Tης Τασουλας Καραϊσκακη
Από όλους τους δεσμούς που μας συνδέουν με τα πράγματα, δεν υπάρχει κανένας που να μην επηρεάζεται από την αίσθηση απώλειας, ανασφάλειας, κενού και ντροπής που προκαλεί η επιδείνωση της κοινωνικής κατάστασης. Η μεσαία τάξη σε όλο τον πλανήτη φθίνει...
Δεν είναι τα πρόσφατα τρία χρόνια της παγκόσμιας κρίσης, αλλά τα τελευταία τουλάχιστον 20 που μειώνονται τα εισοδήματά της. Απλώς αυτό μέχρι πρόσφατα καλυπτόταν από την έκρηξη της πίστωσης. Στις ΗΠΑ, σύμφωνα με πρόσφατη ανάλυση των Financial Times, την αύξηση στο κατά κεφαλήν εισόδημα δεν την καρπώθηκαν οι μεσαίες και χαμηλές τάξεις, αλλά οι πολύ πλούσιοι, με αποτέλεσμα, ενώ υπάρχει διόγκωση του ΑΕΠ, οι μεσαίοι να φτωχαίνουν. Κατά το έγκριτο έντυπο, η διεύρυνση των ανισοτήτων σχεδόν σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες καθοδηγήθηκε από τις τάσεις στην αγορά εργασίας (ελαστικές σχέσεις, ημιαπασχόληση) και οξύνθηκε από τις μικρότερες ανάγκες για θέσεις εργασίας που απαιτούν «μέτριες» ικανότητες. Μεταξύ 1993 - 2006, λέει το δημοσίευμα των F.T., το ποσοστό των εργασιών στο «μεσαίο» πεδίο μειώθηκε, ενώ η υψηλή και η χαμηλή απασχόληση αυξήθηκαν.
Στην Ελλάδα, οι εγχώριες ιδιαιτερότητες δεν εμπόδισαν τα πράγματα να ακολουθήσουν το ορμητικό «ποτάμι» των παγκόσμιων κοινωνικοοικονομικών ροπών. Η όποια ζήτηση για υψηλής δεξιότητας δουλειές ήταν για χρόνια μεγαλύτερη από την «παραγωγή» αποφοίτων, και όσοι τις διέθεταν, ευημέρησαν. Από την άλλη, μεγάλωσαν οι ανάγκες για χαμηλή εργασία που δεν επηρεάζεται από το τεχνολογικό μπουμπ (χειρωνακτικές δουλειές, καθαριότητα, φροντίδα παιδιών / ηλικιωμένων...), και λόγω της ανόδου του βιοτικού επιπέδου. Η τεχνολογική έκρηξη έπληξε σοβαρά μεσαίες κοινές εργασίες –άλλοτε η ραχοκοκαλιά της απασχόλησης στις προηγμένες οικονομίες–, χειριστές μηχανημάτων, τραπεζικούς υπαλλήλους, τηλεφωνητές, δακτυλογράφους κ.ά. Σιγά σιγά η εργασία έγινε προβληματική για τη μεσαία τάξη. Η κρίση έδωσε τη χαριστική βολή.
Σχεδόν χωρίς να το καταλάβει, από μια ζωή στην κατανάλωση, τη μικρή ή μηδενική αποταμίευση (οι ασφάλειες κάθε είδους την απάλλαξαν από την παλιά έγνοια της οικογενειακής συσσώρευσης), τα δάνεια, η μεσαία τάξη βρέθηκε σε στείρο έδαφος. Η επιθυμία για απόκτηση αγαθών πλέον αναστέλλεται από την ακρίβεια, οι γαστριμαργικές απολαύσεις αντικαθίστανται από φθηνά γεύματα του σούπερ μάρκετ, η ψυχαγωγία περιορίζεται στην τηλεόραση.
Πέρα από την πίεση σε όλα τα επίπεδα, τη γενική απαισιοδοξία, για μια μεγάλη μερίδα μέσων ανθρώπων που δεν έκαναν αρπαχτές και δεν εξαπάτησαν, η απώλεια της άνεσης είναι οδυνηρή. Οχι τόσο γιατί χάθηκαν τα πλούτη (δεν υπήρξαν για τους περισσότερους πλούτη, μόνο εκείνη η κάποια «οικονομική δυνατότητα» που έφεραν στην Ελλάδα οι δεκαετίες της προόδου, της στρεβλής έστω ανάπτυξης, του ευρωπαϊκού χρήματος, των δανεικών), όσο κυρίως γιατί, μέσα στην προοδευμένη Ευρώπη, αρκετοί από εκείνους που μορφώνονταν και μοχθούσαν για χρόνια, εντέλει δεν μπόρεσαν να εισπράξουν και ν’ απολαύσουν την προστιθέμενη αξία των επενδύσεων σε σπουδές και εμπειρία, να κάνουν τη ζωή τους πραγματικά καλύτερη...
Ευτυχώς, ο άνθρωπος, παρά όσα βιώνει και ενάντια σε αυτά, κάθε μέρα ξαναπιάνει το νήμα της ζωής του απ’ την αρχή...
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_2_28/08/2011_1296065
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 29 Αυγούστου 2011
Παρασκευή 19 Αυγούστου 2011
Κηδεύτηκε στην Κωνσταντινούπολη ο «Καπετάν Κεμάλ»
Κηδεύτηκε στην Κωνσταντινούπολη, ένα από τα ιστορικά στελέχη του παράνομου τουρκικού Κομμουνιστικού Κόμματος, ο Μιχρί Μπελί, γνωστός στην Ελλάδα ως «Καπετάν Κεμάλ», ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 96 ετών.
Ο Μιχρί Μπελί είχε λάβει μέρος στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο και ήταν διοικητής τάγματος του Δημοκρατικού Στρατού. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου έμαθε πολύ καλά ελληνικά, τα οποία και χρησιμοποίησε σε όλη τη υπόλοιπη ζωή του, είτε στην Τουρκία είτε στην εξορία για να προωθήσει τις καλές σχέσεις μεταξύ των δυο λαών.
Πέρασε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του στην φυλακή και στην εξορία και είχε κερδίσει την αναγνώριση και τον σεβασμό του διεθνούς επαναστατικού κινήματος.
Η ζωή του αποτέλεσε το θέμα μεγάλου ντοκιμαντέρ του Φώτου Λαμπρινού παραγωγής της ΕΡΤ με τίτλο: «Καπετάν Κεμάλ: Ο Σύντροφος».
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Ο Μιχρί Μπελί είχε λάβει μέρος στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο και ήταν διοικητής τάγματος του Δημοκρατικού Στρατού. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου έμαθε πολύ καλά ελληνικά, τα οποία και χρησιμοποίησε σε όλη τη υπόλοιπη ζωή του, είτε στην Τουρκία είτε στην εξορία για να προωθήσει τις καλές σχέσεις μεταξύ των δυο λαών.
Πέρασε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του στην φυλακή και στην εξορία και είχε κερδίσει την αναγνώριση και τον σεβασμό του διεθνούς επαναστατικού κινήματος.
Η ζωή του αποτέλεσε το θέμα μεγάλου ντοκιμαντέρ του Φώτου Λαμπρινού παραγωγής της ΕΡΤ με τίτλο: «Καπετάν Κεμάλ: Ο Σύντροφος».
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Σάββατο 16 Ιουλίου 2011
Η Ελλάδα να χρεοκοπήσει αλά... γερμανικά!
«Το λογικότερο είναι τώρα να συμφωνηθεί μια μείωση του χρέους. Όποιος δάνεισε λεφτά στην Ελλάδα, πρέπει να χάσει ένα μεγάλο μέρος τους. Αυτό θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες, γι' αυτό θα πρέπει να τις βοηθήσουν οι κυβερνήσεις. Μπορεί αυτή η λύση να είναι ακριβή για τη Γερμανία, αλλά έτσι κι αλλιώς θα πρέπει να πληρώσουμε. Κι έτσι θα είχε και η Ελλάδα μια ευκαιρία για μια νέα αρχή».
Είναι η λύση που προτείνει για την ευρωπαϊκή κρίση χρέους ένας ιστορικός της Οικονομίας, ο καθηγητής του London School of Economics Αλμπρεχτ Ριτσλ. Σε συνέντευξή του στο περιοδικό Spiegel ο γερμανός καθηγητής δεν θεωρεί, άλλωστε, πρωτότυπη τη ιδέα του. «Οι χρεοκοπίες της Γερμανίας τα περασμένα χρόνια δείχνουν τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει σήμερα η Ευρώπη για την Ελλάδα», σημειώνει.
Είναι όντως ρηξικέλευθες οι απόψεις του Ριτσλ. Υποστηρίζει, φερ' ειπείν, ότι η χώρα του δεν πτώχευσε μόνο δύο φορές κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, αλλά «τουλάχιστον τρεις». Η τρίτη ήταν το... 1990! «Ο τότε καγκελάριος Χέλμουτ Κολ αρνήθηκε να εφαρμόσει τη Συμφωνία του Λονδίνου του 1953. Η συμφωνία έλεγε ότι οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις στην περίπτωση της επανένωσης των Γερμανίων θα πρέπει να τεθούν υπό επαναδιαπραγμάτευση. Η Γερμανία, όμως, δεν μετά το 1990 (εκτός πολύ λίγων) ούτε τα αναγκαστικά δανεια, ούτε αποζημιώσεις κατοχής. Κήρυξε μιαν οιονεί στάση πληρωμών. Η Ελλάδα είναι ένα από τα κράτη, που δεν πήραν δεκάρα», παρατηρεί ο γερμανός ιστορικός.
Ο Ριτσλ εξηγεί: «Η Γερμανία έζησε τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης ιστορίας. Την σημερινή οικονομική ανεξαρτησία της και τη θέση της ως "Διδασκάλου της Ευρώπης" την χρωστάει στις ΗΠΑ, οι οποίες μετά τον Α' αλλά και κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο παραιτήθηκαν από το δικαίωμα τους να ζητήσουν τεράστιες πολεμικές αποζημιώσεις. Αυτό δεν το θυμάται όμως κανείς σήμερα...» Ειδικότερα, μετά τη γερμανική συνθηκολόγηση του 1945 «οι ΗΠΑ φρόντισαν να μην θέσει κανείς από τους συμμάχους αξιώσεις για αποζημίωση. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, ματαιώθηκαν όλες οι αξιώσεις μέχρι μια μελλοντική επανένωση των Γερμανιών. Αυτό ήταν πολύ ζωτικό για την Γερμανία, ήταν στην ουσία η οικονομική βάση του γερμανικού μεταπολεμικού θαύματος. Αλλά παράλληλα, τα θύματα της γερμανικής κατοχής ήταν αναγκασμένα να αποποιηθούν τα δικαιώματα τους για αποζημίωση, μεταξύ αυτών και οι Έλληνες...».
Ο καθηγητής Ριτσλ λαμβάνοντας ως βάση την οικονομικη επιφάνεια των ΗΠΑ την εποχή του Μεσοπολέμου, υπολογίζει ότι τα γερμανικά χρέη της δεκαετίας του 1930 ισοδυναμούν με το κόστος της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008. «Συγκριτικά, λοιπόν, τα χρέη της Ελλάδας είναι μηδαμινά», σημειώνει, για να διαπιστώσει ότι η χώρα του «είναι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20ου αιώνα και πιθανόν της νεότερης οικονομικής ιστορίας».
Η Ελλάδα, κατά τον Ριτσλ, διαδραματίζει δευτερεύοντα ρόλο. Ομως, μπορεί να γίνει η αφορμή για να μεταδοθεί η κρίση στην υπόλοιπη Ευρώπη, κάτι που θεωρεί πως θα ήταν καταστροφικό. «Οποιος δεν μπορεί να πληρώσει τα χρέη του είναι εξ ορισμού χρεοκοπημένος. Τώρα εκείνο που θα έπρεπε να καθοριστεί, ποια χρηματικά ποσά είναι έτοιμοι οι πιστωτές να θυσιάσουν. Δηλαδή θα πρέπει να βρούμε ποιός θα πληρώσει το μάρμαρο», δηλώνει στο Spiegel ο καθηγητής του LSE. Και θεωρεί αυτονόητο ότι αυτός που θα πληρώσει τα περισσότερα πρέπει να είναι η Γερμανία.
«Στο παρελθόν ήμασταν πολύ ανέμελοι. Η βιομηχανική μας παραγωγή κέρδισε πολλά από τις υπέρογκες εξαγωγές. Οι ανθελληνικές θέσεις που προβάλλονται από τα γερμανικά ΜΜΕ είναι πολύ επικίνδυνες. Μην ξεχνάτε ότι ζούμε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: Το οικονομικό μας θαύμα κατέστη δυνατό αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε αποζημιώσεις», σημειώνει ο Ριτσλ. Και στην παρατήρηση του Spiegel μήπως η Γερμανία θα έπρεπε να είναι πιο συγκρατημένη στις απαιτήσεις της προς την Ελλάδα, ο καθηγητής ήταν αφοπλιστικός:
«Η Γερμανία στον 20ο αιώνα ξεκίνησε δυο πολέμους. Τον δεύτερο τον διεξήγαγε ως πόλεμο αφανισμού και εξολόθρευσης. Στη συνέχεια οι αντίπαλοί της αποποιήθηκαν το δικαίωμά τους για αποζημιώσεις. Το ότι η Γερμανία πραγματοποίησε το θαύμα της πάνω στις πλάτες άλλων ευρωπαίων δεν το έχουν ξεχάσει οι Έλληνες που παρακολουθούν τα εχθρικά γι' αυτούς άρθρα και γνώμες στα γερμανικά ΜΜΕ. Αν αναβιώσουν τις παλιές διεκδικήσεις, μπορεί να ακολουθήσουν κι άλλοι... Θα έπρεπε να εξυγιάνουμε με προθυμία την Ελλάδα με τα λεφτά μας... Αν παίξουμε το παιχνίδι των ΜΜΕ, κάποτε κάποιοι θα μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς».
http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=411263
Τρίτη 10 Μαΐου 2011
Βολές κατά Γιούνκερ στον ευρωπαϊκό Τύπο, για έλλειψη εμπιστοσύνης
Το αντίτιμο της ειλικρίνειάς του πληρώνει τώρα ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, καθώς ο γερμανόφωνος Τύπος ασκεί μια δριμεία κριτική στο πρόσωπό του, με την ευκαιρία της πρόσφατης σύσκεψης στο Λουξεμβούργο και την προσπάθεια απόκρυψής της.
Υπενθυμίζεται σχετικά, ότι μετά από την ανάρτηση του επίμαχου δημοσιεύματος στο «Spiegel Online», οι υπουργοί και οι εκπρόσωποί τους αρχικά διέψευδαν ότι λάμβανε χώρα ειδική σύσκεψη στο Λουξεμβούργο και μόνον ώρες αργότερα επιβεβαίωσαν την πληροφορία, διαψεύδοντας ότι θέμα συζήτησης ήταν η επαναφορά της δραχμής. Το γεγονός ωστόσο, ότι ο Γκι Σίλλερ, εκπρόσωπος του Ζ.Κ.Γιούνκερ είχε δηλώσει την «κατηγορηματική του άρνηση» πως είχε συγκληθεί ειδική σύσκεψη και είχε χαρακτηρίσει «πλήρως εσφαλμένες» τις σχετικές πληροφορίες (Reuters), έχει προκαλέσει σοβαρές πολιτικές αναταράξεις.
Αναλυτικότερα, προ 20ημέρου, ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου αναγνώρισε ότι «πολλές φορές στο παρελθόν αναγκάσθηκε να πει ψέμματα», για να μην εκθρέψει φήμες και επειδή η οικονομική πολιτική δεν μπορεί να συζητείται δημόσια. Σε «σκοτεινά και μυστικά δωμάτια» θα πρέπει να καθορίζεται η οικονομική πολιτική της ευρωζώνης, είχε πει, για να αποφεύγονται τα παρατράγουδα των αγορών.
Ο προεδρεύων της Ευρωζώνης Ζ.Κ.Γιούνκερ σε διάσκεψη που αφορούσε την οικονομική διακυβέρνηση, είχε υποστηρίξει πως «η νομισματική πολιτική είναι μια σοβαρή δουλειά, που θα πρέπει να συζητείται εμπιστευτικά στο Eurogroup» και είχε προσθέσει πως είναι πρόθυμος να δεχτεί την «προσβολή» πως έχει «ελλειμματικές δημοκρατικές αντιλήψεις». «Θέλω όμως να είμαι σοβαρός» είχε επισημάνει και είχε παρατηρήσει, πως οι εκτροπές σημειώνονται όταν τα θέματα δημοσιοποιούνται επειδή «ο καθένας μας, όταν συζητούνται τέτοια θέματα, θέλει να δείξει στο εγχώριο κοινό του ότι είναι ο καλύτερος του κόσμου».
Μετά ταύτα, η αυστριακή εφημερίδα «Der Standard» σχολιάζοντας τον «εμπιστευτικό» χαρακτήρα της σύσκεψης της Παρασκευής στο Λουξεμβούργο απεκάλεσε τον πρόεδρο του Eurogroup «μάστορα του ψεύδους» και διαμαρτυρήθηκε για τη σύνθεση των συμμετοχών - ακριβέστερα, για το γεγονός ότι προσκλήθησαν οι μεγάλες χώρες και όχι «η Αυστρία ή Φινλανδία», γεγονός που «πολλαπλασιάζει τον σκεπτικισμό των πολιτών».
Η γερμανική εφημερίδα «Suddeutsche Zeitung», επίσης, υποστηρίζει ότι «πλέον κανείς δεν μπορεί να πιστέψει τους Ευρωπαίους ηγέτες, ιδιαίτερα τον Γιούνκερ, όταν μιλούν για τη σταθερότητα της ευρωζώνης», καταγγέλλοντας την «ανεύθυνη συμπεριφορά των ηγετών» που «απλά έλεγαν ψέμματα» την περασμένη Παρασκευή.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Υπενθυμίζεται σχετικά, ότι μετά από την ανάρτηση του επίμαχου δημοσιεύματος στο «Spiegel Online», οι υπουργοί και οι εκπρόσωποί τους αρχικά διέψευδαν ότι λάμβανε χώρα ειδική σύσκεψη στο Λουξεμβούργο και μόνον ώρες αργότερα επιβεβαίωσαν την πληροφορία, διαψεύδοντας ότι θέμα συζήτησης ήταν η επαναφορά της δραχμής. Το γεγονός ωστόσο, ότι ο Γκι Σίλλερ, εκπρόσωπος του Ζ.Κ.Γιούνκερ είχε δηλώσει την «κατηγορηματική του άρνηση» πως είχε συγκληθεί ειδική σύσκεψη και είχε χαρακτηρίσει «πλήρως εσφαλμένες» τις σχετικές πληροφορίες (Reuters), έχει προκαλέσει σοβαρές πολιτικές αναταράξεις.
Αναλυτικότερα, προ 20ημέρου, ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου αναγνώρισε ότι «πολλές φορές στο παρελθόν αναγκάσθηκε να πει ψέμματα», για να μην εκθρέψει φήμες και επειδή η οικονομική πολιτική δεν μπορεί να συζητείται δημόσια. Σε «σκοτεινά και μυστικά δωμάτια» θα πρέπει να καθορίζεται η οικονομική πολιτική της ευρωζώνης, είχε πει, για να αποφεύγονται τα παρατράγουδα των αγορών.
Ο προεδρεύων της Ευρωζώνης Ζ.Κ.Γιούνκερ σε διάσκεψη που αφορούσε την οικονομική διακυβέρνηση, είχε υποστηρίξει πως «η νομισματική πολιτική είναι μια σοβαρή δουλειά, που θα πρέπει να συζητείται εμπιστευτικά στο Eurogroup» και είχε προσθέσει πως είναι πρόθυμος να δεχτεί την «προσβολή» πως έχει «ελλειμματικές δημοκρατικές αντιλήψεις». «Θέλω όμως να είμαι σοβαρός» είχε επισημάνει και είχε παρατηρήσει, πως οι εκτροπές σημειώνονται όταν τα θέματα δημοσιοποιούνται επειδή «ο καθένας μας, όταν συζητούνται τέτοια θέματα, θέλει να δείξει στο εγχώριο κοινό του ότι είναι ο καλύτερος του κόσμου».
Μετά ταύτα, η αυστριακή εφημερίδα «Der Standard» σχολιάζοντας τον «εμπιστευτικό» χαρακτήρα της σύσκεψης της Παρασκευής στο Λουξεμβούργο απεκάλεσε τον πρόεδρο του Eurogroup «μάστορα του ψεύδους» και διαμαρτυρήθηκε για τη σύνθεση των συμμετοχών - ακριβέστερα, για το γεγονός ότι προσκλήθησαν οι μεγάλες χώρες και όχι «η Αυστρία ή Φινλανδία», γεγονός που «πολλαπλασιάζει τον σκεπτικισμό των πολιτών».
Η γερμανική εφημερίδα «Suddeutsche Zeitung», επίσης, υποστηρίζει ότι «πλέον κανείς δεν μπορεί να πιστέψει τους Ευρωπαίους ηγέτες, ιδιαίτερα τον Γιούνκερ, όταν μιλούν για τη σταθερότητα της ευρωζώνης», καταγγέλλοντας την «ανεύθυνη συμπεριφορά των ηγετών» που «απλά έλεγαν ψέμματα» την περασμένη Παρασκευή.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Τρίτη 3 Μαΐου 2011
The Politics of Bin Laden: Obama Aspires to “Do Big Things”
Shortly after hearing confirmation Sunday that Osama bin Laden was dead, President Barack Obama walked down to Chief of Staff Bill Daley’s West Wing office to discuss what he would say in his address to the nation.
The President had already mapped it out, even if his speechwriter had yet to start typing. The speech would begin by recalling the images of Sept. 11, 2001. It would run through the events of the night. And it would end with a call to American greatness, a celebration of the idea that America can do anything. In short, he wanted to revisit the refrain from his 2011 State of the Union—“We do big things.”
“Today’s achievement is a testament to the greatness of our country and the determination of the American people,” he told the world hours later, after going through several revisions of a draft in the Oval Office with his speechwriter. “The cause of securing our country is not complete. But tonight, we are once again reminded that America can do whatever we set our mind to.”
In that moment, the President was trying to illustrate a larger theme–one beyond the scope of al-Qaeda or the war on terror. He was restating the central political message of his nascent reelection campaign, which is centered around the idea that Obama is the person best able to bring the nation out of its decade-long malaise to win the future.
Obama has discussed this thematic connection with his aides in the West Wing, explaining that the death of bin Laden signals something far greater than a national security accomplishment. “He views this as a demonstration of this country’s capacity to overcome skeptics and do things that people had decided were no longer doable,” explained Press Secretary Jay Carney, in an interview Monday afternoon. “There is sort of a grit and resolve. And not in a John Wayne way, but in a commitment and focus.”
In his explanation, Carney was seeking more political distance between Obama and his predecessor, George W. Bush, who often evinced a cowboy attitude — Bush once famously said he wanted bin Laden “dead or alive.” Since bin Laden’s death early Monday in Pakistan, White House aides have made a point of noting Obama’s disappointment with the state of the bin Laden manhunt when he took office in 2009. On June 2 of that year, Obama issued a memo calling for a reinvigoration of the hunt for bin Laden. White House aides say that directive led to more equipment, manpower and focus for the effort.
In his speech on bin Laden’s death Sunday night, Obama gave George W. Bush no credit for the key intelligence gathered by his administration that paved the way to Abbottabad. Rather, Obama mentioned Bush simply to agree with the former President’s contention that the United States is not at war with Islam.
This political positioning comes at a time when Obama is striving to appear above politics. At a previously scheduled bipartisan dinner with Congressional leaders Monday night, Obama said that the killing of bin Laden had brought the country together once again. “I think we experienced the same sense of unity that prevailed on 9/11,” he said, in brief remarks. “We were reminded again that there is a pride in what this nation stands for, and what we can achieve, that runs far deeper than party, far deeper than politics.”
Obama plans to take that message on the road later in the week, travelling Thursday to the site of the former World Trade Center to commemorate bin Laden’s death with a remembrance of the Americans who died there. The event is sure to draw further comparisons to Bush, who declared at that site a few days after the 9/11 attacks that, “The people who knocked these buildings down will hear all of us soon.”
In addition to fighting wars and signing budgets, U.S. Presidents are tasked with telling the national story in times of tragedy and victory. For Obama at this moment, that story is about a nation coming out of a long decade of decline and frustration. It is a story of a President leading the country back to greatness, and it is the platform on which his reelection campaign will be built. Osama bin Laden is now a central figure in that story, playing a major role for a second U.S. President in yet another reelection campaign.
Related Topics: george w. bush, osama bin laden, Barack Obama
Read more: http://swampland.time.com/2011/05/03/the-politics-of-bin-laden-obama-still-aspiring-to-do-big-things/#ixzz1LI8uMDaH
The President had already mapped it out, even if his speechwriter had yet to start typing. The speech would begin by recalling the images of Sept. 11, 2001. It would run through the events of the night. And it would end with a call to American greatness, a celebration of the idea that America can do anything. In short, he wanted to revisit the refrain from his 2011 State of the Union—“We do big things.”
“Today’s achievement is a testament to the greatness of our country and the determination of the American people,” he told the world hours later, after going through several revisions of a draft in the Oval Office with his speechwriter. “The cause of securing our country is not complete. But tonight, we are once again reminded that America can do whatever we set our mind to.”
In that moment, the President was trying to illustrate a larger theme–one beyond the scope of al-Qaeda or the war on terror. He was restating the central political message of his nascent reelection campaign, which is centered around the idea that Obama is the person best able to bring the nation out of its decade-long malaise to win the future.
Obama has discussed this thematic connection with his aides in the West Wing, explaining that the death of bin Laden signals something far greater than a national security accomplishment. “He views this as a demonstration of this country’s capacity to overcome skeptics and do things that people had decided were no longer doable,” explained Press Secretary Jay Carney, in an interview Monday afternoon. “There is sort of a grit and resolve. And not in a John Wayne way, but in a commitment and focus.”
In his explanation, Carney was seeking more political distance between Obama and his predecessor, George W. Bush, who often evinced a cowboy attitude — Bush once famously said he wanted bin Laden “dead or alive.” Since bin Laden’s death early Monday in Pakistan, White House aides have made a point of noting Obama’s disappointment with the state of the bin Laden manhunt when he took office in 2009. On June 2 of that year, Obama issued a memo calling for a reinvigoration of the hunt for bin Laden. White House aides say that directive led to more equipment, manpower and focus for the effort.
In his speech on bin Laden’s death Sunday night, Obama gave George W. Bush no credit for the key intelligence gathered by his administration that paved the way to Abbottabad. Rather, Obama mentioned Bush simply to agree with the former President’s contention that the United States is not at war with Islam.
This political positioning comes at a time when Obama is striving to appear above politics. At a previously scheduled bipartisan dinner with Congressional leaders Monday night, Obama said that the killing of bin Laden had brought the country together once again. “I think we experienced the same sense of unity that prevailed on 9/11,” he said, in brief remarks. “We were reminded again that there is a pride in what this nation stands for, and what we can achieve, that runs far deeper than party, far deeper than politics.”
Obama plans to take that message on the road later in the week, travelling Thursday to the site of the former World Trade Center to commemorate bin Laden’s death with a remembrance of the Americans who died there. The event is sure to draw further comparisons to Bush, who declared at that site a few days after the 9/11 attacks that, “The people who knocked these buildings down will hear all of us soon.”
In addition to fighting wars and signing budgets, U.S. Presidents are tasked with telling the national story in times of tragedy and victory. For Obama at this moment, that story is about a nation coming out of a long decade of decline and frustration. It is a story of a President leading the country back to greatness, and it is the platform on which his reelection campaign will be built. Osama bin Laden is now a central figure in that story, playing a major role for a second U.S. President in yet another reelection campaign.
Related Topics: george w. bush, osama bin laden, Barack Obama
Read more: http://swampland.time.com/2011/05/03/the-politics-of-bin-laden-obama-still-aspiring-to-do-big-things/#ixzz1LI8uMDaH
Inside the Obama bin Laden Strike: How America Got Its Man
Osama bin Laden's final night began with a group of four helicopters slicing through the night skies over Pakistan, making their way toward Islamabad from a U.S. base in northern Afghanistan. The mission, approved by President Barack Obama on Friday morning, had been set for early Sunday local time but was delayed by poor weather. Pakistani officials did not know they were arriving. The small, elite force flew low and fast, using terrain-following radar to hug the folds and valleys to avoid radar detection. It was after midnight when the team of U.S. commandos descended on the al-Qaeda chief's Abbottabad lair.
"The walls around the compound were up to 18 ft. [5.5 m] high," a senior U.S. intelligence operative said Monday. "The balconies had 7-ft. [2 m]-high privacy walls. There were, in addition to wall heights, barbed wire along the top of the walls. The residents of the compound burned their own trash. There were two gates at the compound as well, and opaque windows," he continued. The White House summed it up more tersely. "It had the appearance of sort of a fortress," said John Brennan, Obama's chief counterterrorism adviser.
(See "On Scene in Abbottabad at bin Laden's Last Stand.")
About two dozen Navy Seals and CIA enablers swooped down on the suburban compound in a pair of choppers, leaving a second pair lurking nearby in case they were needed. They came under fire almost immediately, giving U.S. forces all the justification they needed to amp up their firepower. Helicopters can be ungainly machines, easily downed by rocket-propelled grenades or a flurry of small-arms fire. In addition to the choppers, heavier guns — perhaps AC-130 gunships — were likely on station overhead to rain down suppressive fire as U.S. forces moved in aboard specially outfitted CH-47 and UH-60 choppers.
Seven thousand miles away, U.S. officials could only watch as the operation unfolded. At the White House, Obama sat stone-faced in the Situation Room as some of his aides paced. Long periods of silence passed as the small, trusted national-security team huddled around the video monitors. Intelligence professionals say they did not know for sure that bin Laden was in the compound. The case was good, but circumstantial. The likelihood, officials told the President, was between 50% and 80%.
(See Osama bin Laden's obituary.)
Senior Administration officials said they had been monitoring the compound since August 2010, when a courier known to be trusted by bin Laden, as well as the courier's brother, began living there. "Everything we saw — the extremely elaborate operational security, the brothers' background and their behavior, and the location and the design of the compound itself — was perfectly consistent with what our experts expected bin Laden's hideout to look like," one official said early Monday. "Our analysts looked at this from every angle, considering carefully who other than bin Laden could be at the compound. We conducted red-team exercises and other forms of alternative analysis to check our work. No other candidate fit the bill as well as bin Laden did."
(See pictures inside bin Laden's Pakistan hideaway.)
Early discussion of bombing the compound was scrapped in favor of a snatch and grab — the U.S. wanted bin Laden's body as evidence of his demise. Even in a bombing mission, U.S. or allied personnel would have had to go to the compound for evidence. It made more sense, although it was riskier, to raid the place and get bin Laden, dead or alive. "The men who executed this mission accepted this risk, practiced to minimize those risks and understood the importance of the target to the national security of the United States," a senior Administration official said.
(Did Pakistan know bin Laden was there?)
And so they went in. Twenty-four Seals fast-roped to the ground; a total of about 80 U.S. personnel took part, either in the air or below. One helicopter lost lift because the compound's high walls upset its supporting airflow, forcing it to make a hard landing. The commandos elected to destroy the helicopter rather than try to recover it: time was short. The Seals fired hundreds of rounds as they blasted their way into the compound, clearing it room by room, until the top two floors of the main three-story building were the only areas left to be cleared.
Midway through the 40-minute mission, Pakistani military forces began scrambling to investigate the attack — U.S. officials feared a clash between the U.S. troops and their unknowing Pakistani allies. And as the Seals moved through the compound, authorities back in Washington began to sweat. "It was probably one of the most anxiety-filled periods of time, I think, in the lives of the people who were assembled here yesterday," Brennan said Monday. "The minutes passed like days ... it was clearly very tense, a lot of people holding their breath." The gunfire was almost ceaseless.
A woman, in some accounts believed to be one of bin Laden's wives, was shot. "She fought back when there was the opportunity to get to bin Laden," Brennan said of the lone woman who died in the raid. "She was positioned in a way that indicated that she was being used as a shield, whether or not bin Laden or the son or whatever put her there, or she put herself there ... she met her demise."
(See pictures of Americans celebrating the death of bin Laden.)
Then it happened. Back at the White House, a disembodied voice radioed, "We've ID'd Geronimo," referring to the agreed-upon code name for America's most wanted enemy. And then confirmation: Geronimo, Osama bin Laden, had been killed. It was 1 a.m. in Pakistan. No American casualties had been sustained. The three remaining helicopters took off bearing the commando team and the body of the slain al-Qaeda chief.
After undergoing DNA verification in Afghanistan, bin Laden's remains were flown to the U.S.S. Carl Vinson aircraft carrier. The body was washed, wrapped in a white sheet and placed in a weighted bag. A military official read a few religious passages in Arabic. And then, less than 24 hours after his death, and nearly a decade after the manhunt began, bin Laden's body slipped into the North Arabian Sea.
— With reporting by Michael Scherer / Washington
Read more: http://www.time.com/time/nation/article/0,8599,2069249,00.html#ixzz1LI8UzNAx
"The walls around the compound were up to 18 ft. [5.5 m] high," a senior U.S. intelligence operative said Monday. "The balconies had 7-ft. [2 m]-high privacy walls. There were, in addition to wall heights, barbed wire along the top of the walls. The residents of the compound burned their own trash. There were two gates at the compound as well, and opaque windows," he continued. The White House summed it up more tersely. "It had the appearance of sort of a fortress," said John Brennan, Obama's chief counterterrorism adviser.
(See "On Scene in Abbottabad at bin Laden's Last Stand.")
About two dozen Navy Seals and CIA enablers swooped down on the suburban compound in a pair of choppers, leaving a second pair lurking nearby in case they were needed. They came under fire almost immediately, giving U.S. forces all the justification they needed to amp up their firepower. Helicopters can be ungainly machines, easily downed by rocket-propelled grenades or a flurry of small-arms fire. In addition to the choppers, heavier guns — perhaps AC-130 gunships — were likely on station overhead to rain down suppressive fire as U.S. forces moved in aboard specially outfitted CH-47 and UH-60 choppers.
Seven thousand miles away, U.S. officials could only watch as the operation unfolded. At the White House, Obama sat stone-faced in the Situation Room as some of his aides paced. Long periods of silence passed as the small, trusted national-security team huddled around the video monitors. Intelligence professionals say they did not know for sure that bin Laden was in the compound. The case was good, but circumstantial. The likelihood, officials told the President, was between 50% and 80%.
(See Osama bin Laden's obituary.)
Senior Administration officials said they had been monitoring the compound since August 2010, when a courier known to be trusted by bin Laden, as well as the courier's brother, began living there. "Everything we saw — the extremely elaborate operational security, the brothers' background and their behavior, and the location and the design of the compound itself — was perfectly consistent with what our experts expected bin Laden's hideout to look like," one official said early Monday. "Our analysts looked at this from every angle, considering carefully who other than bin Laden could be at the compound. We conducted red-team exercises and other forms of alternative analysis to check our work. No other candidate fit the bill as well as bin Laden did."
(See pictures inside bin Laden's Pakistan hideaway.)
Early discussion of bombing the compound was scrapped in favor of a snatch and grab — the U.S. wanted bin Laden's body as evidence of his demise. Even in a bombing mission, U.S. or allied personnel would have had to go to the compound for evidence. It made more sense, although it was riskier, to raid the place and get bin Laden, dead or alive. "The men who executed this mission accepted this risk, practiced to minimize those risks and understood the importance of the target to the national security of the United States," a senior Administration official said.
(Did Pakistan know bin Laden was there?)
And so they went in. Twenty-four Seals fast-roped to the ground; a total of about 80 U.S. personnel took part, either in the air or below. One helicopter lost lift because the compound's high walls upset its supporting airflow, forcing it to make a hard landing. The commandos elected to destroy the helicopter rather than try to recover it: time was short. The Seals fired hundreds of rounds as they blasted their way into the compound, clearing it room by room, until the top two floors of the main three-story building were the only areas left to be cleared.
Midway through the 40-minute mission, Pakistani military forces began scrambling to investigate the attack — U.S. officials feared a clash between the U.S. troops and their unknowing Pakistani allies. And as the Seals moved through the compound, authorities back in Washington began to sweat. "It was probably one of the most anxiety-filled periods of time, I think, in the lives of the people who were assembled here yesterday," Brennan said Monday. "The minutes passed like days ... it was clearly very tense, a lot of people holding their breath." The gunfire was almost ceaseless.
A woman, in some accounts believed to be one of bin Laden's wives, was shot. "She fought back when there was the opportunity to get to bin Laden," Brennan said of the lone woman who died in the raid. "She was positioned in a way that indicated that she was being used as a shield, whether or not bin Laden or the son or whatever put her there, or she put herself there ... she met her demise."
(See pictures of Americans celebrating the death of bin Laden.)
Then it happened. Back at the White House, a disembodied voice radioed, "We've ID'd Geronimo," referring to the agreed-upon code name for America's most wanted enemy. And then confirmation: Geronimo, Osama bin Laden, had been killed. It was 1 a.m. in Pakistan. No American casualties had been sustained. The three remaining helicopters took off bearing the commando team and the body of the slain al-Qaeda chief.
After undergoing DNA verification in Afghanistan, bin Laden's remains were flown to the U.S.S. Carl Vinson aircraft carrier. The body was washed, wrapped in a white sheet and placed in a weighted bag. A military official read a few religious passages in Arabic. And then, less than 24 hours after his death, and nearly a decade after the manhunt began, bin Laden's body slipped into the North Arabian Sea.
— With reporting by Michael Scherer / Washington
Read more: http://www.time.com/time/nation/article/0,8599,2069249,00.html#ixzz1LI8UzNAx
Δευτέρα 2 Μαΐου 2011
Why Bin Laden's Death No Longer Really Matters
Before leaving for a vacation in South Africa in December of 2001, my editor asked me to prepare an obituary for Osama bin Laden for TIME.com on the assumption that he might well be killed in Afghanistan while I was on the beach in Cape Town. Almost ten years later there was finally a reason to call up the old file: President Barack Obama said late Sunday that the al-Qaeda leader had been killed in a U.S. raid in the Pakistani town of Abbottabad, and that the U.S. was in possession of his body.
But where killing or capturing Bin Laden might once have been imagined to be a decisive turning point in a struggle between the U.S. and its challengers in the Muslim world, today, the death of America's erstwhile nemesis is little more than an historical footnote -- a settling of accounts for a spree of ugly crimes and the elimination of a symbol of global jihadist nihilism, perhaps, offering justice and closure for the victims of 9/11 and other atrocities. But it does little to alter the challenges facing the U.S. and its allies in Afghanistan, Iraq, Egypt, Iran, Pakistan or any other major country in the Muslim world. That's because much to his chagrin, Bin Laden and his movement have achieved only marginal relevance to power struggles throughout the Muslim world. The strategy of spectacular acts of a terror had briefly allowed a band of a few hundred desperadoes to dominate America's headlines and its nightmares, but on the ground in the Muslim world al-Qaeda had largely been a sideshow, failing miserably in its goal of rallying the Islamic world behind its banners and finding itself eclipsed by such despised rivals in the battle for Islamist leadership as Iran, Hizballah, Hamas and the Muslim Brotherhood.
Here's some of what I wrote in December 2001:
We can say with relative certainty that Osama bin Laden is not right now enjoying the attentions of 70 virgins in paradise. But with the same certainty we can predict that he will live on, years and even decades from now, on the T-shirts, key-chains and calendars of the Muslim world's malcontents. Indeed, in the rarefied climes of rebel icons, Bin Laden has become the Islamist Che Guevara.
It was long before September 11 that Osama bin Laden first chose to die. Authoring the most dramatic terror attack in history had simply compressed the timeframe of the inevitable ‘martyrdom' he first envisaged two decades earlier in the same mountains of southeastern Afghanistan where a simple TKTKTK ended his life on TKTK. The video spectacle of bin Laden cackling ghoulishly over the number of innocents his human bombs had killed in the World Trade Center will underscore the grim satisfaction in the West and among its allies in the east, near and far, at the Saudi terrorist's ignominious end. But the story of Bin Laden's rise is a cautionary tale of perils that persist despite the elimination of a man who had, of late, come to personify them.
Bin Laden's decision to sacrifice his life in service of an implacable pan-Islamic nationalism would likely have been taken two decades earlier, when the pious young Saudi multimillionaire first ventured into Afghanistan. Back then, of course, he was an American ally, selflessly putting his fortune, his career and even his body on the line to rally Islamic firebrands from all over the world to help wage jihad against the Soviet infidels who had invaded Muslim lands. That effort, covertly backed and orchestrated by the U.S. as well as Saudi Arabia, Egypt and Pakistan, saw an improbable triumph, as lightly-armed guerrilla forces put to flight the world's largest conventional army. But it had other, unintended consequences. The Afghan jihad had drawn together Muslim radicals from all over the world, and trained and organized them into an International Brigade of Islamist fighters, feeding off each other's extremism, their victory feeding fevered dreams of reviving the long-lost Islamic empire of old – or at least of being able to roll back contemporary foes in conflicts around the globe. (Had the Republican cause prevailed in Spain in the 1930, the Communist International would have found itself with a similar cadre of battle-hardened veterans ready for deployment in the world's sharpest class wars.)
The somewhat naïve but highly motivated bin Laden found himself in the orbit of hardened Islamist zealots from all over the world, his own views growing increasingly hard-line as he found himself assiduously courted particularly by the Egyptian radicals who saw his potential as a global terrorist leader in his wealth, his connections with Arab elites and his charisma.
For bin Laden and those around him, the message of the Soviet retreat was simple: armed with unshakable faith that they are soldiers of god and a willingness to die fighting, jihadists could prevail over ‘infidels.' The “Afghan Arabs” were not men who could easily return their own countries — Egypt, Saudi Arabia and other pro-Western Arab regimes had used the Afghan jihad as an opportunity to “export” their domestic Islamist nuisances, and weren't about to allow them back as combat-hardened warriors to renew their seditious efforts. Bin Laden shared their predicament. Afghanistan had hardened his opposition to the Saudi royal family, which failed to measure up to his measure of Islamic legitimacy. And when the king invited U.S. troops onto Saudi soil to defend the kingdom against any threat from Iraq, Bin Laden was outraged — a new set of infidels were being invited onto the sacred ground of Islam's birthplace. Bin Laden was now on a collision course with the House of Saud, and despite his family's deep-rooted ties to the royal family, he found himself expelled.
For Bin Laden, that was simply confirmation of the analysis he'd developed in Afghanistan: The undemocratic, un-Islamic regimes of the Arab world were but servants of the United States, whose presence and influence in the Arab and Muslim world was the prime obstacle to his dream of a pan-Islamic political revival. At bases in Afghanistan, and in the Sudan where an Islamist regime made room for him after his expulsion by the Saudis, bin Laden kept his Afghan Arabs together in his al-Qaeda organization. They were sent to fight in Chechnya, Bosnia and other places Muslims were under fire or waging separatist battles, spreading their example of selfless sacrifice to spread the tentacles of a global network whose ultimate confrontation would pit it against its supreme ‘infidel' enemy, the United States.
Bin Laden believed America could be beaten. His objective, after all, was not to conquer the U.S. but rather to end its presence and pervasive influence in the lands of Islam. Exhibit A was the U.S. withdrawal from Beirut in 1985, after Hizbollah blew up a Marine barracks there killing more than 200 U.S. troops. The bloody carnage of Mogadishu in 1993, in which 17 U.S. soldiers were killed in an abortive raid on a local warlord, also led to a hasty retreat -- today U.S. officials believe operatives linked with bin Laden helped train the Somali gunmen who ambushed the Americans. And in his propaganda, bin Laden certainly claimed the incident as further proof of his basic thesis — that the U.S. would withdraw from Muslim countries if the cost of staying was rendered too high.
Bin Laden and the Egyptian Islamic Jihad leaders at the helm of his movement had global ambitions quite unlike any terrorist organization that had gone before them. Previous terrorist luminaries such as the Palestinian Abu Nidal had generally led organizations drawn from a single country, and had been entirely dependent on state sponsors for sanctuary and survival — states such as Libya, Syria and Iran had all used such groups to send bloody political messages to their foes. Al Qaeda was different: its members were drawn from all over the Muslim world, their core cemented during the Afghan jihad; and they operated entirely independently of any state sponsorship. Indeed, far from such authoritarian precincts as Tripoli, Tehran and Damascus, al Qaeda preferred to establish its bases in locales where state authority had all but collapsed — Sudan, Somalia and Afghanistan.
And rather than slowly grow their organization from the ground up, bin Laden and his henchmen saw mergers-and-acquisitions as the way to go. The model, unconsciously, may have been the Communist International — Lenin in 1921 had managed to reproduce his Bolshevik party on a global scale by simply absorbing preexisting, ideologically compatible leftist parties from almost every country into a global umbrella organization.
Bin Laden set out the ideological basis for his Islamist International in his February 1998 statement declaring a “World Islamic Front for Jihad Against Crusaders and Jews.” It cited three key issues of universal concern to Muslims — the presence of American troops in Saudi Arabia, the ongoing U.S. campaign against Iraq and the Israeli-Palestinian situation — and used these as a basis to call for a global war of terror against America and its allies. “To kill the Americans and their allies — civilians and military — is an individual duty for every Muslim who can do it in any country in which it is possible to do it, in order to liberate the al-Aqsa Mosque (in Jerusalem) and the holy mosque (in Mecca) from their grip, and in order for their armies to move out of all the lands of Islam, defeated and unable to threaten any Muslim.”
Back then, of course, bin Laden was a relative nobody in the Islamic world, and the only co-signatories of his jihad declaration were his Egyptian Islamic Jihad sidekick and/or mentor Dr. Ayman al-Zawahiri, and representatives of three even smaller groups from Egypt, Pakistan and Bangladesh. The Russian Revolution had communists from all over the planet rushing to join Lenin's international; bin Laden had yet to convince the world's radical Islamists of his own leadership credentials. That changed six months later, when bin Laden operatives blew up two U.S. embassies in East Africa. And the factor that made bin Laden the undisputed champion of the world's most radical lslamists was less the fact of the carnage he'd wrought simultaneously in Kenya and Tanzania, than the U.S. response. By firing off a slew of cruise missiles onto two continents in a vain bid to kill bin Laden and destroy his assets, the Clinton administration succeeded only in creating a fireworks display that heralded bin Laden's ordination as America's nemesis. For many Islamists skeptical of bin Laden's preposterous sounding claim to be leading a global jihad against America, Washington's response gave pause for thought -- a man that hated and feared by the U.S. had unrivaled claim to lead the Islamists. (At least that was what he was hoping.)
It was not Bin Laden's own actions, but the U.S. response to them, that had put him on the map, back in 1998. And that process was to be amplified in the years to come.
Well, yes, but only briefly. The U.S. invasions of Afghanistan and then Iraq put it in conflict with nationalist insurgencies in which al-Qaeda had a limited, if any role. By the middle of the past decade, already, the U.S. was talking of its prime adversary in the region as being an "Axis of Resistance" led by Iran and comprising Syria and non-state but nonetheless popular nationalist actors such as Hizballah in Lebanon and Hamas in the Palestinian territories. And that "resistance" front had little time for al-Qaeda, while Bin Laden's spokesmen reserved some of their most venomous rhetoric for Iran, Hizballah and Hamas.
Those groups remain far more powerful than al-Qaeda ever was because they're rooted in national movements and conditions, and have built popular support bases over many years. Just as Lenin's Comintern proved an unworkable model for global revolution, so did al-Qaeda prove to be a chimera. The center of gravity of opposition to the U.S. and its allies in the Muslim world remains with nationally-based movements who are confronting a specific enemy around a clear set of grievances and goals that are at least conceivably attainable. Hamas or Hezbollah are not much interested in restoring a Caliphate to rule from Spain to Indonesia; their goals are far more specific and localized. And in the end, while Bin Laden's movement could blow things up, it failed to ignite any sustainable forms of struggle – like Che Guevara (also remembered more as a T-shirt icon of rebellion than for his rather unfortunate ideas of how it should be pursued), Bin Laden found that simply taking spectacular military action against even a hated foe would not necessarily rally the masses to join him in struggle or confront their own local tyrants. (Indeed, as much as they hated the U.S., many Arabs seemed unable to “own” 9/11, instead blaming it on the CIA or the Mossad, insisting that “Arabs could not have done this.”)
No decent people will grieve at Bin Laden's passing. But nor will his elimination alter the challenges facing Washington in an Arab world that has found its own ways -- quite different from Bin Laden's -- for challenging the writ of the U.S. and its allies in the Muslim world. Bin Laden may have desperately sought the mantle of champion of Muslim resistance to the West, and a traumatized American media culture may have briefly granted him that role in the months that followed the horror of 9/11, but where it mattered most, among his own people, Bin Laden was an epic failure.
As I wrote last September,
Bin Laden's problem from the very beginning was that while (polls show) a majority of Muslims around the world might have agreed with his charge of U.S. malfeasance in its dealings in the Middle East, only a tiny minority identified with terrorism as a response. Despite the virulently anti-American attitudes revealed in opinion surveys in parts of the Muslim world after 9/11, very few people were prepared to condone attacks on innocent civilians. That's why so many people in Egypt and Pakistan bought into conspiracy theories about the CIA or Israel's Mossad being behind the attacks.
The ubiquity of bin Laden's image in the wake of the attacks suggested that he might become a kind of jihadist Che Guevara, destined to live on long after his death on an endless stream of T-shirts and tchotchkes. (Of course, he'd first have to be killed to test that theory.) But there's another connection: Like the Saudi jihadist, the Argentinian revolutionary had mistakenly assumed that simply demonstrating through violence that a hated enemy was not invulnerable would automatically rouse the masses to rebellion.
While the 9/11 attacks made bin Laden the focus of American fear and rage, his "global jihad" failed to either eclipse or enlist its more localized Islamist rivals. Hamas confined itself to striking Israeli targets, and to competing with Fatah for local political power at the ballot box and on the streets; Hizballah continued to lock horns with Israel on its northern border and to engage in the complexities of Lebanese politics; Iran actually helped the initial U.S. military campaign in Afghanistan, although it soon resumed its struggle with Washington and its allies for influence throughout the Middle East. Al-Qaeda may still figure in U.S. debate, but it no longer garners any attention in the Arab political conversation — prompting it to issue increasingly hysterical denunciations of Hamas, Hizballah and Iran.
The only al-Qaeda "chapter" to gain any traction was the one that came into existence in Iraq in response to the U.S. invasion, and thrived while its presence was tolerated as a force multiplier by mainstream Sunni insurgents. But the group's ideology and propensity for vicious sectarian murder of Shi'ites turned the insurgents against them, and eventually the bulk of the insurgency turned on al-Qaeda, with many Sunni insurgents going onto the U.S. payroll under the rubric of the "Awakening" movement. (The uptick of al-Qaeda attacks in Iraq in recent months has coincided with the growing alienation of Sunnis, particularly in the "Awakening" movement, from the Shi'ite-led government. And a political solution to Iraq's political conflict will no doubt once again shut it out.)
A similar fate almost certainly awaits the movement in Afghanistan, where its erstwhile Taliban ally is fighting a nationalist campaign against foreign armies, which will inevitably end in a power-sharing political settlement. And even Taliban leaders have indicated they won't allow their territory to be used as a base to export terrorism.
If anything, hostility towards the U.S. in the Muslim world has actually escalated over the past nine years, because of the wars in Afghanistan and Iraq and Israel's conflicts with its neighbors. But al-Qaeda, ironically, remains on the margins. It's not inconceivable that bin Laden's men will get lucky again at some point in the future, but not even another major terror strike would change the basic calculus of al-Qaeda's demise.
Read more: http://globalspin.blogs.time.com/2011/05/01/why-bin-ladens-death-no-longer-really-matters/#ixzz1LBuKSRYW
But where killing or capturing Bin Laden might once have been imagined to be a decisive turning point in a struggle between the U.S. and its challengers in the Muslim world, today, the death of America's erstwhile nemesis is little more than an historical footnote -- a settling of accounts for a spree of ugly crimes and the elimination of a symbol of global jihadist nihilism, perhaps, offering justice and closure for the victims of 9/11 and other atrocities. But it does little to alter the challenges facing the U.S. and its allies in Afghanistan, Iraq, Egypt, Iran, Pakistan or any other major country in the Muslim world. That's because much to his chagrin, Bin Laden and his movement have achieved only marginal relevance to power struggles throughout the Muslim world. The strategy of spectacular acts of a terror had briefly allowed a band of a few hundred desperadoes to dominate America's headlines and its nightmares, but on the ground in the Muslim world al-Qaeda had largely been a sideshow, failing miserably in its goal of rallying the Islamic world behind its banners and finding itself eclipsed by such despised rivals in the battle for Islamist leadership as Iran, Hizballah, Hamas and the Muslim Brotherhood.
Here's some of what I wrote in December 2001:
We can say with relative certainty that Osama bin Laden is not right now enjoying the attentions of 70 virgins in paradise. But with the same certainty we can predict that he will live on, years and even decades from now, on the T-shirts, key-chains and calendars of the Muslim world's malcontents. Indeed, in the rarefied climes of rebel icons, Bin Laden has become the Islamist Che Guevara.
It was long before September 11 that Osama bin Laden first chose to die. Authoring the most dramatic terror attack in history had simply compressed the timeframe of the inevitable ‘martyrdom' he first envisaged two decades earlier in the same mountains of southeastern Afghanistan where a simple TKTKTK ended his life on TKTK. The video spectacle of bin Laden cackling ghoulishly over the number of innocents his human bombs had killed in the World Trade Center will underscore the grim satisfaction in the West and among its allies in the east, near and far, at the Saudi terrorist's ignominious end. But the story of Bin Laden's rise is a cautionary tale of perils that persist despite the elimination of a man who had, of late, come to personify them.
Bin Laden's decision to sacrifice his life in service of an implacable pan-Islamic nationalism would likely have been taken two decades earlier, when the pious young Saudi multimillionaire first ventured into Afghanistan. Back then, of course, he was an American ally, selflessly putting his fortune, his career and even his body on the line to rally Islamic firebrands from all over the world to help wage jihad against the Soviet infidels who had invaded Muslim lands. That effort, covertly backed and orchestrated by the U.S. as well as Saudi Arabia, Egypt and Pakistan, saw an improbable triumph, as lightly-armed guerrilla forces put to flight the world's largest conventional army. But it had other, unintended consequences. The Afghan jihad had drawn together Muslim radicals from all over the world, and trained and organized them into an International Brigade of Islamist fighters, feeding off each other's extremism, their victory feeding fevered dreams of reviving the long-lost Islamic empire of old – or at least of being able to roll back contemporary foes in conflicts around the globe. (Had the Republican cause prevailed in Spain in the 1930, the Communist International would have found itself with a similar cadre of battle-hardened veterans ready for deployment in the world's sharpest class wars.)
The somewhat naïve but highly motivated bin Laden found himself in the orbit of hardened Islamist zealots from all over the world, his own views growing increasingly hard-line as he found himself assiduously courted particularly by the Egyptian radicals who saw his potential as a global terrorist leader in his wealth, his connections with Arab elites and his charisma.
For bin Laden and those around him, the message of the Soviet retreat was simple: armed with unshakable faith that they are soldiers of god and a willingness to die fighting, jihadists could prevail over ‘infidels.' The “Afghan Arabs” were not men who could easily return their own countries — Egypt, Saudi Arabia and other pro-Western Arab regimes had used the Afghan jihad as an opportunity to “export” their domestic Islamist nuisances, and weren't about to allow them back as combat-hardened warriors to renew their seditious efforts. Bin Laden shared their predicament. Afghanistan had hardened his opposition to the Saudi royal family, which failed to measure up to his measure of Islamic legitimacy. And when the king invited U.S. troops onto Saudi soil to defend the kingdom against any threat from Iraq, Bin Laden was outraged — a new set of infidels were being invited onto the sacred ground of Islam's birthplace. Bin Laden was now on a collision course with the House of Saud, and despite his family's deep-rooted ties to the royal family, he found himself expelled.
For Bin Laden, that was simply confirmation of the analysis he'd developed in Afghanistan: The undemocratic, un-Islamic regimes of the Arab world were but servants of the United States, whose presence and influence in the Arab and Muslim world was the prime obstacle to his dream of a pan-Islamic political revival. At bases in Afghanistan, and in the Sudan where an Islamist regime made room for him after his expulsion by the Saudis, bin Laden kept his Afghan Arabs together in his al-Qaeda organization. They were sent to fight in Chechnya, Bosnia and other places Muslims were under fire or waging separatist battles, spreading their example of selfless sacrifice to spread the tentacles of a global network whose ultimate confrontation would pit it against its supreme ‘infidel' enemy, the United States.
Bin Laden believed America could be beaten. His objective, after all, was not to conquer the U.S. but rather to end its presence and pervasive influence in the lands of Islam. Exhibit A was the U.S. withdrawal from Beirut in 1985, after Hizbollah blew up a Marine barracks there killing more than 200 U.S. troops. The bloody carnage of Mogadishu in 1993, in which 17 U.S. soldiers were killed in an abortive raid on a local warlord, also led to a hasty retreat -- today U.S. officials believe operatives linked with bin Laden helped train the Somali gunmen who ambushed the Americans. And in his propaganda, bin Laden certainly claimed the incident as further proof of his basic thesis — that the U.S. would withdraw from Muslim countries if the cost of staying was rendered too high.
Bin Laden and the Egyptian Islamic Jihad leaders at the helm of his movement had global ambitions quite unlike any terrorist organization that had gone before them. Previous terrorist luminaries such as the Palestinian Abu Nidal had generally led organizations drawn from a single country, and had been entirely dependent on state sponsors for sanctuary and survival — states such as Libya, Syria and Iran had all used such groups to send bloody political messages to their foes. Al Qaeda was different: its members were drawn from all over the Muslim world, their core cemented during the Afghan jihad; and they operated entirely independently of any state sponsorship. Indeed, far from such authoritarian precincts as Tripoli, Tehran and Damascus, al Qaeda preferred to establish its bases in locales where state authority had all but collapsed — Sudan, Somalia and Afghanistan.
And rather than slowly grow their organization from the ground up, bin Laden and his henchmen saw mergers-and-acquisitions as the way to go. The model, unconsciously, may have been the Communist International — Lenin in 1921 had managed to reproduce his Bolshevik party on a global scale by simply absorbing preexisting, ideologically compatible leftist parties from almost every country into a global umbrella organization.
Bin Laden set out the ideological basis for his Islamist International in his February 1998 statement declaring a “World Islamic Front for Jihad Against Crusaders and Jews.” It cited three key issues of universal concern to Muslims — the presence of American troops in Saudi Arabia, the ongoing U.S. campaign against Iraq and the Israeli-Palestinian situation — and used these as a basis to call for a global war of terror against America and its allies. “To kill the Americans and their allies — civilians and military — is an individual duty for every Muslim who can do it in any country in which it is possible to do it, in order to liberate the al-Aqsa Mosque (in Jerusalem) and the holy mosque (in Mecca) from their grip, and in order for their armies to move out of all the lands of Islam, defeated and unable to threaten any Muslim.”
Back then, of course, bin Laden was a relative nobody in the Islamic world, and the only co-signatories of his jihad declaration were his Egyptian Islamic Jihad sidekick and/or mentor Dr. Ayman al-Zawahiri, and representatives of three even smaller groups from Egypt, Pakistan and Bangladesh. The Russian Revolution had communists from all over the planet rushing to join Lenin's international; bin Laden had yet to convince the world's radical Islamists of his own leadership credentials. That changed six months later, when bin Laden operatives blew up two U.S. embassies in East Africa. And the factor that made bin Laden the undisputed champion of the world's most radical lslamists was less the fact of the carnage he'd wrought simultaneously in Kenya and Tanzania, than the U.S. response. By firing off a slew of cruise missiles onto two continents in a vain bid to kill bin Laden and destroy his assets, the Clinton administration succeeded only in creating a fireworks display that heralded bin Laden's ordination as America's nemesis. For many Islamists skeptical of bin Laden's preposterous sounding claim to be leading a global jihad against America, Washington's response gave pause for thought -- a man that hated and feared by the U.S. had unrivaled claim to lead the Islamists. (At least that was what he was hoping.)
It was not Bin Laden's own actions, but the U.S. response to them, that had put him on the map, back in 1998. And that process was to be amplified in the years to come.
Well, yes, but only briefly. The U.S. invasions of Afghanistan and then Iraq put it in conflict with nationalist insurgencies in which al-Qaeda had a limited, if any role. By the middle of the past decade, already, the U.S. was talking of its prime adversary in the region as being an "Axis of Resistance" led by Iran and comprising Syria and non-state but nonetheless popular nationalist actors such as Hizballah in Lebanon and Hamas in the Palestinian territories. And that "resistance" front had little time for al-Qaeda, while Bin Laden's spokesmen reserved some of their most venomous rhetoric for Iran, Hizballah and Hamas.
Those groups remain far more powerful than al-Qaeda ever was because they're rooted in national movements and conditions, and have built popular support bases over many years. Just as Lenin's Comintern proved an unworkable model for global revolution, so did al-Qaeda prove to be a chimera. The center of gravity of opposition to the U.S. and its allies in the Muslim world remains with nationally-based movements who are confronting a specific enemy around a clear set of grievances and goals that are at least conceivably attainable. Hamas or Hezbollah are not much interested in restoring a Caliphate to rule from Spain to Indonesia; their goals are far more specific and localized. And in the end, while Bin Laden's movement could blow things up, it failed to ignite any sustainable forms of struggle – like Che Guevara (also remembered more as a T-shirt icon of rebellion than for his rather unfortunate ideas of how it should be pursued), Bin Laden found that simply taking spectacular military action against even a hated foe would not necessarily rally the masses to join him in struggle or confront their own local tyrants. (Indeed, as much as they hated the U.S., many Arabs seemed unable to “own” 9/11, instead blaming it on the CIA or the Mossad, insisting that “Arabs could not have done this.”)
No decent people will grieve at Bin Laden's passing. But nor will his elimination alter the challenges facing Washington in an Arab world that has found its own ways -- quite different from Bin Laden's -- for challenging the writ of the U.S. and its allies in the Muslim world. Bin Laden may have desperately sought the mantle of champion of Muslim resistance to the West, and a traumatized American media culture may have briefly granted him that role in the months that followed the horror of 9/11, but where it mattered most, among his own people, Bin Laden was an epic failure.
As I wrote last September,
Bin Laden's problem from the very beginning was that while (polls show) a majority of Muslims around the world might have agreed with his charge of U.S. malfeasance in its dealings in the Middle East, only a tiny minority identified with terrorism as a response. Despite the virulently anti-American attitudes revealed in opinion surveys in parts of the Muslim world after 9/11, very few people were prepared to condone attacks on innocent civilians. That's why so many people in Egypt and Pakistan bought into conspiracy theories about the CIA or Israel's Mossad being behind the attacks.
The ubiquity of bin Laden's image in the wake of the attacks suggested that he might become a kind of jihadist Che Guevara, destined to live on long after his death on an endless stream of T-shirts and tchotchkes. (Of course, he'd first have to be killed to test that theory.) But there's another connection: Like the Saudi jihadist, the Argentinian revolutionary had mistakenly assumed that simply demonstrating through violence that a hated enemy was not invulnerable would automatically rouse the masses to rebellion.
While the 9/11 attacks made bin Laden the focus of American fear and rage, his "global jihad" failed to either eclipse or enlist its more localized Islamist rivals. Hamas confined itself to striking Israeli targets, and to competing with Fatah for local political power at the ballot box and on the streets; Hizballah continued to lock horns with Israel on its northern border and to engage in the complexities of Lebanese politics; Iran actually helped the initial U.S. military campaign in Afghanistan, although it soon resumed its struggle with Washington and its allies for influence throughout the Middle East. Al-Qaeda may still figure in U.S. debate, but it no longer garners any attention in the Arab political conversation — prompting it to issue increasingly hysterical denunciations of Hamas, Hizballah and Iran.
The only al-Qaeda "chapter" to gain any traction was the one that came into existence in Iraq in response to the U.S. invasion, and thrived while its presence was tolerated as a force multiplier by mainstream Sunni insurgents. But the group's ideology and propensity for vicious sectarian murder of Shi'ites turned the insurgents against them, and eventually the bulk of the insurgency turned on al-Qaeda, with many Sunni insurgents going onto the U.S. payroll under the rubric of the "Awakening" movement. (The uptick of al-Qaeda attacks in Iraq in recent months has coincided with the growing alienation of Sunnis, particularly in the "Awakening" movement, from the Shi'ite-led government. And a political solution to Iraq's political conflict will no doubt once again shut it out.)
A similar fate almost certainly awaits the movement in Afghanistan, where its erstwhile Taliban ally is fighting a nationalist campaign against foreign armies, which will inevitably end in a power-sharing political settlement. And even Taliban leaders have indicated they won't allow their territory to be used as a base to export terrorism.
If anything, hostility towards the U.S. in the Muslim world has actually escalated over the past nine years, because of the wars in Afghanistan and Iraq and Israel's conflicts with its neighbors. But al-Qaeda, ironically, remains on the margins. It's not inconceivable that bin Laden's men will get lucky again at some point in the future, but not even another major terror strike would change the basic calculus of al-Qaeda's demise.
Read more: http://globalspin.blogs.time.com/2011/05/01/why-bin-ladens-death-no-longer-really-matters/#ixzz1LBuKSRYW
Πέμπτη 28 Απριλίου 2011
Καταιγισμός δηλώσεων οδηγεί τα spreads σε νέο ιστορικό υψηλό
Σωτηρης Nικας
Σε νέο ιστορικά υψηλό επίπεδο έφτασαν χθες τα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας, εξαιτίας τόσο της έντασης των ανησυχιών και των σεναρίων περί αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, παρά τις επίσημες διαψεύσεις που έγιναν για ακόμα μία φορά, όσο και της ανοδικής αναθεώρησης του περσινού ελλείμματος.
Η διαφορά απόδοσης (spread) του ελληνικού 10ετούς ομολόγου έναντι του αντίστοιχου γερμανικού έφτασε χθες στις 1.329 μονάδες βάσης, με το επιτόκιο να ξεπερνάει το 16,5%. Το επιτόκιο των 2ετών ομολόγων ανήλθε στο 25,1% (με το spread στις 2.342 μονάδες), των 3ετών στο 25,8% (2.376 μονάδες) και των 5ετών στο 19% (1.637 μονάδες). Η εξέλιξη αυτή ήταν συνέπεια των δηλώσεων του διευθύνοντος συμβούλου της Pimco -του μεγαλύτερου επενδυτικού fund του κόσμου- κ. Μοχάμεντ Ελ Εριάν περί αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Σε άρθρο του στη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt, ο επικεφαλής της Pimco υποστήριξε ότι «μέχρι στιγμής δεν έχει λειτουργήσει καμία από τις λύσεις για την ελληνική κρίση χρέους και πολύ κόσμος -συμπεριλαμβανομένου εμού- δεν πιστεύει ότι θα λειτουργήσει στο μέλλον».
O κ. Ελ Εριάν εκτίμησε ότι θα χρειαστεί «μία κατά προτίμηση εθελουσία και ελεγχόμενη αναδιάρθρωση», για να μειωθεί το βάρος των δανειακών υποχρεώσεων της Ελλάδας. Παράλληλα, σημείωσε ότι η βοήθεια που έλαβε η Ελλάδα από την τρόικα δεν έχει φέρει τα αναμενόμενα αποτελέσματα και για τον λόγο αυτό θα πρέπει να «εγκαταλείπουμε τις απόπειρες διάσωσης, εάν δεν λειτουργούν και εάν δεν πρόκειται να λειτουργήσουν». «Το να προσθέτουμε νέο χρέος στον όγκο του ήδη υφιστάμενου» πρόσθεσε, «δεν αποτελεί μακροπρόθεσμη λύση».
Από την άλλη πλευρά, ο αρμόδιος κοινοτικός επίτροπος, κ. Ολι Ρεν, απέκλεισε το οποιοδήποτε ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, ανεξαρτήτως των νέων στοιχείων για το έλλειμμα του 2010. Τα τελευταία στοιχεία δείχνουν ότι το έλλειμμα πέρυσι έκλεισε στο 10,5% του ΑΕΠ αντί για 9,5% του ΑΕΠ που ήταν ο στόχος, αλλά ο κ. Ρεν υποστήριξε πως «είναι απολύτως πραγματικό. Γνωρίζουμε πλέον την κατάσταση στα δημόσια οικονομικά της Ελλάδας».
Επίσης, ο κ. Αθ. Ορφανίδης, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), ανέφερε ότι «μία αναδιάρθρωση θα ήταν λανθασμένη. Θα ήταν μη επιθυμητή για την ελληνική οικονομία, για την οικονομία της Ευρωζώνης, μη αναγκαία και είναι απλώς μία κακή ιδέα». Μάλιστα εκτίμησε ότι θα είχε αλυσιδωτές αρνητικές αντιδράσεις και στις άλλες οικονομίες της Ευρώπης, «πιθανόν και εκτός της Ευρωζώνης». Πάντως, τα αρνητικά δημοσιεύματα για την Ελλάδα συνεχίστηκαν και χθες κυρίως από τον γερμανικό Tύπο, με αφορμή την αναθεώρηση του περσινού ελλείμματος. Στην ηλεκτρονική έκδοση του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel αναφέρεται ότι «το πιο προβληματικό παιδί της Ευρώπης δεν μπορεί να τηρήσει τις υποσχέσεις του» και ότι για να εξυπηρετηθεί ένα τόσο μεγάλο χρέος χρειάζεται είτε υψηλότατους ρυθμούς ανάπτυξης είτε αναδιάρθρωση χρέους. Η γερμανική έκδοση των Financial Times σημειώνει ότι ήταν «μεγαλύτερη απ' ό, τι αναμενόταν η ελληνική δημοσιονομική «τρύπα»». Η Frankfurter Neue Presse σε άρθρο της υποστηρίζει ότι «η Ελλάδα δεν τρέχει σε Μαραθώνιο, αλλά ότι βρίσκεται σε μια Οδύσσεια και κανείς δεν γνωρίζει εάν θα φτάσει στον προορισμό της. Σε κάθε περίπτωση, η δημοσίευση των νέων δημοσιονομικών στοιχείων από τη Eurostat αυξάνει τις αμφιβολίες».
«Ανευθυνότητα», τιτλοφορείται το σχόλιο του Γκέραλντ Μπραουνμπέργκερ στις οικονομικές σελίδες της Frankfurter Allgemeine Zeitung για τον τρόπο που χρησιμοποίησαν μέλη της ΕΚΤ παρουσιάζοντας την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους «σαν σενάριο τρόμου».
Ως «έλλειψη ειλικρίνειας» της Ε. Ε. έναντι των Ευρωπαίων πολιτών εκτιμά ο σχολιαστής της Die Welt τη στάση της Κοινότητας στο ελληνικό αδιέξοδο και υποστηρίζει ότι «οι κορυφαίοι Ευρωπαίοι πολιτικοί ξέρουν πολύ καλά πόσο λίγες εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν αυτή τη στιγμή για την Ελλάδα και την Ε. Ε.».
Ολα αυτά οδήγησαν σε νέα άνοδο των επιτοκίων δανεισμού με την GoldmaSachs να αποκλείει το ενδεχόμενο ανάκαμψης των 30ετών ελληνικών ομολόγων, δεδομένου ότι οι τιμές τους υποχώρησαν κάτω από το 50% της αρχικής τους αξίας.
Πάντως, ο επικεφαλής οικονομικής έρευνας της Credit Suisse, κ. Ρόμπερτ Μπαργιέ, υποστήριξε ότι η προοπτική αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ένα μεγάλο αρνητικό γεγονός από τους επενδυτές, αν και εκτίμησε ότι αυτός που διατρέχει τον μεγαλύτερο κίνδυνο από κάτι τέτοιο είναι το ελληνικό τραπεζικό σύστημα.
Από την πλευρά του, ο κ. Νικ Φιρούζι, επικεφαλής τμήματος ευρωπαϊκών επιτοκίων της Nomura, ανέφερε ότι η επιμήκυνση ίσως να είναι η λιγότερο επιζήμια επιλογή για τις τράπεζες, όμως δεν θα είναι και τόσο χρήσιμη για την Ελλάδα, επειδή δεν ρίχνει το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, αλλά σε πρώτη φάση θα βοηθήσει να εξομαλυνθεί το προφίλ του χρέους. Ο αναλυτής της Deutsche Bank, κ. Μαρκ Γουόλ, εκτίμησε ότι αν γίνει αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, τότε αυτό μπορεί να έχει αρνητικές επιπτώσεις σε Ιρλανδία, Πορτογαλία και Ισπανία.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_100027_28/04/2011_440223
Σε νέο ιστορικά υψηλό επίπεδο έφτασαν χθες τα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας, εξαιτίας τόσο της έντασης των ανησυχιών και των σεναρίων περί αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, παρά τις επίσημες διαψεύσεις που έγιναν για ακόμα μία φορά, όσο και της ανοδικής αναθεώρησης του περσινού ελλείμματος.
Η διαφορά απόδοσης (spread) του ελληνικού 10ετούς ομολόγου έναντι του αντίστοιχου γερμανικού έφτασε χθες στις 1.329 μονάδες βάσης, με το επιτόκιο να ξεπερνάει το 16,5%. Το επιτόκιο των 2ετών ομολόγων ανήλθε στο 25,1% (με το spread στις 2.342 μονάδες), των 3ετών στο 25,8% (2.376 μονάδες) και των 5ετών στο 19% (1.637 μονάδες). Η εξέλιξη αυτή ήταν συνέπεια των δηλώσεων του διευθύνοντος συμβούλου της Pimco -του μεγαλύτερου επενδυτικού fund του κόσμου- κ. Μοχάμεντ Ελ Εριάν περί αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Σε άρθρο του στη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt, ο επικεφαλής της Pimco υποστήριξε ότι «μέχρι στιγμής δεν έχει λειτουργήσει καμία από τις λύσεις για την ελληνική κρίση χρέους και πολύ κόσμος -συμπεριλαμβανομένου εμού- δεν πιστεύει ότι θα λειτουργήσει στο μέλλον».
O κ. Ελ Εριάν εκτίμησε ότι θα χρειαστεί «μία κατά προτίμηση εθελουσία και ελεγχόμενη αναδιάρθρωση», για να μειωθεί το βάρος των δανειακών υποχρεώσεων της Ελλάδας. Παράλληλα, σημείωσε ότι η βοήθεια που έλαβε η Ελλάδα από την τρόικα δεν έχει φέρει τα αναμενόμενα αποτελέσματα και για τον λόγο αυτό θα πρέπει να «εγκαταλείπουμε τις απόπειρες διάσωσης, εάν δεν λειτουργούν και εάν δεν πρόκειται να λειτουργήσουν». «Το να προσθέτουμε νέο χρέος στον όγκο του ήδη υφιστάμενου» πρόσθεσε, «δεν αποτελεί μακροπρόθεσμη λύση».
Από την άλλη πλευρά, ο αρμόδιος κοινοτικός επίτροπος, κ. Ολι Ρεν, απέκλεισε το οποιοδήποτε ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, ανεξαρτήτως των νέων στοιχείων για το έλλειμμα του 2010. Τα τελευταία στοιχεία δείχνουν ότι το έλλειμμα πέρυσι έκλεισε στο 10,5% του ΑΕΠ αντί για 9,5% του ΑΕΠ που ήταν ο στόχος, αλλά ο κ. Ρεν υποστήριξε πως «είναι απολύτως πραγματικό. Γνωρίζουμε πλέον την κατάσταση στα δημόσια οικονομικά της Ελλάδας».
Επίσης, ο κ. Αθ. Ορφανίδης, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), ανέφερε ότι «μία αναδιάρθρωση θα ήταν λανθασμένη. Θα ήταν μη επιθυμητή για την ελληνική οικονομία, για την οικονομία της Ευρωζώνης, μη αναγκαία και είναι απλώς μία κακή ιδέα». Μάλιστα εκτίμησε ότι θα είχε αλυσιδωτές αρνητικές αντιδράσεις και στις άλλες οικονομίες της Ευρώπης, «πιθανόν και εκτός της Ευρωζώνης». Πάντως, τα αρνητικά δημοσιεύματα για την Ελλάδα συνεχίστηκαν και χθες κυρίως από τον γερμανικό Tύπο, με αφορμή την αναθεώρηση του περσινού ελλείμματος. Στην ηλεκτρονική έκδοση του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel αναφέρεται ότι «το πιο προβληματικό παιδί της Ευρώπης δεν μπορεί να τηρήσει τις υποσχέσεις του» και ότι για να εξυπηρετηθεί ένα τόσο μεγάλο χρέος χρειάζεται είτε υψηλότατους ρυθμούς ανάπτυξης είτε αναδιάρθρωση χρέους. Η γερμανική έκδοση των Financial Times σημειώνει ότι ήταν «μεγαλύτερη απ' ό, τι αναμενόταν η ελληνική δημοσιονομική «τρύπα»». Η Frankfurter Neue Presse σε άρθρο της υποστηρίζει ότι «η Ελλάδα δεν τρέχει σε Μαραθώνιο, αλλά ότι βρίσκεται σε μια Οδύσσεια και κανείς δεν γνωρίζει εάν θα φτάσει στον προορισμό της. Σε κάθε περίπτωση, η δημοσίευση των νέων δημοσιονομικών στοιχείων από τη Eurostat αυξάνει τις αμφιβολίες».
«Ανευθυνότητα», τιτλοφορείται το σχόλιο του Γκέραλντ Μπραουνμπέργκερ στις οικονομικές σελίδες της Frankfurter Allgemeine Zeitung για τον τρόπο που χρησιμοποίησαν μέλη της ΕΚΤ παρουσιάζοντας την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους «σαν σενάριο τρόμου».
Ως «έλλειψη ειλικρίνειας» της Ε. Ε. έναντι των Ευρωπαίων πολιτών εκτιμά ο σχολιαστής της Die Welt τη στάση της Κοινότητας στο ελληνικό αδιέξοδο και υποστηρίζει ότι «οι κορυφαίοι Ευρωπαίοι πολιτικοί ξέρουν πολύ καλά πόσο λίγες εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν αυτή τη στιγμή για την Ελλάδα και την Ε. Ε.».
Ολα αυτά οδήγησαν σε νέα άνοδο των επιτοκίων δανεισμού με την GoldmaSachs να αποκλείει το ενδεχόμενο ανάκαμψης των 30ετών ελληνικών ομολόγων, δεδομένου ότι οι τιμές τους υποχώρησαν κάτω από το 50% της αρχικής τους αξίας.
Πάντως, ο επικεφαλής οικονομικής έρευνας της Credit Suisse, κ. Ρόμπερτ Μπαργιέ, υποστήριξε ότι η προοπτική αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ένα μεγάλο αρνητικό γεγονός από τους επενδυτές, αν και εκτίμησε ότι αυτός που διατρέχει τον μεγαλύτερο κίνδυνο από κάτι τέτοιο είναι το ελληνικό τραπεζικό σύστημα.
Από την πλευρά του, ο κ. Νικ Φιρούζι, επικεφαλής τμήματος ευρωπαϊκών επιτοκίων της Nomura, ανέφερε ότι η επιμήκυνση ίσως να είναι η λιγότερο επιζήμια επιλογή για τις τράπεζες, όμως δεν θα είναι και τόσο χρήσιμη για την Ελλάδα, επειδή δεν ρίχνει το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, αλλά σε πρώτη φάση θα βοηθήσει να εξομαλυνθεί το προφίλ του χρέους. Ο αναλυτής της Deutsche Bank, κ. Μαρκ Γουόλ, εκτίμησε ότι αν γίνει αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, τότε αυτό μπορεί να έχει αρνητικές επιπτώσεις σε Ιρλανδία, Πορτογαλία και Ισπανία.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_100027_28/04/2011_440223
Τετάρτη 27 Απριλίου 2011
Τι προβλέπουν 10 οίκοι για το ελληνικό χρέος
Τάσος Μαντικίδης
Παρά τις συνεχιζόμενες προς το αντίθετο διαβεβαιώσεις των αξιωματούχων σε Ελλάδα, Ευρώπη και ΔΝΤ, που τονίζουν σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα πως μία αναδιάρθρωση θα είχε πιθανότατα μεγαλύτερες συνέπειες από την κατάρρευση της Lehman Brothers αγορές και αναλυτές δείχνουν να προεξοφλούν ότι η χώρα μας θα αναδιαρθρώσει το χρέος της μέσα στα επόμενα δύο χρόνια.
Η απόδοση του ελληνικού 2ετούς ομολόγου βρέθηκε εξάλλου σε νέο ιστορικό υψηλό στο 23,65%, με την αντίστοιχη απόδοση του 10ετούς να κινείται στο απαγορευτικό 15,06%.
«Από πιστωτικής πλευράς, ίσως η Ελλάδα είναι μια «κακή» εταιρεία με κακή κεφαλαιακή δομή. Κανονικά, μπορεί να σκεφτεί κανείς ότι τέτοιες εταιρείες χρεοκοπούν. Ωστόσο, δεν σημαίνει πάντα ότι έτσι συμβαίνει», εκτίμησε η JP Morgan επισημαίνοντας όμως ότι υπάρχει ένας αξιόπιστος ισχυρισμός ότι η αναδιάρθρωση «δεν σε πάει πολύ μακριά και ότι όσο η Ελλάδα συνεχίζει να έχει ένα τεράστιο πρωτογενές έλλειμμα, το χρέος της παραμένει σε εκρηκτικό μονοπάτι». Η αναδιάρθρωση παρατηρεί, έχει κάποιο ρόλο να παίξει σε ένα περιβάλλον όπου οι γραμμές μεταξύ του ρίσκου ρευστότητας και του ρίσκου χρεοκοπίας έχουν μπερδευτεί εντελώς.
Οι περισσότεροι αναμένουν ότι η Ελλάδα θα επιδιώξει την επιμήκυνση του χρέους της, ορισμένοι αναμένουν περικοπή χρέους ('haircut') ή μείωση του κεφαλαίου που οφείλεται στους δανειστές, ενώ άλλοι εξετάζουν ηπιότερες μορφές, όπως την ανταλλαγή ελληνικών ομολόγων σε τιμές αγοράς με αξιόγραφα που θα εκδίδονται με εγγύηση της ευρωζώνης, θεωρώντας συνολικά πως μία «αναδιάρθρωση λάιτ» ίσως να αποτελεί αυτή τη στιγμή την μόνη πολιτικά εφικτή λύση.
Η Ελλάδα χρειάζεται είτε νέο δάνειο από ΕΕ και ΔΝΤ είτε αγορές ομολόγων από το EFSF, σύμφωνα με την BNP Baribas, καθώς είναι «υπερβολικά απίθανο» να βρεθεί σε θέση να χρηματοδοτηθεί από τις αγορές στο α΄ τρίμηνο του 2012, ενώ οι πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη, έχουν οδηγήσει τις αγορές να τιμολογούν μια αναδιάρθρωση, ως το πλέον πιθανό σενάριο.
«Για να αντιμετωπίσει την κρίση η ελληνική κυβέρνηση, έχει αρκετά όπλα στη διάθεσή της: περισσότερη λιτότητα, επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, χαμηλότερα επιτόκια, πωλήσεις περιουσιακών στοιχείων και σίγουρα ένα haircut. Ο καλύτερος συνδυασμός για να επιτευχθεί ένα βιώσιμο χρέος επί του ΑΕΠ, είναι μέσω συνδυασμού μέτρων και haircut 40%», εκτίμησε και η Citigroup.
Εθελοντική αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας πιθανότατα το 2012, προβλέπει η Goldman Sachs, παρατηρώντας πως η εκτίναξη των ελληνικών ασφαλίστρων κινδύνου (CDS), αποτυπώνει την εκτίμηση της αγοράς για την αυξημένη πιθανότητα αναδιάρθρωσης του χρέους. Εκτιμά δε ότι ενδεχόμενο haircut 20%-60% του ελληνικού χρέους, αντιστοιχεί σε πλήγμα 13-41 δισ. ευρώ στα κεφάλαια των ευρωπαϊκών τραπεζών, ενώ η επίδραση στις ελληνικές τράπεζες θα ήταν της τάξης των 8-25 δισ. ευρώ.
Για την UBS, η Ελλάδα θα ξεκινήσει με την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους για να καταλήξει σε μια πιο δραστική προσέγγιση, δηλαδή μία συμφωνία με τους πιστωτές της με πιο επιθετική αναδιάρθρωση που θα περιλαμβάνει haircut στα ομόλογα. Σύμφωνα πάντως με αναλυτές της ελβετικής τράπεζας η Ευρώπη θέλει τελικά η Ελλάδα να τα καταφέρει για λόγους που σχετίζονται περισσότερο με την επιτυχία του εγχειρήματος του ευρώ και του ευρωπαϊκού οικονομικού μπλοκ, παρά με την έκθεση των ευρωπαϊκών τραπεζών στο ελληνικό χρέος. Η τελευταία είναι πολύ χαμηλότερη από ό,τι πολλοί πιστεύουν, και εκτιμάται σε 15 δισ. ευρώ για τις γαλλικές τράπεζες και σε 12 δισ. ευρώ για τις γερμανικές, τη στιγμή που οι κατά πολύ μικρότερες ελληνικές τράπεζες κατέχουν περίπου 60 δισ. ευρώ του ελληνικού χρέους.
Αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους πάντως είναι απίθανο να συμβεί «τους επόμενους μήνες», εκτίμησε η Credit Suisse, θεωρώντας πως επίσημοι φορείς, όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο «έχουν ισχυρά κίνητρα» για να την αποτρέψουν. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αναφέρει, υπολογίζει ότι το πρωτογενές έλλειμμα της Ελλάδας θα έχει σχεδόν εξαλειφθεί έως τα τέλη του 2012, ενώ η Ελλάδα θα μπορούσε να αντλήσει από το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων από 40 δισ. έως 50 δισ. ευρώ, ενώ σημειώνει ότι «με κανένα τρόπο δεν είναι δεδομένη κάποια ενδεχόμενη αναδιάρθρωση». Σε κάθε περίπτωση η απόφαση για την όποια αναδιάρθρωση θα έχει περισσότερο πολιτική παρά οικονομική χροιά.
Για την Nomura, σε κάθε περίπτωση οι δομικές αλλαγές και η επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων θα συνεχίσουν να αποτελούν το ζητούμενο για την ελληνική οικονομία. Σύμφωνα με τα σενάριά της, θα μπορούσε π.χ. το ισχύον πρόγραμμα να επιμηκυνθεί και να παρασχεθεί νέα οικονομική βοήθεια. Πέραν τον 53 δισ. ευρώ που έχουν εκταμιευθεί και των 67 δισ. ευρώ που δεν έχουν ακόμη εκταμιευθεί, θα χρειαστούν τουλάχιστον 140 δισ. ευρώ σε νέα δάνεια ώστε να μηδενίσουν την ανάγκη της Ελλάδας να δανείζεται από τις αγορές έως το 2015.
Ένα άλλο σενάριο αναφέρεται σε νέο πρόγραμμα, σε συνδυασμό με επαναγορές ομολόγων από τη δευτερογενή αγορά, με discount που θα οδηγούσε στη μείωση του συνολικού ονομαστικού χρέους. ένας εθελοντικός χρονικός αναπρογραμματισμός της αποπληρωμής του χρέους, χωρίς haircut, είναι η αμέσως πιο φιλική προς τις αγορές επιλογή. Τέλος υπάρχει και το «κούρεμα» αν και η σύνθεση του ελληνικού χρέους έχει αλλάξει τον τελευταίο χρόνο, με αποτέλεσμα σημαντικά μεγαλύτερο μέρος του να βρίσκεται στα «χέρια» των Ε.Ε. και ΔΝΤ και στην κατοχή της ΕΚ, ενώ ένα haircut θα επηρεάσει και τους εγχώριους ομολογιούχους (τράπεζες, ταμεία και αμοιβαία κεφάλαια) θα έχει στην καλύτερη περίπτωση εξαιρετικά αμφίβολα αποτελέσματα.
Αν και η αναδιάρθρωση θα είναι τελικά μία πολιτική απόφαση, ωστόσο σε ορίζοντα 12 μηνών κάτι τέτοιο δεν μοιάζει να είναι πιθανό, εκτίμησε και η Deutsche Bank. Με βάση τα σημερινά δεδομένα πάντως για τη βιωσιμότητα του χρέους απαιτείται ένα κούρεμα (haircut) της τάξης του 50%, αλλά η μείωση των χρεών μπορεί να επιτευχθεί μέσω του συνδυασμού επιμήκυνσης της διάρκειας ωρίμανσης, του haircut των υφιστάμενων ομολόγων και των ιδιωτικοποιήσεων.
Όπως εκτιμά μία "μαλακή" αναδιάρθρωση μέσω "εθελοντικής" αντικατάστασης (roll-over) του χρέους ή επαναγορών με τη βοήθεια της Ε.Ε. και του ΔΝΤ φαίνεται πιο πιθανή τελικά, εξέλιξη η οποία θα περιόριζε το ενδεχόμενο μετάδοσης της κρίσης αλλά και τον κίνδυνο ενός πιστωτικού γεγονός. Παράλληλα, όπως εκτιμά το 2012, ενδεχόμένος το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) θα μπορούσε να αγοράσει ελληνικά ομολόγα, ώστε να βοηθήσει τη χώρα να ξεπεράσει την κρίση χρέους.
Ο οίκος αξιολόγησης Fitch Ratings, σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό Focus περιμένει ότι η Ελλάδα πιθανόν θα προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους της το 2012, καθώς οι μεγάλες αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων στη δευτερογενή αγορά δείχνουν ότι οι επενδυτές «δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη στο πρόγραμμα (της τρόικας)». Ενώ η θέση του μεγαλύτερου θεσμικού επενδυτή ομολόγων της Pimco, παραμένει υπέρ μίας αναδιάρθρωσης, η άποψη στελεχών της Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, είναι πάντως πως η όποια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους θα είναι εξαιρετικά δαπανηρή.
Εάν λάβει κανείς υπ’ όψιν του το ύψος του δημοσιονομικού ελλείμματος και του δημοσίου χρέους, τότε δεν διακρίνει κανένα δρόμο που να βγάζει την Ελλάδα από το αδιέξοδο των χρεών εκτός από την αναδιάρθρωση, σχολιάζουν πάντως ορισμένοι αναλυτές ενώ άλλοι θεωρούν «κλειδί» το μέγεθος του haircut, εκτιμώντας πως όσο νωρίτερα επιβάλει η Ελλάδα «κούρεμα», τόσο το καλύτερο για όλους.
http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=397562&h1=true
Παρά τις συνεχιζόμενες προς το αντίθετο διαβεβαιώσεις των αξιωματούχων σε Ελλάδα, Ευρώπη και ΔΝΤ, που τονίζουν σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα πως μία αναδιάρθρωση θα είχε πιθανότατα μεγαλύτερες συνέπειες από την κατάρρευση της Lehman Brothers αγορές και αναλυτές δείχνουν να προεξοφλούν ότι η χώρα μας θα αναδιαρθρώσει το χρέος της μέσα στα επόμενα δύο χρόνια.
Η απόδοση του ελληνικού 2ετούς ομολόγου βρέθηκε εξάλλου σε νέο ιστορικό υψηλό στο 23,65%, με την αντίστοιχη απόδοση του 10ετούς να κινείται στο απαγορευτικό 15,06%.
«Από πιστωτικής πλευράς, ίσως η Ελλάδα είναι μια «κακή» εταιρεία με κακή κεφαλαιακή δομή. Κανονικά, μπορεί να σκεφτεί κανείς ότι τέτοιες εταιρείες χρεοκοπούν. Ωστόσο, δεν σημαίνει πάντα ότι έτσι συμβαίνει», εκτίμησε η JP Morgan επισημαίνοντας όμως ότι υπάρχει ένας αξιόπιστος ισχυρισμός ότι η αναδιάρθρωση «δεν σε πάει πολύ μακριά και ότι όσο η Ελλάδα συνεχίζει να έχει ένα τεράστιο πρωτογενές έλλειμμα, το χρέος της παραμένει σε εκρηκτικό μονοπάτι». Η αναδιάρθρωση παρατηρεί, έχει κάποιο ρόλο να παίξει σε ένα περιβάλλον όπου οι γραμμές μεταξύ του ρίσκου ρευστότητας και του ρίσκου χρεοκοπίας έχουν μπερδευτεί εντελώς.
Οι περισσότεροι αναμένουν ότι η Ελλάδα θα επιδιώξει την επιμήκυνση του χρέους της, ορισμένοι αναμένουν περικοπή χρέους ('haircut') ή μείωση του κεφαλαίου που οφείλεται στους δανειστές, ενώ άλλοι εξετάζουν ηπιότερες μορφές, όπως την ανταλλαγή ελληνικών ομολόγων σε τιμές αγοράς με αξιόγραφα που θα εκδίδονται με εγγύηση της ευρωζώνης, θεωρώντας συνολικά πως μία «αναδιάρθρωση λάιτ» ίσως να αποτελεί αυτή τη στιγμή την μόνη πολιτικά εφικτή λύση.
Η Ελλάδα χρειάζεται είτε νέο δάνειο από ΕΕ και ΔΝΤ είτε αγορές ομολόγων από το EFSF, σύμφωνα με την BNP Baribas, καθώς είναι «υπερβολικά απίθανο» να βρεθεί σε θέση να χρηματοδοτηθεί από τις αγορές στο α΄ τρίμηνο του 2012, ενώ οι πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη, έχουν οδηγήσει τις αγορές να τιμολογούν μια αναδιάρθρωση, ως το πλέον πιθανό σενάριο.
«Για να αντιμετωπίσει την κρίση η ελληνική κυβέρνηση, έχει αρκετά όπλα στη διάθεσή της: περισσότερη λιτότητα, επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, χαμηλότερα επιτόκια, πωλήσεις περιουσιακών στοιχείων και σίγουρα ένα haircut. Ο καλύτερος συνδυασμός για να επιτευχθεί ένα βιώσιμο χρέος επί του ΑΕΠ, είναι μέσω συνδυασμού μέτρων και haircut 40%», εκτίμησε και η Citigroup.
Εθελοντική αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας πιθανότατα το 2012, προβλέπει η Goldman Sachs, παρατηρώντας πως η εκτίναξη των ελληνικών ασφαλίστρων κινδύνου (CDS), αποτυπώνει την εκτίμηση της αγοράς για την αυξημένη πιθανότητα αναδιάρθρωσης του χρέους. Εκτιμά δε ότι ενδεχόμενο haircut 20%-60% του ελληνικού χρέους, αντιστοιχεί σε πλήγμα 13-41 δισ. ευρώ στα κεφάλαια των ευρωπαϊκών τραπεζών, ενώ η επίδραση στις ελληνικές τράπεζες θα ήταν της τάξης των 8-25 δισ. ευρώ.
Για την UBS, η Ελλάδα θα ξεκινήσει με την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους για να καταλήξει σε μια πιο δραστική προσέγγιση, δηλαδή μία συμφωνία με τους πιστωτές της με πιο επιθετική αναδιάρθρωση που θα περιλαμβάνει haircut στα ομόλογα. Σύμφωνα πάντως με αναλυτές της ελβετικής τράπεζας η Ευρώπη θέλει τελικά η Ελλάδα να τα καταφέρει για λόγους που σχετίζονται περισσότερο με την επιτυχία του εγχειρήματος του ευρώ και του ευρωπαϊκού οικονομικού μπλοκ, παρά με την έκθεση των ευρωπαϊκών τραπεζών στο ελληνικό χρέος. Η τελευταία είναι πολύ χαμηλότερη από ό,τι πολλοί πιστεύουν, και εκτιμάται σε 15 δισ. ευρώ για τις γαλλικές τράπεζες και σε 12 δισ. ευρώ για τις γερμανικές, τη στιγμή που οι κατά πολύ μικρότερες ελληνικές τράπεζες κατέχουν περίπου 60 δισ. ευρώ του ελληνικού χρέους.
Αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους πάντως είναι απίθανο να συμβεί «τους επόμενους μήνες», εκτίμησε η Credit Suisse, θεωρώντας πως επίσημοι φορείς, όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο «έχουν ισχυρά κίνητρα» για να την αποτρέψουν. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αναφέρει, υπολογίζει ότι το πρωτογενές έλλειμμα της Ελλάδας θα έχει σχεδόν εξαλειφθεί έως τα τέλη του 2012, ενώ η Ελλάδα θα μπορούσε να αντλήσει από το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων από 40 δισ. έως 50 δισ. ευρώ, ενώ σημειώνει ότι «με κανένα τρόπο δεν είναι δεδομένη κάποια ενδεχόμενη αναδιάρθρωση». Σε κάθε περίπτωση η απόφαση για την όποια αναδιάρθρωση θα έχει περισσότερο πολιτική παρά οικονομική χροιά.
Για την Nomura, σε κάθε περίπτωση οι δομικές αλλαγές και η επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων θα συνεχίσουν να αποτελούν το ζητούμενο για την ελληνική οικονομία. Σύμφωνα με τα σενάριά της, θα μπορούσε π.χ. το ισχύον πρόγραμμα να επιμηκυνθεί και να παρασχεθεί νέα οικονομική βοήθεια. Πέραν τον 53 δισ. ευρώ που έχουν εκταμιευθεί και των 67 δισ. ευρώ που δεν έχουν ακόμη εκταμιευθεί, θα χρειαστούν τουλάχιστον 140 δισ. ευρώ σε νέα δάνεια ώστε να μηδενίσουν την ανάγκη της Ελλάδας να δανείζεται από τις αγορές έως το 2015.
Ένα άλλο σενάριο αναφέρεται σε νέο πρόγραμμα, σε συνδυασμό με επαναγορές ομολόγων από τη δευτερογενή αγορά, με discount που θα οδηγούσε στη μείωση του συνολικού ονομαστικού χρέους. ένας εθελοντικός χρονικός αναπρογραμματισμός της αποπληρωμής του χρέους, χωρίς haircut, είναι η αμέσως πιο φιλική προς τις αγορές επιλογή. Τέλος υπάρχει και το «κούρεμα» αν και η σύνθεση του ελληνικού χρέους έχει αλλάξει τον τελευταίο χρόνο, με αποτέλεσμα σημαντικά μεγαλύτερο μέρος του να βρίσκεται στα «χέρια» των Ε.Ε. και ΔΝΤ και στην κατοχή της ΕΚ, ενώ ένα haircut θα επηρεάσει και τους εγχώριους ομολογιούχους (τράπεζες, ταμεία και αμοιβαία κεφάλαια) θα έχει στην καλύτερη περίπτωση εξαιρετικά αμφίβολα αποτελέσματα.
Αν και η αναδιάρθρωση θα είναι τελικά μία πολιτική απόφαση, ωστόσο σε ορίζοντα 12 μηνών κάτι τέτοιο δεν μοιάζει να είναι πιθανό, εκτίμησε και η Deutsche Bank. Με βάση τα σημερινά δεδομένα πάντως για τη βιωσιμότητα του χρέους απαιτείται ένα κούρεμα (haircut) της τάξης του 50%, αλλά η μείωση των χρεών μπορεί να επιτευχθεί μέσω του συνδυασμού επιμήκυνσης της διάρκειας ωρίμανσης, του haircut των υφιστάμενων ομολόγων και των ιδιωτικοποιήσεων.
Όπως εκτιμά μία "μαλακή" αναδιάρθρωση μέσω "εθελοντικής" αντικατάστασης (roll-over) του χρέους ή επαναγορών με τη βοήθεια της Ε.Ε. και του ΔΝΤ φαίνεται πιο πιθανή τελικά, εξέλιξη η οποία θα περιόριζε το ενδεχόμενο μετάδοσης της κρίσης αλλά και τον κίνδυνο ενός πιστωτικού γεγονός. Παράλληλα, όπως εκτιμά το 2012, ενδεχόμένος το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) θα μπορούσε να αγοράσει ελληνικά ομολόγα, ώστε να βοηθήσει τη χώρα να ξεπεράσει την κρίση χρέους.
Ο οίκος αξιολόγησης Fitch Ratings, σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό Focus περιμένει ότι η Ελλάδα πιθανόν θα προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους της το 2012, καθώς οι μεγάλες αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων στη δευτερογενή αγορά δείχνουν ότι οι επενδυτές «δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη στο πρόγραμμα (της τρόικας)». Ενώ η θέση του μεγαλύτερου θεσμικού επενδυτή ομολόγων της Pimco, παραμένει υπέρ μίας αναδιάρθρωσης, η άποψη στελεχών της Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, είναι πάντως πως η όποια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους θα είναι εξαιρετικά δαπανηρή.
Εάν λάβει κανείς υπ’ όψιν του το ύψος του δημοσιονομικού ελλείμματος και του δημοσίου χρέους, τότε δεν διακρίνει κανένα δρόμο που να βγάζει την Ελλάδα από το αδιέξοδο των χρεών εκτός από την αναδιάρθρωση, σχολιάζουν πάντως ορισμένοι αναλυτές ενώ άλλοι θεωρούν «κλειδί» το μέγεθος του haircut, εκτιμώντας πως όσο νωρίτερα επιβάλει η Ελλάδα «κούρεμα», τόσο το καλύτερο για όλους.
http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=397562&h1=true
Πέμπτη 7 Απριλίου 2011
Κ. Καραμανλής: «Ασ' τα αργότερα» Ο κ. Αλογοσκούφης δηλώνει ότι ήθελε να λάβει μέτρα αλλά δεν τον... άφηναν
«Εγώ ήθελα να λάβω μέτρα γιατί έβλεπα την κατάσταση της οικονομίας, αλλά κανένας άλλος στην κυβέρνηση δεν ήθελε. Ο Καραμανλής είχε δεμένα τα χέρια του γιατί είχε την πλειοψηφία ενός μόνο βουλευτή. ‘Ασ’ το για αργότερα’ μου έλεγε. Ορισμένοι βουλευτές απειλούσαν ότι θα καταψήφιζαν τα μέτρα και θα πηγαίναμε σε εκλογές».
Αυτό αποκαλύπτει σε συνομιλία που είχε με «Το Βήμα» ο πρώην «τσάρος» της οικονομίας επί κυβερνήσεων του κ. Κ. Καραμανλή, κ. Γ. Αλογοσκούφης, καθηγητής Οικονομικών σήμερα στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, αποστασιοποιημένος πλήρως, όπως σημειώνει, από την πολιτική αλλά όχι και από τις ελεγκτικές υπηρεσίες του Κοινοβουλίου, αφού ζητήθηκε επανεξέταση του «πόθεν έσχες» του. Η αποστασιοποίηση από την πολιτική όμως δεν σημαίνει ότι δεν ομιλεί, αφού αναφέρει: «Δεν καίγομαι να επανέλθω στην πολιτική. Θα παρεμβαίνω όταν και όπου απαιτείται για να στηρίξω την πατρίδα μου».
O κ. Αλογοσκούφης δεν πρόκειται, όπως λέει, να παραμένει σιωπηλός σε ό,τι αφορά την πολιτική του. Άλλωστε, όπως σημειώνει, «δεν φοβάμαι τις εξεταστικές επιτροπές. Τι είδουςΕξεταστική Επιτροπή λένε ότι θα κάνουν για την οικονομία;
Για να διαπιστώσουν τι γινόταν τότε στην οικονομία και τι γίνεται σήμερα; Να συγκρίνουμε την κατάσταση της οικονομίας, την ανάπτυξη, την ανεργία και την κατάσταση πώς είναι σήμερα. Γι΄ αυτό δεν πρόκειται να κάνουν Εξεταστική, γιατί θα έρθουν όλα στο προσκήνιο».
Με μοναδικές πολιτικές παρέες τον πρώην πρωθυπουργό κ.Κ. Καραμανλή και «καμιά φορά τον κ. Ι.Παπαθανασίου», όπως λέει, επιχειρεί να «απενοχοποιήσει» την πολιτική που ακολούθησε ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας την τετραετία 2004 - 2008, όχι όμως και να«απενοχοποιήσει» την πολιτική της ΝΔ από το 2008 ως τις εκλογές που έφεραν το ΠαΣοΚ στην εξουσία. Αποκαλύπτει ότι από το 2004, μόλις δηλαδή η ΝΔ κέρδισε τις εκλογές, από τις πρώτες επαφές που είχε στο Εco/Fin με ομολόγους του ετέθη επί τάπητος - και μάλιστα με επιτακτικό τρόπο - το ζήτημα της προσφυγής της χώρας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
«Καμένη γη»
«Παραλάβαμε μια πολύ δύσκολη κατάσταση το 2004 από το ΠαΣοΚ, με ελλείμματα και κυρίως με την αμφιβολία τι πρόκειται να γίνει στην οικονομία μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το 2004, με τα μεγάλα ελλείμματα που παρουσιάστηκαν, οι ευρωπαίοι εταίροι μας είπαν κοφτά:“Πρέπει να προσφύγετε στο ΔΝΤ, δεν γίνεται διαφορετικά”. Στην αρχή επιχείρησαν να μας πουν ότι κακώς μπήκαμε στην ΟΝΕ, ότι δεν έπρεπε καν να είμαστε μέλη της ευρωζώνης. Σε διάστημα λίγων ημερών είδα τον κ. Νικόλα Σαρκοζί, που τότε ήταν υπουργός Οικονομικών, τον κ. Αϊχελ, υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας στηνκυβέρνηση του κ. Γκέρχαρντ Σρέντερ, καθώς και τον πιο σκληρό τότε απ΄ όλους, τον Ολλανδό κ. Ζαλμ. Αυτός έλεγε περισσότερο ότι πρέπει να προσφύγουμε στο ΔΝΤ».
Τελικά η προτροπή ορισμένων ευρωπαίων ομολόγων του κ. Αλογοσκούφη στο Εco/Fin να προσφύγει η Ελλάδα από το 2004 στο ΔΝΤ δεν έγινε δεκτή (ούτε βεβαίως γνωστή) από την κυβέρνηση της ΝΔ που φοβόταν το πολιτικό κόστος. Τότε, όπως ειπώθηκε, προτιμήθηκε η λεγόμενη «ήπια προσαρμογή στην οικονομία» την οποία η κυβέρνηση της ΝΔ έκανε σημαία. Ο κ. Αλογοσκούφης αναφέρει ότι επιχείρησε να μειώσει τους φορολογικούς συντελεστές και να «μαζέψει τα ελλείμματα», μόνο που με την «ήπια προσαρμογή» η χώρα μπήκε σε επιτήρηση. Τα ελλείμματα ωστόσο έτρεχαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Όχι, όμως, κατά τον κ. Αλογοσκούφη, ως το 2007: «Εν συνεχεία ήρθαν η πολιτική κρίση, με την ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία που διέθετε η κυβέρνηση, η σκανδαλολογία, η οικονομικήκρίση, η προοπτική των πρόωρων εκλογών και δεν ελήφθησαν μέτρα» δικαιολογείται ο τέως υπουργός Οικονομίας.
Εξηγήσεις
Τι έλεγε όμως για όλα αυτά ο τέως πρωθυπουργός; «Ο κ. Καραμανλής τα γνώριζε, τα έβλεπε,προσπαθούσε. Δεν μου είπε ποτέ να μην κάνω το ένα ή το άλλο, δεν διαφωνούσε, τα ζούσε όλα αυτά, αλλά είχε την πολιτική πίεση. Διέθετε, βλέπετε, ισχνή πλειοψηφία στη Βουλή. Μου έλεγε απλώς “άσ΄ τα για αργότερα”, είχε πλήρη συνείδηση τι ακριβώς συνέβαινε στην οικονομία» αναφέρει ο κ. Αλογοσκούφης και αποκαλύπτει πώς έμεινε εκτός κυβερνήσεως το 2008: «Δεν ήμουν διατεθειμένος να παραμείνω στην κυβέρνηση αν η κυβέρνηση δεναποφάσιζε να λάβει μέτρα. Ο κ. Καραμανλής δεν φαινόταν διατεθειμένος να λάβει μέτρα γιατί υπήρχε ο κίνδυνος των πρόωρων εκλογών. Ασε τότε που πολλοί στην κυβέρνηση, επικαλούμενοι το πολιτικό κόστος, μας έλεγαν να πάρουμε πίσω και αυτά τα μέτρα που είχαμε λάβει. Ο κ. Καραμανλής πάντως κατά την προεκλογική περίοδο είπε όλη την αλήθεια στο λαό. Γνώριζε ακριβώς τι συνέβαινε».
Υπάρχουν όμως δύο σημεία για τα οποία ως τώρα δεν δόθηκαν επαρκείς εξηγήσεις και αυτά αφορούν την απογραφή στην οικονομία, για την οποία η κυβέρνηση της ΝΔ εδέχθη ισχυρότατη κριτική από το ΠαΣοΚ (και προσωπικά από τον κ. Γ. Παπανδρέου ), και τα ψεύτικα (όπως χαρακτηρίστηκαν τότε) στατιστικά στοιχεία για τα οποία μια ολόκληρη χώρα έχασε την αξιοπιστία της.
«Την απογραφή δεν την κάναμε εμείς,δεν δώσαμε εμείς εντολή να γίνει αλλά η Εurostat»λέει ο κ. Αλογοσκούφης και υποστηρίζει ότι η Εurostat ζητούσε να γίνει αυτή η απογραφή από το 2002, τότε που υπουργός Εθνικής Οικονομίας ήταν ο κ. Ν. Χριστοδουλάκης.
«Λανθασμένες οι προβλέψεις Παπαθανασίου»
Όσον αφορά τα«λανθασμένα στατιστικά στοιχεία για το έλλειμμα»,ο κ.Αλογοσκούφης λέει ότι δεν ήταν«λανθασμένα» αλλά«λανθασμένες προβλέψεις του κ.Παπαθανασίου».Και αναφέρει:«Προέβλεπε, π.χ.,ότι το έλλειμμα θα είναι 6% και δεν ήταν αυτό.Και ξέρετε γιατί συνέβαινε αυτό; Επειδή αργούσαν να έρθουν τα στοιχεία από τα νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία.Και σήμερα δεν γίνεται κάτι παρόμοιο;Ο κ.Παπακωνσταντίνου δεν είχε προβλέψει ότι το έλλειμμα θα είναι εφέτος γύρω στο 9% και, όπως αποδείχθηκε, έφτασε στο 10,6%;».
Παρά ταύτα,ο κ.Αλογοσκούφης,ο οποίος,όπως λέει, «καταφέραμε με την πολιτική μας κυρίως στη φορολογία να βγάλουμε τη χώρα από την επιτήρηση», τάσσεται υπέρ ορισμένων σημείων του μνημονίου (τα οποία θεωρεί αναγκαία), πλην όμως εμφανίζεται αντίθετος με τη στρατηγική που ακολουθείται από τη σημερινή κυβέρνηση:«Είναι λανθασμένη. Υπάρχει ένα αλαλούμ στη φορολογική πολιτική χωρίς να υπάρχει αναπτυξιακή προοπτική. Έπρεπε να είχαν δοθεί προτεραιότητες στην εξυγίανση του δημόσιου τομέα, των ασφαλιστικών ταμείων, στις αποκρατικοποιήσεις και μετά να έρθουν όλα τα υπόλοιπα. Έπρεπε να είχαν μαζευτεί τα ελλείμματα του δημόσιου τομέα, αλλά υπήρξαν καθυστερήσεις».
Και προσθέτει:«Τώρα είναι αργά. Χάλασε το κλίμα. Η οικονομία μεταφράζεται σε κλίμα. Και το κλίμα αυτό το τσάκισαν. Δεν είναι εύκολο πια να το επαναφέρεις. Και με αυτά που λέει η ΝΔ, ότι χρειάζεται ανάπτυξη, όλοι συμφωνούν, μόνο που δεν λέει πώς να κάνεις αυτή την ανάπτυξη».
http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=394302
Αυτό αποκαλύπτει σε συνομιλία που είχε με «Το Βήμα» ο πρώην «τσάρος» της οικονομίας επί κυβερνήσεων του κ. Κ. Καραμανλή, κ. Γ. Αλογοσκούφης, καθηγητής Οικονομικών σήμερα στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, αποστασιοποιημένος πλήρως, όπως σημειώνει, από την πολιτική αλλά όχι και από τις ελεγκτικές υπηρεσίες του Κοινοβουλίου, αφού ζητήθηκε επανεξέταση του «πόθεν έσχες» του. Η αποστασιοποίηση από την πολιτική όμως δεν σημαίνει ότι δεν ομιλεί, αφού αναφέρει: «Δεν καίγομαι να επανέλθω στην πολιτική. Θα παρεμβαίνω όταν και όπου απαιτείται για να στηρίξω την πατρίδα μου».
O κ. Αλογοσκούφης δεν πρόκειται, όπως λέει, να παραμένει σιωπηλός σε ό,τι αφορά την πολιτική του. Άλλωστε, όπως σημειώνει, «δεν φοβάμαι τις εξεταστικές επιτροπές. Τι είδουςΕξεταστική Επιτροπή λένε ότι θα κάνουν για την οικονομία;
Για να διαπιστώσουν τι γινόταν τότε στην οικονομία και τι γίνεται σήμερα; Να συγκρίνουμε την κατάσταση της οικονομίας, την ανάπτυξη, την ανεργία και την κατάσταση πώς είναι σήμερα. Γι΄ αυτό δεν πρόκειται να κάνουν Εξεταστική, γιατί θα έρθουν όλα στο προσκήνιο».
Με μοναδικές πολιτικές παρέες τον πρώην πρωθυπουργό κ.Κ. Καραμανλή και «καμιά φορά τον κ. Ι.Παπαθανασίου», όπως λέει, επιχειρεί να «απενοχοποιήσει» την πολιτική που ακολούθησε ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας την τετραετία 2004 - 2008, όχι όμως και να«απενοχοποιήσει» την πολιτική της ΝΔ από το 2008 ως τις εκλογές που έφεραν το ΠαΣοΚ στην εξουσία. Αποκαλύπτει ότι από το 2004, μόλις δηλαδή η ΝΔ κέρδισε τις εκλογές, από τις πρώτες επαφές που είχε στο Εco/Fin με ομολόγους του ετέθη επί τάπητος - και μάλιστα με επιτακτικό τρόπο - το ζήτημα της προσφυγής της χώρας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
«Καμένη γη»
«Παραλάβαμε μια πολύ δύσκολη κατάσταση το 2004 από το ΠαΣοΚ, με ελλείμματα και κυρίως με την αμφιβολία τι πρόκειται να γίνει στην οικονομία μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το 2004, με τα μεγάλα ελλείμματα που παρουσιάστηκαν, οι ευρωπαίοι εταίροι μας είπαν κοφτά:“Πρέπει να προσφύγετε στο ΔΝΤ, δεν γίνεται διαφορετικά”. Στην αρχή επιχείρησαν να μας πουν ότι κακώς μπήκαμε στην ΟΝΕ, ότι δεν έπρεπε καν να είμαστε μέλη της ευρωζώνης. Σε διάστημα λίγων ημερών είδα τον κ. Νικόλα Σαρκοζί, που τότε ήταν υπουργός Οικονομικών, τον κ. Αϊχελ, υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας στηνκυβέρνηση του κ. Γκέρχαρντ Σρέντερ, καθώς και τον πιο σκληρό τότε απ΄ όλους, τον Ολλανδό κ. Ζαλμ. Αυτός έλεγε περισσότερο ότι πρέπει να προσφύγουμε στο ΔΝΤ».
Τελικά η προτροπή ορισμένων ευρωπαίων ομολόγων του κ. Αλογοσκούφη στο Εco/Fin να προσφύγει η Ελλάδα από το 2004 στο ΔΝΤ δεν έγινε δεκτή (ούτε βεβαίως γνωστή) από την κυβέρνηση της ΝΔ που φοβόταν το πολιτικό κόστος. Τότε, όπως ειπώθηκε, προτιμήθηκε η λεγόμενη «ήπια προσαρμογή στην οικονομία» την οποία η κυβέρνηση της ΝΔ έκανε σημαία. Ο κ. Αλογοσκούφης αναφέρει ότι επιχείρησε να μειώσει τους φορολογικούς συντελεστές και να «μαζέψει τα ελλείμματα», μόνο που με την «ήπια προσαρμογή» η χώρα μπήκε σε επιτήρηση. Τα ελλείμματα ωστόσο έτρεχαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Όχι, όμως, κατά τον κ. Αλογοσκούφη, ως το 2007: «Εν συνεχεία ήρθαν η πολιτική κρίση, με την ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία που διέθετε η κυβέρνηση, η σκανδαλολογία, η οικονομικήκρίση, η προοπτική των πρόωρων εκλογών και δεν ελήφθησαν μέτρα» δικαιολογείται ο τέως υπουργός Οικονομίας.
Εξηγήσεις
Τι έλεγε όμως για όλα αυτά ο τέως πρωθυπουργός; «Ο κ. Καραμανλής τα γνώριζε, τα έβλεπε,προσπαθούσε. Δεν μου είπε ποτέ να μην κάνω το ένα ή το άλλο, δεν διαφωνούσε, τα ζούσε όλα αυτά, αλλά είχε την πολιτική πίεση. Διέθετε, βλέπετε, ισχνή πλειοψηφία στη Βουλή. Μου έλεγε απλώς “άσ΄ τα για αργότερα”, είχε πλήρη συνείδηση τι ακριβώς συνέβαινε στην οικονομία» αναφέρει ο κ. Αλογοσκούφης και αποκαλύπτει πώς έμεινε εκτός κυβερνήσεως το 2008: «Δεν ήμουν διατεθειμένος να παραμείνω στην κυβέρνηση αν η κυβέρνηση δεναποφάσιζε να λάβει μέτρα. Ο κ. Καραμανλής δεν φαινόταν διατεθειμένος να λάβει μέτρα γιατί υπήρχε ο κίνδυνος των πρόωρων εκλογών. Ασε τότε που πολλοί στην κυβέρνηση, επικαλούμενοι το πολιτικό κόστος, μας έλεγαν να πάρουμε πίσω και αυτά τα μέτρα που είχαμε λάβει. Ο κ. Καραμανλής πάντως κατά την προεκλογική περίοδο είπε όλη την αλήθεια στο λαό. Γνώριζε ακριβώς τι συνέβαινε».
Υπάρχουν όμως δύο σημεία για τα οποία ως τώρα δεν δόθηκαν επαρκείς εξηγήσεις και αυτά αφορούν την απογραφή στην οικονομία, για την οποία η κυβέρνηση της ΝΔ εδέχθη ισχυρότατη κριτική από το ΠαΣοΚ (και προσωπικά από τον κ. Γ. Παπανδρέου ), και τα ψεύτικα (όπως χαρακτηρίστηκαν τότε) στατιστικά στοιχεία για τα οποία μια ολόκληρη χώρα έχασε την αξιοπιστία της.
«Την απογραφή δεν την κάναμε εμείς,δεν δώσαμε εμείς εντολή να γίνει αλλά η Εurostat»λέει ο κ. Αλογοσκούφης και υποστηρίζει ότι η Εurostat ζητούσε να γίνει αυτή η απογραφή από το 2002, τότε που υπουργός Εθνικής Οικονομίας ήταν ο κ. Ν. Χριστοδουλάκης.
«Λανθασμένες οι προβλέψεις Παπαθανασίου»
Όσον αφορά τα«λανθασμένα στατιστικά στοιχεία για το έλλειμμα»,ο κ.Αλογοσκούφης λέει ότι δεν ήταν«λανθασμένα» αλλά«λανθασμένες προβλέψεις του κ.Παπαθανασίου».Και αναφέρει:«Προέβλεπε, π.χ.,ότι το έλλειμμα θα είναι 6% και δεν ήταν αυτό.Και ξέρετε γιατί συνέβαινε αυτό; Επειδή αργούσαν να έρθουν τα στοιχεία από τα νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία.Και σήμερα δεν γίνεται κάτι παρόμοιο;Ο κ.Παπακωνσταντίνου δεν είχε προβλέψει ότι το έλλειμμα θα είναι εφέτος γύρω στο 9% και, όπως αποδείχθηκε, έφτασε στο 10,6%;».
Παρά ταύτα,ο κ.Αλογοσκούφης,ο οποίος,όπως λέει, «καταφέραμε με την πολιτική μας κυρίως στη φορολογία να βγάλουμε τη χώρα από την επιτήρηση», τάσσεται υπέρ ορισμένων σημείων του μνημονίου (τα οποία θεωρεί αναγκαία), πλην όμως εμφανίζεται αντίθετος με τη στρατηγική που ακολουθείται από τη σημερινή κυβέρνηση:«Είναι λανθασμένη. Υπάρχει ένα αλαλούμ στη φορολογική πολιτική χωρίς να υπάρχει αναπτυξιακή προοπτική. Έπρεπε να είχαν δοθεί προτεραιότητες στην εξυγίανση του δημόσιου τομέα, των ασφαλιστικών ταμείων, στις αποκρατικοποιήσεις και μετά να έρθουν όλα τα υπόλοιπα. Έπρεπε να είχαν μαζευτεί τα ελλείμματα του δημόσιου τομέα, αλλά υπήρξαν καθυστερήσεις».
Και προσθέτει:«Τώρα είναι αργά. Χάλασε το κλίμα. Η οικονομία μεταφράζεται σε κλίμα. Και το κλίμα αυτό το τσάκισαν. Δεν είναι εύκολο πια να το επαναφέρεις. Και με αυτά που λέει η ΝΔ, ότι χρειάζεται ανάπτυξη, όλοι συμφωνούν, μόνο που δεν λέει πώς να κάνεις αυτή την ανάπτυξη».
http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=394302
Σάββατο 26 Μαρτίου 2011
Βρώμικο παιχνίδι με την τραγωδία της Κύπρου
Από την εφημερίδα «Πολίτης» της Κύπρου αναδημοσιεύουμε το άρθρο τουΜακάριου Δρουσιώτη για τις δήθεν αποκαλύψεις για το πραξικόπημα της χούντας και τον ρόλο του Χρ.Λαμπράκη:
Η Βουλή της Κύπρου, με σαράντα χρόνια καθυστέρηση, ασχολήθηκε με τον «Φάκελο της Κύπρου». Το γεγονός αυτό από μόνο του καθιστά τη συζήτηση που γίνεται γραφική. Από όλα όσα λέχθηκαν, εκείνο που έμεινε είναι η «αποκάλυψη» του βουλευτή του ΔΗΚΟ Ζαχαρία Κουλία, που ανέτρεψε όλα τα δεδομένα για το πώς αποφασίστηκε και εκτελέστηκε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου: «Ο Λαμπράκης ήταν ο οργανωτής και ο ιθύνων νους αυτής της δουλειάς».
Η έρευνα, λοιπόν, της Βουλής της Κύπρου κατέληξε στο ότι ο «πολιτικός αρχηγός» του πραξικοπήματος ήταν ο Χρήστος Λαμπράκης, εκδότης των εφημερίδων «Τα Νέα» και «Το Βήμα», που κατατάσσονται στην κατηγορία των αντιχουντικών εντύπων. Τη θεωρία αυτή, όπως φαίνεται από τα πρακτικά των συζητήσεων, την ασπάζεται και ο πρόεδρος της επιτροπής, βουλευτής της ΕΔΕΚ, Μαρίνος Σιζόπουλος. Και όμως «Τα Νέα» ήταν επί χούντας το πρότυπο που διάλεξε η ΕΔΕΚ για να εκδώσει τη δική της εφημερίδα, το 1971, με τον ομώνυμο τίτλο.
Το συμπέρασμα του Κουλία στηρίζεται σε ένα έγγραφο που κατατέθηκε στην επιτροπή της Βουλής από τον διευθυντή του γραφείου του Μακαρίου, Χάρη Βωβίδη. Στο έγγραφο διατυπώνεται ο ισχυρισμός ότι ο Λαμπράκης οργάνωσε το πραξικόπημα, συνεργαζόμενος με τον διπλωμάτη Ιωάννη Σωσσίδη, τον εφοπλιστή Αντρέα Ποταμιάνο, τον εκ Κύπρου προσωπικό φίλο του Ιωαννίδη και υπουργό Εσωτερικών του πραξικοπήματος Παντελή Δημητρίου, καθώς και με τον ίδιο τον Ιωαννίδη.
Το έγγραφο αναφέρεται σε διαδοχικές συσκέψεις που έγιναν στο ξενοδοχείο «Εσπέρια» στην Αθήνα με τη συμμετοχή στρατιωτικών, μεταξύ των οποίων και ο έμπιστος του Ιωαννίδη Μιχάλης Πηλιχός. «Η τελευταία των συσκέψεων εγένετο τρεις ημέρας προ του εγχειρήματος και μετέσχον εις αυτήν άπαντες (Λαμπράκης,Σωσσίδης, Πηλιχός κ.λπ.) με συμμετοχήν τουαφιχθέντος επίσης εν συνεχεία προέδρου κ.Σαμψών.Αυτή επραγματοποιήθη εις την εν Πόρω πολυτελήν έπαυλιν του κ.Χρ.Λαμπράκη,εις την οποίαν αρκετάς φοράς εφιλοξενείτο ο ταξίαρχος Δ.Ιωαννίδης».
Ο πρόεδρος της επιτροπής Μαρίνος Σιζόπουλος διευκρίνισε ότι το έγγραφο συντάχθηκε από την ελληνική ΚΥΠ προς ενημέρωση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος το έδωσε στον Μακάριο το 1975. Ωστόσο το έγγραφο είναι ανώνυμο και δεν περιέχει κανένα στοιχείο αρχειοθέτησης ή διαβάθμισης.
Για κάποιον που έχει ικανοποιητική γνώση της ιστορικής περιόδου το έγγραφο κρίνεται από την πρώτη ανάγνωση φαιδρό. Τα όσα «αποκαλύπτονται» είναι ένας αχταρμάς πληροφοριών και εικασιών που διόλου δεν συνάδουν με τα τεκμηριωμένα γεγονότα της εποχής. Σήμερα έχουμε τεκμηριωμένη γνώση του τι επακριβώς είχε συμβεί, ημέρα προς ημέρα, όλο τον Ιούλιο του 1974. Και δεν υπάρχει κανένα ίχνος στοιχείου που να συνδέει τον Λαμπράκη με το πραξικόπημα στην Κύπρο.
Ωστόσο αυτός ο φαιδρός ισχυρισμός έγινε μέγα θέμα από ορισμένα έντυπα στην Ελλάδα, χωρίς να διερευνηθεί η εγκυρότητά του.
Για να δούμε. Στο περιβόητο έγγραφο αναφέρεται ότι έγινε σύσκεψη στην έπαυλη του Λαμπράκη στον Πόρο τρεις ημέρες πριν από το πραξικόπημα, δηλαδή στις 12 Ιουλίου, με τη συμμετοχή και του Νίκου Σαμψών. Ωστόσο στα πρακτικά των συζητήσεων της επιτροπής της Βουλής οι ίδιοι βουλευτές, που τοποθετούν τον Σαμψών στον Πόρο στις 12 Ιουλίου, αναφέρουν- και είναι όντως επιβεβαιωμένο γεγονός- ότι ο Σαμψών βρισκόταν την ημέρα εκείνη στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας για να αποχαιρετήσει τον αρχηγό της Εθνικής Φρουράς, ο οποίος θα αναχωρούσε για την Αθήνα! Πώς συμβαίνει να ήταν και στη Λευκωσία και στον Πόρο την ίδια στιγμή; Σε μια συνομιλία που είχε ο Ζαχαρίας Κουλίας με τον Νίκο Χατζηνικολάου στον Real FΜ είπε για την εγκυρότητα του εγγράφου: «Εχουμε αδιάψευστημαρτυρία από την ίδια τη σύζυγο τού Σαμψών, που ήρθε η ίδια εθελοντικά να καταθέσει. Επιχειρηματολογώντας είπε ότι “ο σύζυγός μου δεν έχει καμία ανάμειξη [στο πραξικόπημα],και μάλιστα την τελευταία εβδομάδα απουσίαζε στην Ελλάδα”». Σύμφωνα με τα πρακτικά της επιτροπής, η Βέρα Σαμψών κατέθεσε ακριβώς το αντίθετο:
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Μαρίνος Σιζόπουλος - ΕΔΕΚ): Χρήστος Λαμπράκης, τον γνωρίζετε;
ΒΕΡΑ ΣΑΜΨΩΝ: Οχι. ΠΡ.: Εκδότης... Β.Σ.: Τον εκδότη. ΠΡ.: Ο σύζυγός σας είχε οποιεσδήποτε σχέσεις με τον κ. Λαμπράκη, αν γνωρίζετε;
Β.Σ.: Οχι. Με όλους τους εκδότες των Αθηνών της εποχής εκείνης, ναι, είχε γνωριμίες. Ταξίδευε στην Αθήνα, τους έβρισκε, ταξιδεύαμε πολλές φορές μαζί. Αλλά επαφή με τον Χρήστο Λαμπράκη, εγώ τουλάχιστον...
ΠΡ.: Αν υπήρχε οποιαδήποτε επαφή με τον Χρήστο Λαμπράκη;..
Β.Σ.: Οχι.
ΠΡ.: Και οι πληροφορίες οι οποίες λένε ότι είχαν μία συνάντηση και ο κ. Σωσσίδης και ο κ. Σαμψών και ο κ. Χρήστος Λαμπράκης στην έπαυλη του κ. Λαμπράκη στον Πόρο...
Β.Σ.: Στον Πόρο;
ΠΡ.: Μάλιστα.
Β.Σ.: Δεν το γνωρίζω αυτό.
ΠΡ.: Απλά σας το λέω για να το γνωρίζετε.
Β.Σ.: Εντάξει. Εμαθα και κάτι καινούργιο.
Ο πρόεδρος της επιτροπής Μαρίνος Σιζόπουλος και το μέλος Ζαχαρίας Κουλίας επανήλθαν σε άλλο σημείο της κατάθεσης και υπέβαλαν με επιμονή στη μάρτυρα ότι όντως ο σύζυγός της πήγε στην Ελλάδα τις παραμονές του πραξικοπήματος:
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Τη Δευτέρα, για παράδειγμα, 7 του μήνα (σ.σ.: η 7η Ιουλίου ήταν Κυριακή) είχε ταξιδέψει στην Αθήνα για επαγγελματικούς σκοπούς;
ΒΕΡΑ ΣΑΜΨΩΝ: Δεν θυμούμαι να ταξίδεψε. Αν ταξίδεψε, πρέπει να είχε σχέση με ποδοσφαιρική συνάντηση. Δεν είδε κανέναν στην Αθήνα και να σας πω γιατί: Νομίζω πρέπει να γύρισε αυθημερόν. Δεν θυμούμαι ακριβώς.
ΠΡ.: Δεν γύρισε αυθημερόν. Γύρισε την επόμενη μέρα.
Β.Σ.: Ή την επομένη, ναι...
Ο πρόεδρος της επιτροπής, λοιπόν, εμφανιζόταν απόλυτα βέβαιος ότι ο Σαμψών πήγε στην Ελλάδα και επέστρεψε την επομένη, οπότε η μάρτυρας είπε πως «αν ταξίδεψε», που δεν το θυμάται, γύρισε στην Κύπρο την ίδια ημέρα ή την επομένη. Αυτή είναι η «αδιάψευστη μαρτυρία» που επικαλείται ο Κουλίας, ο οποίος βάζει στο στόμα της Βέρας Σαμψών τη φράση «ο σύζυγός μου την τελευταία εβδομάδα απουσίαζε στην Ελλάδα»!
Η πικρή αλήθεια
Ο Σαμψών δεν έλειψε τον Ιούλιο από την Κύπρο ούτε μία μέρα.Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο,εκείνες τις πονηρές μέρες που ένα ταξίδι στην Αθήνα δεν ήταν ρουτίνα όπως σήμερα αλλά γεγονός,δεν θα έμενε μυστικό για σαράντα χρόνια.Επίσης,γεγονός τεκμηριωμένο είναι πως ο Σαμψών δεν γνώριζε εκ των προτέρων για το πραξικόπημα,αλλά διεκδίκησε και απέκτησε ρόλο μετά την εκδήλωσή του.
Ο Σαμψών έχει ευθύνες για το 1974 όχι τόσο για την ανάληψη της προεδρίας της πραξικοπηματικής κυβέρνησης,αλλά για τη συνδρομή του στην καταστροφή της Κύπρου ως στέλεχος ενός πολιτικού συστήματος που παρέλαβε μια χώρα ευημερούσα και διαχειρίζεται μέχρι σήμερα ένα κουτσουρεμένο κράτος.
Ο Σαμψών ήταν ο ευνοούμενος του Μακαρίου,ο οποίος τον χρηματοδότησε από τα ταμεία της Μονής Κύκκου να γίνει εκδότης.Υπήρξε ο άνθρωπος που τον κρατούσε στους ώμους του ο Λυσσαρίδης όταν ζούσε στον θρύλο της ΕΟΚΑ.Ηταν ο παράγοντας που είχε ασυλία τη δεκαετία του ΄60 για μια σειρά από εγκλήματα εις βάρος Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.Σήμερα έγινε η προσωποποίηση του κακού προσώπου της Δεξιάς,λόγω του πραξικοπήματος,όμως υπήρξε και ομιλητής στις αντιβρετανικές πορείες του ΑΚΕΛ,όταν το κόμμα της Αριστεράς ήταν ταυτόχρονα υπέρ της ένωσης και κατά του ΝΑΤΟ. Ηταν επίσης ο αντίζηλος του Γιωρκάτζη στο μακαριακό κατεστημένο,ο μακαριακός που έγινε γριβικός και τελικά χουντικός.
Εν ολίγοις,ήταν η προσωποποίηση του συνονθυλεύματος του κυπριακού πολιτικού συστήματος της δεκαετίας του ΄60,το οποίο διασπάστηκε σε μακαριακούς, γριβικούς,λυσσαριδικούς και γιωρκατζικούς με κίνητρο τα λάφυρα της νεοφανούς εξουσίας.
Αφού σκοτώθηκαν μεταξύ τους, αφού επέφεραν την καταστροφή,έσμιξαν εκ νέου και βρέθηκαν στο ίδιο μετερίζι το 2004,με ηθικό αυτουργό την Αριστερά.Το πραξικόπημα ανασύρεται και πάλι από το μπαούλο σαν φάντασμα για να μας θυμίζει διά του τρόμου τους καλούς και τους κακούς.Δυστυχώς σε αυτή την τραγωδία δεν υπήρξαν καλοί.Το σύστημα στο σύνολό του ήταν ένα τέρας που ακόμη ζει και ορίζει την πολιτική ατζέντα στην Κύπρο.
«Κατασκευασμένο έγγραφο»
Ο πρώην υφυπουργός παρά των Προέδρω της Κυπριακής Δημοκρατίας και στενός συνεργάτης του Εθνάρχου Μακαρίου δρ Πάτροκλος Σταύρου προέβη στην ακόλουθη δήλωση:
Κατασκευασμένο είναι το έγγραφο που παρουσιάσθηκε τώρα στη Λευκωσία μέσα στα πλαίσια της έρευνας για τον φάκελο της Κύπρου: ότι το πραξικόπημα κατά του Προέδρου Μακαρίου στις 15 Ιουλίου 1974 σχεδιάστηκε στην εξοχική κατοικία του Χρήστου Λαμπράκη στον Πόρο με τη συμμετοχή του Δημητρίου Ιωαννίδη, του Νίκου Σαμψών και άλλων κατονομαζομένων.Το έγγραφο, ελέχθη, δόθηκε στον Μακάριο.
Ο Μακάριος ελάμβανε διάφορα παρόμοια έγγραφα.Συνήθως τα κατέστρεφε,αφού προηγουμένως μου τα έδιδε και τα εδιάβαζα. Ημουν ο Υφυπουργός του,ο άνθρωπός του.Αν μου είχε δώσει και αυτό,θα το θυμόμουν.Αλλ΄ υπάρχει,επίσης,ένα πρόσωπο της ΚΥΠ στην Κύπρο,επί της ασφαλείας του Μακαρίου τότε, που το ρώτησα τώρα και μου είπε ότι ουδέποτε είδε τέτοιο έγγραφο ούτε τέτοια πληροφορία είχαν ποτέ.Οπωσδήποτε,κάποιος συνέταξε αυτό το έγγραφο και το διοχέτευσε στον Μακάριο.Ο Μακάριος το εθεώρησε ανάξιο λόγου και έδωσε εντολή καταστροφής του.Γιατί δεν κατεστράφη και εμφανίζεται τώρα,34 ολόκληρα χρόνια μετά τον θάνατό του,είναι απορίας άξιον.
Ενα άλλο σημείο-κλειδί στην υπόθεση αυτή: Ο Νίκος Σαμψών,αναντιρρήτως,δεν εγνώριζε ότι θα γινόταν πραξικόπημα.Και εντελώς τυχαία τον έκαναν «Πρόεδρο», όταν όλοι οι επιλεγέντες από την Αθηναϊκή χούντα για Πρόεδροι αρνήθηκαν ή δεν ανευρέθησαν την ημέρα του πραξικοπήματος.
Εάν ο Χρήστος Λαμπράκης εσχεδίαζε την ανατροπή του Μακαρίου,θα έκανε γενική συνέλευση των πραξικοπηματιών στο σπίτι του στον Πόρο; Μήπως εκράτησε και παρουσίες; Πάντως,ο Σαμψών απουσίαζε.
Αυτά για την Ιστορία και όχι για τις εφήμερες εντυπώσεις.
Η Βουλή της Κύπρου, με σαράντα χρόνια καθυστέρηση, ασχολήθηκε με τον «Φάκελο της Κύπρου». Το γεγονός αυτό από μόνο του καθιστά τη συζήτηση που γίνεται γραφική. Από όλα όσα λέχθηκαν, εκείνο που έμεινε είναι η «αποκάλυψη» του βουλευτή του ΔΗΚΟ Ζαχαρία Κουλία, που ανέτρεψε όλα τα δεδομένα για το πώς αποφασίστηκε και εκτελέστηκε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου: «Ο Λαμπράκης ήταν ο οργανωτής και ο ιθύνων νους αυτής της δουλειάς».
Η έρευνα, λοιπόν, της Βουλής της Κύπρου κατέληξε στο ότι ο «πολιτικός αρχηγός» του πραξικοπήματος ήταν ο Χρήστος Λαμπράκης, εκδότης των εφημερίδων «Τα Νέα» και «Το Βήμα», που κατατάσσονται στην κατηγορία των αντιχουντικών εντύπων. Τη θεωρία αυτή, όπως φαίνεται από τα πρακτικά των συζητήσεων, την ασπάζεται και ο πρόεδρος της επιτροπής, βουλευτής της ΕΔΕΚ, Μαρίνος Σιζόπουλος. Και όμως «Τα Νέα» ήταν επί χούντας το πρότυπο που διάλεξε η ΕΔΕΚ για να εκδώσει τη δική της εφημερίδα, το 1971, με τον ομώνυμο τίτλο.
Το συμπέρασμα του Κουλία στηρίζεται σε ένα έγγραφο που κατατέθηκε στην επιτροπή της Βουλής από τον διευθυντή του γραφείου του Μακαρίου, Χάρη Βωβίδη. Στο έγγραφο διατυπώνεται ο ισχυρισμός ότι ο Λαμπράκης οργάνωσε το πραξικόπημα, συνεργαζόμενος με τον διπλωμάτη Ιωάννη Σωσσίδη, τον εφοπλιστή Αντρέα Ποταμιάνο, τον εκ Κύπρου προσωπικό φίλο του Ιωαννίδη και υπουργό Εσωτερικών του πραξικοπήματος Παντελή Δημητρίου, καθώς και με τον ίδιο τον Ιωαννίδη.
Το έγγραφο αναφέρεται σε διαδοχικές συσκέψεις που έγιναν στο ξενοδοχείο «Εσπέρια» στην Αθήνα με τη συμμετοχή στρατιωτικών, μεταξύ των οποίων και ο έμπιστος του Ιωαννίδη Μιχάλης Πηλιχός. «Η τελευταία των συσκέψεων εγένετο τρεις ημέρας προ του εγχειρήματος και μετέσχον εις αυτήν άπαντες (Λαμπράκης,Σωσσίδης, Πηλιχός κ.λπ.) με συμμετοχήν τουαφιχθέντος επίσης εν συνεχεία προέδρου κ.Σαμψών.Αυτή επραγματοποιήθη εις την εν Πόρω πολυτελήν έπαυλιν του κ.Χρ.Λαμπράκη,εις την οποίαν αρκετάς φοράς εφιλοξενείτο ο ταξίαρχος Δ.Ιωαννίδης».
Ο πρόεδρος της επιτροπής Μαρίνος Σιζόπουλος διευκρίνισε ότι το έγγραφο συντάχθηκε από την ελληνική ΚΥΠ προς ενημέρωση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος το έδωσε στον Μακάριο το 1975. Ωστόσο το έγγραφο είναι ανώνυμο και δεν περιέχει κανένα στοιχείο αρχειοθέτησης ή διαβάθμισης.
Για κάποιον που έχει ικανοποιητική γνώση της ιστορικής περιόδου το έγγραφο κρίνεται από την πρώτη ανάγνωση φαιδρό. Τα όσα «αποκαλύπτονται» είναι ένας αχταρμάς πληροφοριών και εικασιών που διόλου δεν συνάδουν με τα τεκμηριωμένα γεγονότα της εποχής. Σήμερα έχουμε τεκμηριωμένη γνώση του τι επακριβώς είχε συμβεί, ημέρα προς ημέρα, όλο τον Ιούλιο του 1974. Και δεν υπάρχει κανένα ίχνος στοιχείου που να συνδέει τον Λαμπράκη με το πραξικόπημα στην Κύπρο.
Ωστόσο αυτός ο φαιδρός ισχυρισμός έγινε μέγα θέμα από ορισμένα έντυπα στην Ελλάδα, χωρίς να διερευνηθεί η εγκυρότητά του.
Για να δούμε. Στο περιβόητο έγγραφο αναφέρεται ότι έγινε σύσκεψη στην έπαυλη του Λαμπράκη στον Πόρο τρεις ημέρες πριν από το πραξικόπημα, δηλαδή στις 12 Ιουλίου, με τη συμμετοχή και του Νίκου Σαμψών. Ωστόσο στα πρακτικά των συζητήσεων της επιτροπής της Βουλής οι ίδιοι βουλευτές, που τοποθετούν τον Σαμψών στον Πόρο στις 12 Ιουλίου, αναφέρουν- και είναι όντως επιβεβαιωμένο γεγονός- ότι ο Σαμψών βρισκόταν την ημέρα εκείνη στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας για να αποχαιρετήσει τον αρχηγό της Εθνικής Φρουράς, ο οποίος θα αναχωρούσε για την Αθήνα! Πώς συμβαίνει να ήταν και στη Λευκωσία και στον Πόρο την ίδια στιγμή; Σε μια συνομιλία που είχε ο Ζαχαρίας Κουλίας με τον Νίκο Χατζηνικολάου στον Real FΜ είπε για την εγκυρότητα του εγγράφου: «Εχουμε αδιάψευστημαρτυρία από την ίδια τη σύζυγο τού Σαμψών, που ήρθε η ίδια εθελοντικά να καταθέσει. Επιχειρηματολογώντας είπε ότι “ο σύζυγός μου δεν έχει καμία ανάμειξη [στο πραξικόπημα],και μάλιστα την τελευταία εβδομάδα απουσίαζε στην Ελλάδα”». Σύμφωνα με τα πρακτικά της επιτροπής, η Βέρα Σαμψών κατέθεσε ακριβώς το αντίθετο:
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Μαρίνος Σιζόπουλος - ΕΔΕΚ): Χρήστος Λαμπράκης, τον γνωρίζετε;
ΒΕΡΑ ΣΑΜΨΩΝ: Οχι. ΠΡ.: Εκδότης... Β.Σ.: Τον εκδότη. ΠΡ.: Ο σύζυγός σας είχε οποιεσδήποτε σχέσεις με τον κ. Λαμπράκη, αν γνωρίζετε;
Β.Σ.: Οχι. Με όλους τους εκδότες των Αθηνών της εποχής εκείνης, ναι, είχε γνωριμίες. Ταξίδευε στην Αθήνα, τους έβρισκε, ταξιδεύαμε πολλές φορές μαζί. Αλλά επαφή με τον Χρήστο Λαμπράκη, εγώ τουλάχιστον...
ΠΡ.: Αν υπήρχε οποιαδήποτε επαφή με τον Χρήστο Λαμπράκη;..
Β.Σ.: Οχι.
ΠΡ.: Και οι πληροφορίες οι οποίες λένε ότι είχαν μία συνάντηση και ο κ. Σωσσίδης και ο κ. Σαμψών και ο κ. Χρήστος Λαμπράκης στην έπαυλη του κ. Λαμπράκη στον Πόρο...
Β.Σ.: Στον Πόρο;
ΠΡ.: Μάλιστα.
Β.Σ.: Δεν το γνωρίζω αυτό.
ΠΡ.: Απλά σας το λέω για να το γνωρίζετε.
Β.Σ.: Εντάξει. Εμαθα και κάτι καινούργιο.
Ο πρόεδρος της επιτροπής Μαρίνος Σιζόπουλος και το μέλος Ζαχαρίας Κουλίας επανήλθαν σε άλλο σημείο της κατάθεσης και υπέβαλαν με επιμονή στη μάρτυρα ότι όντως ο σύζυγός της πήγε στην Ελλάδα τις παραμονές του πραξικοπήματος:
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Τη Δευτέρα, για παράδειγμα, 7 του μήνα (σ.σ.: η 7η Ιουλίου ήταν Κυριακή) είχε ταξιδέψει στην Αθήνα για επαγγελματικούς σκοπούς;
ΒΕΡΑ ΣΑΜΨΩΝ: Δεν θυμούμαι να ταξίδεψε. Αν ταξίδεψε, πρέπει να είχε σχέση με ποδοσφαιρική συνάντηση. Δεν είδε κανέναν στην Αθήνα και να σας πω γιατί: Νομίζω πρέπει να γύρισε αυθημερόν. Δεν θυμούμαι ακριβώς.
ΠΡ.: Δεν γύρισε αυθημερόν. Γύρισε την επόμενη μέρα.
Β.Σ.: Ή την επομένη, ναι...
Ο πρόεδρος της επιτροπής, λοιπόν, εμφανιζόταν απόλυτα βέβαιος ότι ο Σαμψών πήγε στην Ελλάδα και επέστρεψε την επομένη, οπότε η μάρτυρας είπε πως «αν ταξίδεψε», που δεν το θυμάται, γύρισε στην Κύπρο την ίδια ημέρα ή την επομένη. Αυτή είναι η «αδιάψευστη μαρτυρία» που επικαλείται ο Κουλίας, ο οποίος βάζει στο στόμα της Βέρας Σαμψών τη φράση «ο σύζυγός μου την τελευταία εβδομάδα απουσίαζε στην Ελλάδα»!
Η πικρή αλήθεια
Ο Σαμψών δεν έλειψε τον Ιούλιο από την Κύπρο ούτε μία μέρα.Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο,εκείνες τις πονηρές μέρες που ένα ταξίδι στην Αθήνα δεν ήταν ρουτίνα όπως σήμερα αλλά γεγονός,δεν θα έμενε μυστικό για σαράντα χρόνια.Επίσης,γεγονός τεκμηριωμένο είναι πως ο Σαμψών δεν γνώριζε εκ των προτέρων για το πραξικόπημα,αλλά διεκδίκησε και απέκτησε ρόλο μετά την εκδήλωσή του.
Ο Σαμψών έχει ευθύνες για το 1974 όχι τόσο για την ανάληψη της προεδρίας της πραξικοπηματικής κυβέρνησης,αλλά για τη συνδρομή του στην καταστροφή της Κύπρου ως στέλεχος ενός πολιτικού συστήματος που παρέλαβε μια χώρα ευημερούσα και διαχειρίζεται μέχρι σήμερα ένα κουτσουρεμένο κράτος.
Ο Σαμψών ήταν ο ευνοούμενος του Μακαρίου,ο οποίος τον χρηματοδότησε από τα ταμεία της Μονής Κύκκου να γίνει εκδότης.Υπήρξε ο άνθρωπος που τον κρατούσε στους ώμους του ο Λυσσαρίδης όταν ζούσε στον θρύλο της ΕΟΚΑ.Ηταν ο παράγοντας που είχε ασυλία τη δεκαετία του ΄60 για μια σειρά από εγκλήματα εις βάρος Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.Σήμερα έγινε η προσωποποίηση του κακού προσώπου της Δεξιάς,λόγω του πραξικοπήματος,όμως υπήρξε και ομιλητής στις αντιβρετανικές πορείες του ΑΚΕΛ,όταν το κόμμα της Αριστεράς ήταν ταυτόχρονα υπέρ της ένωσης και κατά του ΝΑΤΟ. Ηταν επίσης ο αντίζηλος του Γιωρκάτζη στο μακαριακό κατεστημένο,ο μακαριακός που έγινε γριβικός και τελικά χουντικός.
Εν ολίγοις,ήταν η προσωποποίηση του συνονθυλεύματος του κυπριακού πολιτικού συστήματος της δεκαετίας του ΄60,το οποίο διασπάστηκε σε μακαριακούς, γριβικούς,λυσσαριδικούς και γιωρκατζικούς με κίνητρο τα λάφυρα της νεοφανούς εξουσίας.
Αφού σκοτώθηκαν μεταξύ τους, αφού επέφεραν την καταστροφή,έσμιξαν εκ νέου και βρέθηκαν στο ίδιο μετερίζι το 2004,με ηθικό αυτουργό την Αριστερά.Το πραξικόπημα ανασύρεται και πάλι από το μπαούλο σαν φάντασμα για να μας θυμίζει διά του τρόμου τους καλούς και τους κακούς.Δυστυχώς σε αυτή την τραγωδία δεν υπήρξαν καλοί.Το σύστημα στο σύνολό του ήταν ένα τέρας που ακόμη ζει και ορίζει την πολιτική ατζέντα στην Κύπρο.
«Κατασκευασμένο έγγραφο»
Ο πρώην υφυπουργός παρά των Προέδρω της Κυπριακής Δημοκρατίας και στενός συνεργάτης του Εθνάρχου Μακαρίου δρ Πάτροκλος Σταύρου προέβη στην ακόλουθη δήλωση:
Κατασκευασμένο είναι το έγγραφο που παρουσιάσθηκε τώρα στη Λευκωσία μέσα στα πλαίσια της έρευνας για τον φάκελο της Κύπρου: ότι το πραξικόπημα κατά του Προέδρου Μακαρίου στις 15 Ιουλίου 1974 σχεδιάστηκε στην εξοχική κατοικία του Χρήστου Λαμπράκη στον Πόρο με τη συμμετοχή του Δημητρίου Ιωαννίδη, του Νίκου Σαμψών και άλλων κατονομαζομένων.Το έγγραφο, ελέχθη, δόθηκε στον Μακάριο.
Ο Μακάριος ελάμβανε διάφορα παρόμοια έγγραφα.Συνήθως τα κατέστρεφε,αφού προηγουμένως μου τα έδιδε και τα εδιάβαζα. Ημουν ο Υφυπουργός του,ο άνθρωπός του.Αν μου είχε δώσει και αυτό,θα το θυμόμουν.Αλλ΄ υπάρχει,επίσης,ένα πρόσωπο της ΚΥΠ στην Κύπρο,επί της ασφαλείας του Μακαρίου τότε, που το ρώτησα τώρα και μου είπε ότι ουδέποτε είδε τέτοιο έγγραφο ούτε τέτοια πληροφορία είχαν ποτέ.Οπωσδήποτε,κάποιος συνέταξε αυτό το έγγραφο και το διοχέτευσε στον Μακάριο.Ο Μακάριος το εθεώρησε ανάξιο λόγου και έδωσε εντολή καταστροφής του.Γιατί δεν κατεστράφη και εμφανίζεται τώρα,34 ολόκληρα χρόνια μετά τον θάνατό του,είναι απορίας άξιον.
Ενα άλλο σημείο-κλειδί στην υπόθεση αυτή: Ο Νίκος Σαμψών,αναντιρρήτως,δεν εγνώριζε ότι θα γινόταν πραξικόπημα.Και εντελώς τυχαία τον έκαναν «Πρόεδρο», όταν όλοι οι επιλεγέντες από την Αθηναϊκή χούντα για Πρόεδροι αρνήθηκαν ή δεν ανευρέθησαν την ημέρα του πραξικοπήματος.
Εάν ο Χρήστος Λαμπράκης εσχεδίαζε την ανατροπή του Μακαρίου,θα έκανε γενική συνέλευση των πραξικοπηματιών στο σπίτι του στον Πόρο; Μήπως εκράτησε και παρουσίες; Πάντως,ο Σαμψών απουσίαζε.
Αυτά για την Ιστορία και όχι για τις εφήμερες εντυπώσεις.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)