεοκοπίας (CDS).
Η Standard and Poor's ανακοίνωσε τη Δευτέρα ότι οι τρέχουσες προτάσεις ενδέχεται να οδηγήσουν στην κατάταξη του ελληνικού αξιόχρεου σε καθεστώς επιλεκτικής χρεοκοπίας.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
«Όπως το αντιλαμβάνομαι, το γαλλικό σχέδιο ουσιαστικά συνιστά εθελοντική μετακύλιση και γενικώς μιλώντας, μια εθελοντική μετακύλιση δεν θα πυροδοτήσει τα CDS», δήλωσε ο κ. Γκιν.
Σύμφωνα με την γαλλική πρόταση οι κάτοχοι ομολόγων θα επανεπενδύσουν το 70% των προσόδων τους από λήξεις ομολόγων έως το 2014 σε νέα ελληνικά τριακονταετή ομόλογα.
Η ISDA έχει τον τελικό λόγο στον προδιορισμό «πιστωτικών συμβάντων», βάσει των οποίων ενεργοποιούνται τα συμβόλαια ασφάλισης έναντι χρεοκοπίας (CDS).
Η Standard and Poor's ανακοίνωσε τη Δευτέρα ότι οι τρέχουσες προτάσεις ενδέχεται να οδηγήσουν στην κατάταξη του ελληνικού αξιόχρεου σε καθεστώς επιλεκτικής χρεοκοπίας.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Εκτιμήσεις για πλεόνασμα 2,6 δισ. ευρώ από ασφαλιστικά ταμεία το 2011
Πλεόνασμα ύψους 2,580 δισ. ευρώ εκτιμά το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης ότι θα έχουν το 2011 οι ασφαλιστικοί οργανισμοί από 73 εκατ. ευρώ το 2010.
Σύμφωνα με όσα ανέφερε στη Βουλή ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Γεώργιος Κουτρουμάνης, απαντώντας σε ερώτηση βουλευτή, τα έσοδα των ασφαλιστικών οργανισμών εκτιμάται ότι θα ανέλθουν το 2011 στο ποσό των 47,173 δισ. ευρώ έναντι 45,181 δισ. ευρώ το 2010. Τα έξοδα των αφαλιστικών οργανισμών εκτιμάται ότι θα ανέλθουν το 2011 στο ποσό των 44,593 δισ. ευρώ από 45,108 δισ. ευρώ.
Σύμφωνα με τον κ. Κουτρουμάνη, το σύνολο των οφειλών προς τους ασφαλιστικούς οργανισμούς ανέρχεται στο ποσό των 10,8 δισ. ευρώ τα οποία αναλύονται ως ακολούθως:
α) 5,9 δισ. ευρώ για το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ,
β) 3,9 δισ. ευρώ για τον ΟΑΕΕ και γ) 1 δισ. ευρώ για τους λοιπούς.
Αναφορικά με τις δαπάνες, ο κ. Κουτρουμάνης ανέφερε ότι με σειρά νομοθετικών ρυθμίσεων και παρεμβάσεων, έχει καταβληθεί προσπάθεια για τον περιορισμό των δαπανών υγείας των ασφαλιστικών οργανισμών, με σκοπό τη διατήρηση της βιωσιμότητάς τους, τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και του δημόσιου χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης, καθώς και τη χορήγηση ικανοποιητικού επιπέδου παροχών ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης σε όλους τους ασφαλισμένους.
Όσον αφορά στην εξέλιξη των δαπανών υγείας των ασφαλιστικών οργανισμών, το 2011 η φαρμακευτική δαπάνη αναμένεται να ανέλθει σε 3,308 δισ. ευρώ από 3,873 δισ. ευρώ το 2010.
Οι λοιπές παροχές υγείας εκτιμάται ότι θα διαμορφωθούν σε 2,886 δισ. ευρώ από 2,961 δισ. ευρώ το 2010 ενώ οι πληρωμές στα νοσοκομεία σε 1,350 δισ. ευρώ από 921 εκατ. ευρώ το 2010.
www.kathimerini.gr
Σύμφωνα με όσα ανέφερε στη Βουλή ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Γεώργιος Κουτρουμάνης, απαντώντας σε ερώτηση βουλευτή, τα έσοδα των ασφαλιστικών οργανισμών εκτιμάται ότι θα ανέλθουν το 2011 στο ποσό των 47,173 δισ. ευρώ έναντι 45,181 δισ. ευρώ το 2010. Τα έξοδα των αφαλιστικών οργανισμών εκτιμάται ότι θα ανέλθουν το 2011 στο ποσό των 44,593 δισ. ευρώ από 45,108 δισ. ευρώ.
Σύμφωνα με τον κ. Κουτρουμάνη, το σύνολο των οφειλών προς τους ασφαλιστικούς οργανισμούς ανέρχεται στο ποσό των 10,8 δισ. ευρώ τα οποία αναλύονται ως ακολούθως:
α) 5,9 δισ. ευρώ για το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ,
β) 3,9 δισ. ευρώ για τον ΟΑΕΕ και γ) 1 δισ. ευρώ για τους λοιπούς.
Αναφορικά με τις δαπάνες, ο κ. Κουτρουμάνης ανέφερε ότι με σειρά νομοθετικών ρυθμίσεων και παρεμβάσεων, έχει καταβληθεί προσπάθεια για τον περιορισμό των δαπανών υγείας των ασφαλιστικών οργανισμών, με σκοπό τη διατήρηση της βιωσιμότητάς τους, τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και του δημόσιου χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης, καθώς και τη χορήγηση ικανοποιητικού επιπέδου παροχών ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης σε όλους τους ασφαλισμένους.
Όσον αφορά στην εξέλιξη των δαπανών υγείας των ασφαλιστικών οργανισμών, το 2011 η φαρμακευτική δαπάνη αναμένεται να ανέλθει σε 3,308 δισ. ευρώ από 3,873 δισ. ευρώ το 2010.
Οι λοιπές παροχές υγείας εκτιμάται ότι θα διαμορφωθούν σε 2,886 δισ. ευρώ από 2,961 δισ. ευρώ το 2010 ενώ οι πληρωμές στα νοσοκομεία σε 1,350 δισ. ευρώ από 921 εκατ. ευρώ το 2010.
www.kathimerini.gr
Προειδοποίηση Μέρκελ στους οίκους αξιολόγησης
Η καγκελάριος της Γερμανίας Άγγελα Μέρκελ προειδοποίησε ότι τα κράτη και οι διεθνείς οργανισμοί «δεν θα επιτρέψουν να τους στερήσουν οι οίκοι αξιολόγησης την ελευθερία τους να αποφασίζουν» σε ό,τι αφορά τη στήριξη της Ελλάδας.
«Όσον αφορά τους οίκους αξιολόγησης, πιστεύω ότι είναι σημαντικό εμείς, και λέγοντας εμείς εννοώ την τρόικα που αποτελείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, να μην επιτρέψουμε να στερηθούμε την ελευθερία μας να αποφασίζουμε», δήλωσε η καγκελάριος στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.
«Βασίζομαι στις εκτιμήσεις αυτών των τριών θεσμών, δηλαδή της Επιτροπής, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ», δήλωσε ακόμη.
Η Μέρκελ ερωτήθηκε αν είναι ενδεχομένως δυσαρεστημένη επειδή ο οίκος Standard and Poor's απείλησε να κηρύξει την Ελλάδα σε χρεοκοπία αν ισχύσει ως έχει το γαλλικό σχέδιο για συμμετοχή των τραπεζών στη στήριξη της Αθήνας.
Ευρωπαϊκό οίκο αξιολόγησης ζητά η Αυστρία
Ευρωπαϊκό οίκο αξιολόγησης ζητά ο Αυστριακός καγκελάριος Β. Φάιμαν, καταγγέλλοντας τους αμερικανικούς οίκους για προώθηση της κερδοσκοπίας.
Τη σύσταση ενός ευρωπαϊκού οίκου αξιολόγησης, πρόταση την οποία έχει ήδη κάνει και θα υποστηρίξει ενεργά στο μέλλον, ζήτησε ο καγκελάριος της Αυστρίας Βέρνερ Φάιμαν, μετά το σημερινό υπουργικό συμβούλιο στη Βιένη, καταγγέλλοντας συγχρόνως τους αμερικανικούς οίκους αξιολόγησης, που στη διάρκεια πολιτικών εξελίξεων προώθησαν την κερδοσκοπία αντί να φροντίσουν για σταθερότητα.
Εκφράζοντας την οργή του για την απόρριψη από αμερικάνικους οίκους αξιολόγησης μιας συμμετοχής ιδιωτών στο ελληνικό πακέτο βοήθειας, ο Αυστριακός καγκελάριος τόνισε πως θα υποστηρίξει με έμφαση, σε επίπεδο των αρχηγών κυβερνήσεων, τη σύσταση ενός ευρωπαϊκού οίκου αξιολόγησης, καθώς, όπως σημείωσε, στη διάρκεια της ελληνικής κρίσης κατέστη σαφές ότι είναι απαραίτητοι οίκοι αξιολόγησης με γνώση του χώρου και αισθητήριο για τις ευρωπαϊκές συνθήκες.
Ο κ. Φάιμαν παρέπεμψε στην ιδέα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για την ίδρυση ενός οίκου αξιολόγησης για την Ευρώπη μέσω ενός ιδρύματος, θέμα το οποίο ο ίδιος συζήτησε ήδη πριν μερικές εβδομάδες με άλλους ηγέτες, ενώ θέλει να δραστηριοποιηθεί σε αυτή την κατεύθυνση, για παράδειγμα, με την Γερμανίδα καγκελάριο. Επίσης, επανέλαβε την αυστριακή απαίτηση για καθιέρωση φόρου χρηματοπιστωτικών συναλλαγών.
Με τις δηλώσεις του αυτές ο Αυστριακός καγκελάριος συμμερίζεται πλήρως τη δριμύτατη κριτική κατά των οίκων αξιολόγησης των ΗΠΑ που είχε ασκήσει, σε χθεσινοβραδινή του συνέντευξη στη δημόσια Αυστριακή Τηλεόραση, ο διοικητής της Αυστριακής Κεντρικής Τράπεζας και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Έβαλντ Νοβότνι.
Ο κ. Νοβότνι έκανε λόγο για πολύ δύσκολη συζήτηση με τους οίκους αξιολόγησης, διότι, όπως παρατήρησε, αυτοί αξιολογούν ακόμη και εν μέρει παραιτήσεις ως απώλεια, ενώ σημείωσε πως πρόκειται για μια παράδοξη κατάσταση, καθώς οι ίδιες τράπεζες είναι πρόθυμες να συμμετάσχουν στη διάσωση της Ελλάδας, διότι το συμφέρον τους βρίσκεται στη σταθερότητα της χώρας.
Σκληρή κριτική κατά των αμερικάνικων οίκων αξιολόγησης
Δριμύτατη κριτική κατά των οίκων αξιολόγησης των Ηνωμένων Πολιτειών, άσκησε ο διοικητής της Αυστριακής Κεντρικής Τράπεζας (ΑΚΤ) και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Έβαλντ Νοβότνι, σε χθεσινοβραδινή συνέντευξή του στη δημόσια Αυστριακή Τηλεόραση.
Σχολιάζοντας τη χθεσινή νέα αξιολόγηση από τη «Standard and Poors» για την Ελλάδα, ο κ. Νοβότνι επισήμανε πως αυτοί οι οίκοι είναι πολύ αυστηρότεροι και επιθετικότεροι κατά τις αξιολογήσεις τους στο πλαίσιο της κρίσης στο χώρο του Ευρώ, από ότι σε παρόμοιες περιπτώσεις στη Νότια Αμερική, κάτι, που, όπως ο ίδιος σημείωσε, «μας βάζει σε σκέψεις».
Ο διοικητής της ΑΚΤ έκανε λόγο για πολύ δύσκολη συζήτηση με του οίκους αξιολόγησης, διότι, όπως παρατήρησε, αυτοί αξιολογούν ακόμη και εν μέρει παραιτήσεις ως απώλεια.
Ο κ. Νοβότνι θεωρεί πως γενικότερα πρόκειται για μια παράδοξη κατάσταση, καθώς οι ίδιες τράπεζες είναι πρόθυμες να συμμετάσχουν στη διάσωση της Ελλάδας, διότι το συμφέρον τους βρίσκεται στη σταθερότητα της χώρας.
Η έντονη αυτή αντίδραση του διοικητή της ΑΚΤ Εβαλντ Νοβότνι, στη νέα επίθεση κατά της Ελλάδας από τον αμερικάνικο οίκο αξιολόγησης, έρχεται να συμπληρώσει πρόσφατο κεντρικό άρθρο στην αυστριακή επίσημη εφημερίδα «Βίνερ Τσάιτουνγκ» (ΣΣ εκδότης η Αυστριακή Δημοκρατία) στο οποίο οι οίκοι αξιολόγησης αποκαλούνταν, ούτε λίγο ούτε πολύ, «οίκοι αρουραίων».
Χαρακτηρίζοντας «θράσος» την τότε, νέα υποβάθμιση της Ελλάδας από την Standard and Poors, ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας, Ράινχαρντ Γκέβαιλ, τόνιζε συμπερασματικά στο άρθρο πως οι οίκοι αξιολόγησης έχουν ξεπέσει σε «οίκους αρουραίων», των οποίων ο λόγος δεν έχει την παραμικρή αξία.
Αναφερόμενος σε εκείνη την υποβάθμιση «και μάλιστα πριν από μια Σύνοδο των κοινοτικών υπουργών Οικονομικών με θέμα την Ελλάδα», ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας είχε καταγγείλει την αμερικάνικη εταιρεία για «θράσος», καθώς όπως σημείωνε, υποβαθμίζει τη δανειοληπτική ικανότητα της Ελλάδας χαμηλότερα από εκείνη της Γρενάδας, όπου (χωρίς ο ίδιος, όπως σημειώνει, να θέλει να θίξει το νησιωτικό κράτος ανάμεσα σε Ατλαντικό και Καραϊβική) το 32 ο/ο των 108.000 κατοίκων της ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.
Στο πλήρες δριμύτατης κριτικής άρθρο του, ο κ. Γκέβαιλ αναφερόταν αναλυτικά στο «ποιόν» γενικότερα των «οίκων αξιολόγησης» όσο και ειδικότερα του συγκεκριμένου οίκου, που, όπως σημείωνε, ιδρύθηκε το 1997, ανήκει στον αμερικάνικο ιδιωτικό όμιλο Μέσων Ενημέρωσης Mc Graw-Hill, που με τον ετήσιο κύκλο εργασιών ύψους έξι δισεκατομμυρίων δολαρίων αποτελεί έναν υπέρογκο δυτικοαμερικάνικο εκδοτικό οίκο ειδικών εντύπων με ιδιοκτήτες παραδοσιακά ονόματα Αμερικανών μεγαλοεπενδυτών, ονόματα που αναφέρονται με «ευλάβεια» στη Γουόλ Στριτ.
Ο αρχισυντάκτης της «Βίνερ Τσάιτουνγκ» κατήγγειλε στη συνέχεια ότι αυτός ο ιδιωτικός «οίκος» (αξιολόγησης), χωρίς να έχει την παραμικρή δημοκρατική νομιμοποίηση, έχει αναλάβει το ρόλο «παγκόσμιας οικονομικής αστυνομίας», πράγμα που γινόταν δεκτό επί χρόνια και που η ζημιά που προκαλούσε βρισκόταν εντός ορίων, όμως τώρα, οι ποικίλως επενδύουσες αμερικάνικες εταιρείες επιτίθενται κατά μέτωπο, μέσω αυτού του οίκου τους αξιολόγησης, εναντίον της Ευρωζώνης.
«Το ότι η Ελλάδα περνά δύσκολες ώρες είναι πασίγνωστο όπως επίσης και το ότι οι άλλες χώρες της Ευρωζώνης καταβάλουν σημαντικές προσπάθειες για να το αντιμετωπίσουν, όμως στον ιδιωτικό οίκο Standard and Poors, αυτό είναι αδιάφορο», έγραφε ο κ. Γκέβαιλ, για να συμπληρώσει κατηγορηματικά πως, «εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση σέβεται κάπως τον εαυτό της τότε θα πρέπει να απαντήσει πως ό, τι και να λέει η Standard and Poors, αυτό αφήνει αδιάφορη την Ευρώπη».
Καθώς, όπως ο ίδιος πρόσθετε, ένας δυτικοαμερικάνικος εκδοτικός οίκος δεν μπορεί να καθορίζει το τί είναι καλό και σωστό για την Ευρώπη και ως εκ τούτου όλες οι χώρες της ΕΕ θα πρέπει αυτή τη στιγμή να απορρίψουν άμεσα τις αξιολογήσεις τέτοιων εταιρειών και να το διαλαλήσουν δυνατά, «διότι οι οίκοι αξιολόγησης κατάντησαν οίκοι αρουραίων και ο λόγος τους δεν έχει την παραμικρή αξία».
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
«Όσον αφορά τους οίκους αξιολόγησης, πιστεύω ότι είναι σημαντικό εμείς, και λέγοντας εμείς εννοώ την τρόικα που αποτελείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, να μην επιτρέψουμε να στερηθούμε την ελευθερία μας να αποφασίζουμε», δήλωσε η καγκελάριος στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.
«Βασίζομαι στις εκτιμήσεις αυτών των τριών θεσμών, δηλαδή της Επιτροπής, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ», δήλωσε ακόμη.
Η Μέρκελ ερωτήθηκε αν είναι ενδεχομένως δυσαρεστημένη επειδή ο οίκος Standard and Poor's απείλησε να κηρύξει την Ελλάδα σε χρεοκοπία αν ισχύσει ως έχει το γαλλικό σχέδιο για συμμετοχή των τραπεζών στη στήριξη της Αθήνας.
Ευρωπαϊκό οίκο αξιολόγησης ζητά η Αυστρία
Ευρωπαϊκό οίκο αξιολόγησης ζητά ο Αυστριακός καγκελάριος Β. Φάιμαν, καταγγέλλοντας τους αμερικανικούς οίκους για προώθηση της κερδοσκοπίας.
Τη σύσταση ενός ευρωπαϊκού οίκου αξιολόγησης, πρόταση την οποία έχει ήδη κάνει και θα υποστηρίξει ενεργά στο μέλλον, ζήτησε ο καγκελάριος της Αυστρίας Βέρνερ Φάιμαν, μετά το σημερινό υπουργικό συμβούλιο στη Βιένη, καταγγέλλοντας συγχρόνως τους αμερικανικούς οίκους αξιολόγησης, που στη διάρκεια πολιτικών εξελίξεων προώθησαν την κερδοσκοπία αντί να φροντίσουν για σταθερότητα.
Εκφράζοντας την οργή του για την απόρριψη από αμερικάνικους οίκους αξιολόγησης μιας συμμετοχής ιδιωτών στο ελληνικό πακέτο βοήθειας, ο Αυστριακός καγκελάριος τόνισε πως θα υποστηρίξει με έμφαση, σε επίπεδο των αρχηγών κυβερνήσεων, τη σύσταση ενός ευρωπαϊκού οίκου αξιολόγησης, καθώς, όπως σημείωσε, στη διάρκεια της ελληνικής κρίσης κατέστη σαφές ότι είναι απαραίτητοι οίκοι αξιολόγησης με γνώση του χώρου και αισθητήριο για τις ευρωπαϊκές συνθήκες.
Ο κ. Φάιμαν παρέπεμψε στην ιδέα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για την ίδρυση ενός οίκου αξιολόγησης για την Ευρώπη μέσω ενός ιδρύματος, θέμα το οποίο ο ίδιος συζήτησε ήδη πριν μερικές εβδομάδες με άλλους ηγέτες, ενώ θέλει να δραστηριοποιηθεί σε αυτή την κατεύθυνση, για παράδειγμα, με την Γερμανίδα καγκελάριο. Επίσης, επανέλαβε την αυστριακή απαίτηση για καθιέρωση φόρου χρηματοπιστωτικών συναλλαγών.
Με τις δηλώσεις του αυτές ο Αυστριακός καγκελάριος συμμερίζεται πλήρως τη δριμύτατη κριτική κατά των οίκων αξιολόγησης των ΗΠΑ που είχε ασκήσει, σε χθεσινοβραδινή του συνέντευξη στη δημόσια Αυστριακή Τηλεόραση, ο διοικητής της Αυστριακής Κεντρικής Τράπεζας και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Έβαλντ Νοβότνι.
Ο κ. Νοβότνι έκανε λόγο για πολύ δύσκολη συζήτηση με τους οίκους αξιολόγησης, διότι, όπως παρατήρησε, αυτοί αξιολογούν ακόμη και εν μέρει παραιτήσεις ως απώλεια, ενώ σημείωσε πως πρόκειται για μια παράδοξη κατάσταση, καθώς οι ίδιες τράπεζες είναι πρόθυμες να συμμετάσχουν στη διάσωση της Ελλάδας, διότι το συμφέρον τους βρίσκεται στη σταθερότητα της χώρας.
Σκληρή κριτική κατά των αμερικάνικων οίκων αξιολόγησης
Δριμύτατη κριτική κατά των οίκων αξιολόγησης των Ηνωμένων Πολιτειών, άσκησε ο διοικητής της Αυστριακής Κεντρικής Τράπεζας (ΑΚΤ) και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Έβαλντ Νοβότνι, σε χθεσινοβραδινή συνέντευξή του στη δημόσια Αυστριακή Τηλεόραση.
Σχολιάζοντας τη χθεσινή νέα αξιολόγηση από τη «Standard and Poors» για την Ελλάδα, ο κ. Νοβότνι επισήμανε πως αυτοί οι οίκοι είναι πολύ αυστηρότεροι και επιθετικότεροι κατά τις αξιολογήσεις τους στο πλαίσιο της κρίσης στο χώρο του Ευρώ, από ότι σε παρόμοιες περιπτώσεις στη Νότια Αμερική, κάτι, που, όπως ο ίδιος σημείωσε, «μας βάζει σε σκέψεις».
Ο διοικητής της ΑΚΤ έκανε λόγο για πολύ δύσκολη συζήτηση με του οίκους αξιολόγησης, διότι, όπως παρατήρησε, αυτοί αξιολογούν ακόμη και εν μέρει παραιτήσεις ως απώλεια.
Ο κ. Νοβότνι θεωρεί πως γενικότερα πρόκειται για μια παράδοξη κατάσταση, καθώς οι ίδιες τράπεζες είναι πρόθυμες να συμμετάσχουν στη διάσωση της Ελλάδας, διότι το συμφέρον τους βρίσκεται στη σταθερότητα της χώρας.
Η έντονη αυτή αντίδραση του διοικητή της ΑΚΤ Εβαλντ Νοβότνι, στη νέα επίθεση κατά της Ελλάδας από τον αμερικάνικο οίκο αξιολόγησης, έρχεται να συμπληρώσει πρόσφατο κεντρικό άρθρο στην αυστριακή επίσημη εφημερίδα «Βίνερ Τσάιτουνγκ» (ΣΣ εκδότης η Αυστριακή Δημοκρατία) στο οποίο οι οίκοι αξιολόγησης αποκαλούνταν, ούτε λίγο ούτε πολύ, «οίκοι αρουραίων».
Χαρακτηρίζοντας «θράσος» την τότε, νέα υποβάθμιση της Ελλάδας από την Standard and Poors, ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας, Ράινχαρντ Γκέβαιλ, τόνιζε συμπερασματικά στο άρθρο πως οι οίκοι αξιολόγησης έχουν ξεπέσει σε «οίκους αρουραίων», των οποίων ο λόγος δεν έχει την παραμικρή αξία.
Αναφερόμενος σε εκείνη την υποβάθμιση «και μάλιστα πριν από μια Σύνοδο των κοινοτικών υπουργών Οικονομικών με θέμα την Ελλάδα», ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας είχε καταγγείλει την αμερικάνικη εταιρεία για «θράσος», καθώς όπως σημείωνε, υποβαθμίζει τη δανειοληπτική ικανότητα της Ελλάδας χαμηλότερα από εκείνη της Γρενάδας, όπου (χωρίς ο ίδιος, όπως σημειώνει, να θέλει να θίξει το νησιωτικό κράτος ανάμεσα σε Ατλαντικό και Καραϊβική) το 32 ο/ο των 108.000 κατοίκων της ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.
Στο πλήρες δριμύτατης κριτικής άρθρο του, ο κ. Γκέβαιλ αναφερόταν αναλυτικά στο «ποιόν» γενικότερα των «οίκων αξιολόγησης» όσο και ειδικότερα του συγκεκριμένου οίκου, που, όπως σημείωνε, ιδρύθηκε το 1997, ανήκει στον αμερικάνικο ιδιωτικό όμιλο Μέσων Ενημέρωσης Mc Graw-Hill, που με τον ετήσιο κύκλο εργασιών ύψους έξι δισεκατομμυρίων δολαρίων αποτελεί έναν υπέρογκο δυτικοαμερικάνικο εκδοτικό οίκο ειδικών εντύπων με ιδιοκτήτες παραδοσιακά ονόματα Αμερικανών μεγαλοεπενδυτών, ονόματα που αναφέρονται με «ευλάβεια» στη Γουόλ Στριτ.
Ο αρχισυντάκτης της «Βίνερ Τσάιτουνγκ» κατήγγειλε στη συνέχεια ότι αυτός ο ιδιωτικός «οίκος» (αξιολόγησης), χωρίς να έχει την παραμικρή δημοκρατική νομιμοποίηση, έχει αναλάβει το ρόλο «παγκόσμιας οικονομικής αστυνομίας», πράγμα που γινόταν δεκτό επί χρόνια και που η ζημιά που προκαλούσε βρισκόταν εντός ορίων, όμως τώρα, οι ποικίλως επενδύουσες αμερικάνικες εταιρείες επιτίθενται κατά μέτωπο, μέσω αυτού του οίκου τους αξιολόγησης, εναντίον της Ευρωζώνης.
«Το ότι η Ελλάδα περνά δύσκολες ώρες είναι πασίγνωστο όπως επίσης και το ότι οι άλλες χώρες της Ευρωζώνης καταβάλουν σημαντικές προσπάθειες για να το αντιμετωπίσουν, όμως στον ιδιωτικό οίκο Standard and Poors, αυτό είναι αδιάφορο», έγραφε ο κ. Γκέβαιλ, για να συμπληρώσει κατηγορηματικά πως, «εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση σέβεται κάπως τον εαυτό της τότε θα πρέπει να απαντήσει πως ό, τι και να λέει η Standard and Poors, αυτό αφήνει αδιάφορη την Ευρώπη».
Καθώς, όπως ο ίδιος πρόσθετε, ένας δυτικοαμερικάνικος εκδοτικός οίκος δεν μπορεί να καθορίζει το τί είναι καλό και σωστό για την Ευρώπη και ως εκ τούτου όλες οι χώρες της ΕΕ θα πρέπει αυτή τη στιγμή να απορρίψουν άμεσα τις αξιολογήσεις τέτοιων εταιρειών και να το διαλαλήσουν δυνατά, «διότι οι οίκοι αξιολόγησης κατάντησαν οίκοι αρουραίων και ο λόγος τους δεν έχει την παραμικρή αξία».
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
«Προκλητική η στάση του οίκου αξιολόγησης S&P για την Ελλάδα»
Μετά την προειδοποίηση της S&P για τα ευρωπαϊκά σχέδια στήριξης της Ελλάδας, ο υπ. Οικονομικών της Βαυαρίας Γκέοργκ Φάρενσον (CSU) ζήτησε να επιταχυνθεί η θέσπιση ενός ευρωπαϊκού οίκου αξιολόγησης.
Η προειδοποίηση της S&P ότι το υπό συζήτηση μοντέλο συμμετοχής των ιδιωτών επενδυτών στο νέο πακέτο για την Ελλάδα θα αξιολογηθεί ως αδυναμία πληρωμών της χώρας «δεν ανταποκρίνεται στα δεδομένα και είναι ελάχιστα βοηθητική» είπε ο κ. Φάρενσον στην εφημερίδα Passauer Neue Presse (Πασάουερ Νόιε Πρέσε, 5.7.11).
Ειδικά οι αμερικανικοί οίκοι αξιολόγησης «απέτυχαν παταγωδώς» ως σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης στην περίπτωση χρηματοοικονομικής κρίσης, σημείωσε ο κ. Φάρενσον. Υπογράμμισε δε ότι τώρα δυσχεραίνουν επιπρόσθετα τα μέτρα διάσωσης των χωρών Ευρωζώνης και του ΔΝΤ αυτό δείχνει «έλλειψη υπευθυνότητας» και μπορεί να αξιολογηθεί μόνον ως «συνειδητή πρόκληση έναντι των Ευρωπαίων φορολογουμένων».
Ο Βαυαρός υπ. Οικονομικών τόνισε ότι οι Ευρωπαίοι πρέπει να απαλλαγούν από τις εντολές των αμερικανικών οίκων αξιολόγησης που προκαθορίζουν, πότε η ΕΚΤ θα αποδεχθεί ένα κρατικό ομόλογο ως εγγύηση και πότε όχι. Για αυτό είναι άμεσα επιβεβλημένη η θέσπιση ενός «ανεξάρτητου ευρωπαϊκού οίκου αξιολόγησης» είπε ο κ. Φάρενσον.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Η προειδοποίηση της S&P ότι το υπό συζήτηση μοντέλο συμμετοχής των ιδιωτών επενδυτών στο νέο πακέτο για την Ελλάδα θα αξιολογηθεί ως αδυναμία πληρωμών της χώρας «δεν ανταποκρίνεται στα δεδομένα και είναι ελάχιστα βοηθητική» είπε ο κ. Φάρενσον στην εφημερίδα Passauer Neue Presse (Πασάουερ Νόιε Πρέσε, 5.7.11).
Ειδικά οι αμερικανικοί οίκοι αξιολόγησης «απέτυχαν παταγωδώς» ως σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης στην περίπτωση χρηματοοικονομικής κρίσης, σημείωσε ο κ. Φάρενσον. Υπογράμμισε δε ότι τώρα δυσχεραίνουν επιπρόσθετα τα μέτρα διάσωσης των χωρών Ευρωζώνης και του ΔΝΤ αυτό δείχνει «έλλειψη υπευθυνότητας» και μπορεί να αξιολογηθεί μόνον ως «συνειδητή πρόκληση έναντι των Ευρωπαίων φορολογουμένων».
Ο Βαυαρός υπ. Οικονομικών τόνισε ότι οι Ευρωπαίοι πρέπει να απαλλαγούν από τις εντολές των αμερικανικών οίκων αξιολόγησης που προκαθορίζουν, πότε η ΕΚΤ θα αποδεχθεί ένα κρατικό ομόλογο ως εγγύηση και πότε όχι. Για αυτό είναι άμεσα επιβεβλημένη η θέσπιση ενός «ανεξάρτητου ευρωπαϊκού οίκου αξιολόγησης» είπε ο κ. Φάρενσον.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)