Έρευνα: Παράγοντας κοινωνικής ευτυχίας η δίκαιη φορολόγηση

Αντίθετα, όσο πιο «επίπεδο» γίνεται το φορολογικό σύστημα, δηλαδή όλοι, ανεξαρτήτως εισοδήματος, να πληρώνουν φόρους με τον ίδιο ή παρόμοιο συντελεστή, τόσο μεγαλύτερη δυσφορία επικρατεί στους πολίτες, σύμφωνα με μια έρευνα αμερικανών ψυχολόγων. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Σιγκεχίρο Οΐσι του πανεπιστημίου της Βιρτζίνια, σε συνεργασία με τον οργανισμό ερευνών «Γκάλοπ», που δημοσιεύουν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό ψυχολογικής επιστήμης «Psychological Science», μελέτησαν 54 χώρες και βρήκαν ότι η ψυχική ευημερία του μέσου πολίτη εξαρτάται σημαντικά από το βαθμό προοδευτικότητας (αναλογικότητας των συντελεστών) του επικρατούντος φορολογικού συστήματος. Ο βαθμός προοδευτικότητας μετρήθηκε με βάση την απόκλιση ("ψαλίδα") ανάμεσα στον χαμηλότερο και τον υψηλότερο φορολογικό συντελεστή σε μια χώρα. Οι ερευνητές αξιολόγησαν απαντήσεις σε ερωτηματολόγια που έλαβαν από δεκάδες χιλιάδες πολίτες, σχετικά με το βαθμό προσωπικής ικανοποίησής τους στη ζωή, καθώς και την ικανοποίησή τους για το επίπεδο των δημοσίων αγαθών και υπηρεσιών στη χώρα τους. Έτσι, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι, κατά μέσο όρο, οι κάτοικοι των χωρών με τα πιο προοδευτικά (αναλογικά) φορολογικά συστήματα αξιολογούν τις ζωές τους πιο κοντά στο να είναι «οι καλύτερες δυνατές», αναφέρουν περισσότερες εμπειρίες χαράς και ικανοποίησης και λιγότερα αρνητικά συναισθήματα, είτε για την προσωπική ζωή τους, είτε για την κατάσταση των δημοσίων υπηρεσιών (παιδεία, υγεία, στέγαση, μεταφορές κ.α), η οποία γενικά είναι καλύτερη σε χώρες με πιο προοδευτικά-αναλογικά φορολογικά συστήματα. Παρόλα αυτά, η έρευνα εντόπισε ένα παράδοξο: αυτή καθαυτή η υψηλότερη συνολική δημόσια δαπάνη ανά κεφαλή δεν φαίνεται να συνδέεται με αυξημένη προσωπική ικανοποίηση των πολιτών, μάλιστα διαπιστώθηκε μια μικρή αντιστρόφως ανάλογη σχέση ανάμεσα στις κρατικές δαπάνες και στην μέση ευτυχία. «Κάπως παράξενα» χαρακτήρισαν οι ερευνητές τα συγκεκριμένα στοιχεία.
Σε κάθε περίπτωση, όπως τόνισε ο Οΐσι, «αν ο στόχος των κοινωνιών είναι να κάνουν τους πολίτες ευτυχισμένους, τότε η φορολογική πολιτική μετράει. Μερικές πολιτικές, όπως η προοδευτικότητα των συντελεστών, φαίνεται να βοηθούν περισσότερο στην ευτυχία των ανθρώπων».
kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Glass–Steagall Act

Glass–Steagall Act

Το πλουτοκρατικό μανιφέστο

«Φορολογήστε τους πλούσιους, ταΐστε τους φτωχούς», λέει ένας στίχος του τραγουδιού «I ’d love to change the world» των Ten Years After. Αυτό που εννοεί εμμέσως ο τίτλος είναι ότι υπό Κ. Σ. (κανονικές συνθήκες) συμβαίνει το αντίθετο. Τώρα, λοιπόν, που οι συνθήκες κάθε άλλο παρά κανονικές είναι και η παγκόσμια κρίση βαθαίνει, όλο και περισσότεροι πλούσιοι, από τις ΗΠΑ και τη Γαλλία, μέχρι τη Γερμανία, θέτουν εαυτούς στη διάθεση του κοινωνικού συνόλου και εκλιπαρούν: «Φορολογήστε μας!».

Tης Ξενιας Kουναλακη / xkounalaki@kathimerini. gr


Εν αρχή ην ο Ουόρεν Μπάφετ, ο οποίος σε άρθρο του στους New York Times διαπίστωσε ότι ενώ οι θυσίες υποτίθεται πως θα έπρεπε να είναι κοινές, τον ίδιο τον παρέκαμψαν. Το ίδιο συνέβη και στους εξίσου ζάπλουτους φίλους του. Στο ίδιο άρθρο ανέφερε πως αυτός, ως επενδυτής, πλήρωσε για φόρους το 17% των εισοδημάτων του, τη στιγμή που οι υπάλληλοι του γραφείου του, ως εργαζόμενοι, πλήρωσαν κατά μέσον όρο 36%. Το μανιφέστο του Μπάφετ επηρέασε τους μεγιστάνες και στην άλλη όχθη του Ατλαντικού. Στην Ιταλία, ο ιδιοκτήτης της Ferrari, Λούκα ντι Μοντεζεμέλο, στη Γαλλία η κληρονόμος της L’Oreal, Λιλιάν Μπετενκούρ και στη Γερμανία 50 συνολικά επιχειρηματίες ζητούν να φορολογηθούν σκληρότερα, σε μια επίδειξη κοινωνικής αλληλεγγύης. Χθες, επίσης, με επιστολή τους προς τη γερμανική εφημερίδα Zeit, τέσσερις Γερμανοί πολυεκατομμυριούχοι διεκδικούν αύξηση του φορολογικού συντελεστή στα υψηλότερα εισοδήματα, υπό τον όρο ότι τα πρόσθετα φορολογικά έσοδα του κράτους θα διατεθούν για τη μαύρη τρύπα του χρέους. Ανάμεσά τους συγκαταλέγεται ο ιδιοκτήτης ασφαλιστικής εταιρείας, Γιούργκεν Χούνκε, ο οποίος θεωρεί πως ο πλέον ενδεδειγμένος τρόπος για την αντιμετώπιση της τρέχουσας κρίσης χρέους είναι ο φόρος κληρονομιάς. «Δεν μιλάω για το σπίτι που χτίστηκε με στερήσεις, αλλά για ανθρώπους με περιουσία ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ», εξήγησε στη Zeit.

Στη Βρετανία, η σιωπή της επιχειρηματικής ελίτ έχει αρχίσει να εκνευρίζει τους σχολιαστές. Η Πόλι Τόινμπι στον Γκάρντιαν έγραψε: «Πού είναι οι Ουόρεν Μπάφετ και Λίλιαν Μπετενκούρ της Βρετανίας;». Την ίδια απορία θα μπορούσε εύλογα να διατυπώσει κανείς και για την Ελλάδα: «Πού είναι οι ντι Μοντεζεμέλο και Χούνκε της Ελλάδας;». Ενα μανιφέστο στα πρότυπα του Μπάφετ θα είχε κυρίως συμβολικό χαρακτήρα και θα παρηγορούσε κάπως τα χαμηλά και μεσαία στρώματα, πως υπάρχουν κι άλλοι που επωμίζονται το κόστος.

Εδώ όμως ισχύουν ακόμη οι Κ. Σ, όπου «Κ. Σ.» σημαίνει «κάνε σαν... να μην τρέχει τίποτα». Η φορολογική ασυνειδησία έχει εμπεδωθεί στο ελληνικό DNA και διαχέεται από τον πολυεκατομμυριούχο μέχρι τον πένητα. Με τις καταθέσεις να βρίσκονται στην Ελβετία ή κάτω από μαξιλάρια και τις επιχειρήσεις να αναζητούν «βαλκανιζατέρ» αφορολόγητες ευκολίες, η ανάπτυξη θα παραμείνει όνειρο θερινής νυκτός για πολλά ακόμη χρόνια.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_01/09/2011_454496

Η παντού φθίνουσα μεσαία τάξη

Tης Τασουλας Καραϊσκακη

Από όλους τους δεσμούς που μας συνδέουν με τα πράγματα, δεν υπάρχει κανένας που να μην επηρεάζεται από την αίσθηση απώλειας, ανασφάλειας, κενού και ντροπής που προκαλεί η επιδείνωση της κοινωνικής κατάστασης. Η μεσαία τάξη σε όλο τον πλανήτη φθίνει...

Δεν είναι τα πρόσφατα τρία χρόνια της παγκόσμιας κρίσης, αλλά τα τελευταία τουλάχιστον 20 που μειώνονται τα εισοδήματά της. Απλώς αυτό μέχρι πρόσφατα καλυπτόταν από την έκρηξη της πίστωσης. Στις ΗΠΑ, σύμφωνα με πρόσφατη ανάλυση των Financial Times, την αύξηση στο κατά κεφαλήν εισόδημα δεν την καρπώθηκαν οι μεσαίες και χαμηλές τάξεις, αλλά οι πολύ πλούσιοι, με αποτέλεσμα, ενώ υπάρχει διόγκωση του ΑΕΠ, οι μεσαίοι να φτωχαίνουν. Κατά το έγκριτο έντυπο, η διεύρυνση των ανισοτήτων σχεδόν σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες καθοδηγήθηκε από τις τάσεις στην αγορά εργασίας (ελαστικές σχέσεις, ημιαπασχόληση) και οξύνθηκε από τις μικρότερες ανάγκες για θέσεις εργασίας που απαιτούν «μέτριες» ικανότητες. Μεταξύ 1993 - 2006, λέει το δημοσίευμα των F.T., το ποσοστό των εργασιών στο «μεσαίο» πεδίο μειώθηκε, ενώ η υψηλή και η χαμηλή απασχόληση αυξήθηκαν.

Στην Ελλάδα, οι εγχώριες ιδιαιτερότητες δεν εμπόδισαν τα πράγματα να ακολουθήσουν το ορμητικό «ποτάμι» των παγκόσμιων κοινωνικοοικονομικών ροπών. Η όποια ζήτηση για υψηλής δεξιότητας δουλειές ήταν για χρόνια μεγαλύτερη από την «παραγωγή» αποφοίτων, και όσοι τις διέθεταν, ευημέρησαν. Από την άλλη, μεγάλωσαν οι ανάγκες για χαμηλή εργασία που δεν επηρεάζεται από το τεχνολογικό μπουμπ (χειρωνακτικές δουλειές, καθαριότητα, φροντίδα παιδιών / ηλικιωμένων...), και λόγω της ανόδου του βιοτικού επιπέδου. Η τεχνολογική έκρηξη έπληξε σοβαρά μεσαίες κοινές εργασίες –άλλοτε η ραχοκοκαλιά της απασχόλησης στις προηγμένες οικονομίες–, χειριστές μηχανημάτων, τραπεζικούς υπαλλήλους, τηλεφωνητές, δακτυλογράφους κ.ά. Σιγά σιγά η εργασία έγινε προβληματική για τη μεσαία τάξη. Η κρίση έδωσε τη χαριστική βολή.

Σχεδόν χωρίς να το καταλάβει, από μια ζωή στην κατανάλωση, τη μικρή ή μηδενική αποταμίευση (οι ασφάλειες κάθε είδους την απάλλαξαν από την παλιά έγνοια της οικογενειακής συσσώρευσης), τα δάνεια, η μεσαία τάξη βρέθηκε σε στείρο έδαφος. Η επιθυμία για απόκτηση αγαθών πλέον αναστέλλεται από την ακρίβεια, οι γαστριμαργικές απολαύσεις αντικαθίστανται από φθηνά γεύματα του σούπερ μάρκετ, η ψυχαγωγία περιορίζεται στην τηλεόραση.

Πέρα από την πίεση σε όλα τα επίπεδα, τη γενική απαισιοδοξία, για μια μεγάλη μερίδα μέσων ανθρώπων που δεν έκαναν αρπαχτές και δεν εξαπάτησαν, η απώλεια της άνεσης είναι οδυνηρή. Οχι τόσο γιατί χάθηκαν τα πλούτη (δεν υπήρξαν για τους περισσότερους πλούτη, μόνο εκείνη η κάποια «οικονομική δυνατότητα» που έφεραν στην Ελλάδα οι δεκαετίες της προόδου, της στρεβλής έστω ανάπτυξης, του ευρωπαϊκού χρήματος, των δανεικών), όσο κυρίως γιατί, μέσα στην προοδευμένη Ευρώπη, αρκετοί από εκείνους που μορφώνονταν και μοχθούσαν για χρόνια, εντέλει δεν μπόρεσαν να εισπράξουν και ν’ απολαύσουν την προστιθέμενη αξία των επενδύσεων σε σπουδές και εμπειρία, να κάνουν τη ζωή τους πραγματικά καλύτερη...

Ευτυχώς, ο άνθρωπος, παρά όσα βιώνει και ενάντια σε αυτά, κάθε μέρα ξαναπιάνει το νήμα της ζωής του απ’ την αρχή...

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_2_28/08/2011_1296065

Αυστραλία: Αντίθετη στην αλλαγή της εργασιακής νομοθεσίας η πρωθυπουργός

Ο διοικητής της Αποθεματικής Τράπεζας Αυστραλίας Γκλεν Στίβενς, σε ομιλία του προς την Κοινοβουλευτική Επιτροπή Οικονομικών, εμμέσως πλην σαφώς, ζήτησε αναθεώρηση του συστήματος εργασιακών σχέσεων της χώρας (Fair Work Act), υποστηρίζοντας ότι «μέχρι τώρα η ευημερία της Αυστραλίας, δεν ευνοεί τη δημιουργία κλίματος για αλλαγές στο χώρο παραγωγικότητας».

Σχεδόν παρενθετικά, έθιξε το θέμα της πιθανής μείωσης των επιτοκίων, δηλώνοντας ότι «δεν περίμενε την παγκόσμια οικονομία να κάνει βαθύτερη βουτιά, η δε τράπεζα, θα διατηρήσει τα επιτόκια σταθερά, μέχρι να υπάρξουν καθαρά και συγκεκριμένα στοιχεία των επιπτώσεων της πρόσφατης τρικυμίας της χρηματαγοράς στις δαπάνες των καταναλωτών και του επιχειρηματικού κόσμου».

Ο Γκλεν Στίβενς, αναφερόμενος στους αργούς ρυθμούς παραγωγικότητας, τόνισε ότι «έχουμε την τάση, όταν τα πράγματα πάνε καλά, να μην πιέζουμε προς την κατεύθυνση αλλαγών, όπως θα έπρεπε».

Η πρωθυπουργός Τζούλια Γκίλαρντ, υπερασπίστηκε το σύστημα εργασιακών σχέσεων και την παραγωγικότητα επί των ημερών της, τονίζοντας ότι «αντί να συναγωνιζόμαστε με τον υπόλοιπο κόσμο με χαμηλά ημερομίσθια και συνθήκες, έχω συγκροτήσει ένα σχέδιο, ανταγωνισμού σε επίπεδα τεχνογνωσίας και προσόντων, προκειμένου να ανοίξω δρόμους μελλοντικής παραγωγικότητας».

Πρόσθεσε, επίσης, ότι «η οικονομία της Αυστραλίας αντλεί δύναμη από τη ραγδαία ανάπτυξη της Ασίας, ενώ η οικονομική κρίση των ΗΠΑ και της Ευρώπης, καθιστά την Αυστραλία πόλο έλξης των ξένων επενδυτών».

Ανακουφιστική θα πρέπει να ήταν για την κυβέρνηση η εκτίμηση του Γκλεν Στίβενς για την πρόκληση της υλοποίησης της προεκλογικής υπόσχεσης Γκίλαρντ «μέχρι το 2012 ο κρατικός προϋπολογισμός να φύγει από το κόκκινο. Και να επιστρέψει στο πλεόνασμα».

«Η Αποθεματική Τράπεζα, πιστεύει, ότι η Κίνα και η υπόλοιπη Ασία θα εξακολουθήσουν να αναπτύσσονται οικονομικά, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη.

Αν, εντούτοις, η Αυστραλία βρεθεί αντιμέτωπη με μία οικονομική κατολίσθηση, οπωσδήποτε αυτό, αυτόματα, θα αυξήσει το έλλειμμα και θα φέρει μια εξισορρόπηση στην οικονομία. Αυτό δεν είναι κακό. Οι περισσότερες χώρες και οικονομίες, νομίζω ότι θα το καταλάβουν αυτό και θα το δεχτούν».

Σ’ ερώτηση αν μια τέτοια εξέλιξη θα έχει ως αποτέλεσμα να ανέβουν τα επιτόκια, η απάντηση του Γκλεν Στίβενς ήταν «όχι, δεν νομίζω».

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μιχάλης Δερτούζος: Ο οραματιστής του Διαδικτύου

Στις 27 Αυγούστου 2001 η καρδιά του Μιχάλη Δερτούζου σταμάτησε να χτυπά στο Γενικό Νοσοκομείο της Μασσαχουσέτης, στην πόλη όπου και δίδαξε, μεγαλούργησε και συνέβαλλε στη δημιουργία του Παγκόσμιου Ιστού. Τα χρόνια πέρασαν, η ψηφιακή τεχνολογία αναπτύχθηκε με καταιγιστικούς ρυθμούς, εκείνος, όμως, παρέμεινε επίκαιρος. Το όραμα του Δερτούζου για ένα Διαδίκτυο με ανθρώπινο πρόσωπο, σχεδόν ταυτίζεται με αυτό που αποκαλείται web 2.0, ή αλλιώς με την εξάπλωση των κοινωνικών δικτύων. Παράλληλα, οι ψηφιακές «προφητείες» του δεν περιορίζονται μόνο σε αυτό το κομμάτι. Η θέση του για μία τεχνολογία στην υπηρεσία του ανθρώπου και όχι το αντίστροφο, σχετίζεται άμεσα με το επόμενο βήμα της ανάπτυξης του Διαδικτύου, το σημασιολογικό ιστό και την «έξυπνη» αναζήτηση. Για κάποιους, μία έκφανση του Web 3.0. Επίσης, αυτό που κατέγραψε ο Μιχάλης Δερτούζος ως ανθρωποκεντρική χρήση των υπολογιστών είναι βασικός άξονας ανάπτυξης της βιομηχανίας των υπολογιστών. Άλλωστε, τι άλλο σηματοδοτεί η έλευση των tablets παρά την ευκολότερη διεπαφή ανθρώπου και υπολογιστή; Ο φίλος και κουμπάρος του, ο καθηγητής Γιώργος Μητακίδης, σημαίνων στέλεχος της Ε.Ε. σε ζητήματα πληροφορίκης και τεχνολογίας και συμμέτοχος στη δημιουργία του WWW Consortium, αναφέρει: «Ένα κομμάτι από του έργο του που ποτέ δεν έχασε την ισχύ του είναι η καθαρά επιστημονική του συμβολή. Πολλοί τονίζουν για το Μιχάλη ότι προέβλεψε πολλά πράγματα από αυτά που βλέπουμε σήμερα να συμβαίνουν στο Διαδίκτυο, όπως αναφέρει και ο τίτλος του βιβλίου του, «Τι μέλει γενέσθαι». Αυτό κατά κάποιο τρόπο τον αδικεί γιατί ο Μιχάλης συνέβαλε άμεσα στην πραγματοποίηση των οραμάτων του. Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’90, η θαυμάσια εφεύρεση του Τιμ Μπέρνερς Λη μπορούσε να μην είχε καταλήξει πουθενά αν ο Δερτούζος δεν είχε πάρει κάποιες πρωτοβουλίες.

»Επίσης, η επικαιρότητα της σκέψης του έγγειται και στο γεγονός ότι είχε μία ανθρωπιστική προσέγγιση για την τεχνολογία που στην εποχή της ήταν καινότομα. Δεν έβλεπε τις τεχνολογίες ξεχωριστά από την ανθρώπινη διάσταση. Ας μην ξεχνάμε ότι στις αρχές της δεκαετίας του 90 και πρωτύτερα, αυτός ο διαχωρισμός ήταν σαφής. Οι άνθρωποι του πνεύματος έβλεπαν τους υπολογιστές σαν κάτι ξένο προς την πνεματική διάσταση. Το web 1.0 ένωσε υπολογιστές και αρχεία. Το Web 2.0 ένωσε ανθρώπους, δημιούργησε ένα δίκτυο άνθρώπων και, πλέον, οδεύουμε για το Web 3.0 όπου μιλάμε για την πραγμάτωση του μεγάλου οράματος, μίας παγκόσμιας βάσης δεδομένων της ανθρωπίνης γνώσης. Το όραμα της παν-εγκυκλοπαίδειας του Ντιντερό όπου θα ήταν καταγεγραμένη όλη η ανθρώπινη γνώση γίνεται μία ζωντανή πραγματικότητα που λειτουργεί με κανόνες της θεωρίας του Χάους. Πίσω από όλα αυτά τα μυαλά και τη γνώση αναδύεται μία αυτοοργάνωση. Αυτό που λένε πολλές φορές κάποιοι συνεργάτες του και έχει αξία σήμερα είναι «τι θα έλεγε για αυτό ο Μιχάλης;» Πώς θα το ανέλυε, με τι διττή του προσέγγιση; Για παράδειγμα, το 1993 οργάνωσε ένα συνέδριο και με κάλεσε να μιλήσω κι εγώ για το πώς θα αντιμετωπίσουμε το δίλλημμα μεταξύ ασφάλειας και ιδιωτικότητας. Οι αρχές ήθελαν να έχουν τη δυνατότητα να σπάζουν οποιαδήποτε κρυπτογράφηση και ο Μιχάλης αναζητούσε τις σωστές ισορροπίες ανάμεσα σε αυτό και την προστασία των προσωπικών δεδομένων. Τώρα, το πρόβλημα είναι πιο σύνθετο αλλα η προσέγγιση παραμένει».

Tim Berners Lee: Αν δεν υπήρχε ο Μιχάλης, ίσως να μην υπήρχε το World Wide Web

Ο Μιχάλη Δερτούζος έζησε από κοντά όλα τα μεγάλα γεγονότα της εποχής του. Από την ουρά για το συσσίτιο στην κατεχόμενη Αθήνα του '40, στα σαλέ του Νταβός στην Ελβετία του '97. Ξενάγησε την ηγεσία του πλανήτη στον δικό του ψηφιακό κόσμο, ο οποίος εκτός από υπολογιστές, διέθετε και ανθρώπινο πρόσωπο. Οραματίστηκε την ηλεκτρονική αγορά της πληροφορίας, πολύ πριν υπάρξει το Διαδίκτυο, στα πρότυπα του γιουσουρούμ στο Μοναστηράκι. Η ιστορία του αρχίζει να εκτυλίσσεται στις 5 Νοεμβρίου 1936. Η ατμόσφαιρα στην Αθήνα μυρίζει «μπαρούτι», όπως και στην Ευρώπη. Σε ένα βρεφοκομείο της πρωτεύουσας, ο Μιχάλης Δερτούζος παίρνει την πρώτη του ανάσα. Η βιρτουόζος πιανίστρια και ο ναύαρχος σύζυγός της θα αγκαλιάσουν την τρυφερή ύπαρξή του, έχοντας τη συγκίνηση ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. Για αυτούς τους δύο ανθρώπους, πολλά χρόνια αργότερα, ο Μιχάλης έκανε 200 ταξίδια στην Ελλάδα, από τη μόνιμη κατοικία του στις ΗΠΑ. Πίστευε ότι το έκανε για να τους δίνει τη δυνατότητα να τον βλέπουν αν και μετά την απώλειά τους, διαπίστωσε ότι «εγώ είχα την ανάγκη να τους επισκέπτομαι».

Στα πρώτα του χρόνια, τα άρματα του πολέμου πηγαινοέρχοταν στους δρόμους της ελληνικής πρωτεύουσας και οι στρατιώτες έπαιρναν τον τραχύ δρόμο για το Μέτωπο. Ο πατέρας του αναγκάστηκε να ανταποκριθεί στο πολεμικό κάλεσμα και να βρίσκεται συνεχώς εν πλω στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Ο ναύαρχος κάλεσε το 5χρονο γιο του και του είπε: «Εγώ πρέπει να φύγω. Τώρα εσύ είσαι ο αρχηγός της οικογένειας». Ο μικρός Μιχάλης πήρε το «αρχηγικό του πόστο», γαντζωμένος στο φόρεμα της μητέρας του, περιμένοντας στην ουρά μαζί με τους συμπολίτες του για λίγο ψωμί και ένα πιάτο φαγητό. Η παιδική του ηλικία ήταν γεμάτη από ασπρόμαυρες εικόνες κακουχίας και αποχωρισμού. «Υπήρχε πολύς θάνατος ολόγυρα» είχε πει. «Τα εκρηκτικά είχαν γίνει παιχνίδια για μένα. Θεέ μου! Αναρωτιέμαι πώς κατάφερα να επιβιώσω από εκείνη την περίοδο...».

Παιδικά χρόνια εγκλωβισμένα στα συντρίμμια μίας πόλης, μίας κοινωνίας. Ο μικρός Δερτούζος ήταν ένα από τα παιδιά-φαντάσματα εκείνης της εποχής και αναζήτησε αργότερα, όσα δεν έζησε στην παιδική ηλικία. «Ο Μιχάλης ήταν ένα μικρό παιδί σε σώμα μεγάλου», αναπολεί η δεύτερη σύζυγός του, Κάθριν Λιντέλ Δερτούζου. «Θυμάμαι όταν ήμασταν στην Ελβετία για το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και στεκόμασταν έξω από ένα μαγαζί που πουλούσε μικρά σκούτερς. Μόλις τα είδε ο Μιχάλης το πρώτο πράγμα που σκέφτηκε ήταν ότι έπρεπε να οδηγήσει ένα αμέσως. Στη μέση του χειμώνα, λοιπόν, μπήκε μέσα στο μαγαζί, αγόρασε ένα σκούτερ και το οδήγησε 10 τετράγωνα, ντυμένος με το παλτό του από κασμίρ και εγώ τον παρακολουθούσα από μία γωνία».

Από την άλλη, η ανικανοποίητη ευφυΐα του εμποτίστηκε με το στοιχείο του ανθρωπισμού. Οραματίστηκε την ηλεκτρονική αγορά των πληροφοριών πολύ πριν υπάρξει ο παγκόσμιος ιστός, όπως ονειρεύτηκε και τον υπολογιστή που υπηρετεί τον άνθρωπο κι όχι το αντίστροφο. «Κάναμε ένα μεγάλο λάθος 300 χρόνια πριν όταν διαχωρίσαμε την τεχνολογία από τον άνθρωπο», είχε πει ο Δερτούζος σε μία συνέντευξή του στο Scientific American. «Είναι καιρός να τα ξαναενώσουμε». Ο Πρόεδρος του MIT, Τσαρλς Βεστ, εξήρε την προσωπικότητα του έλληνα επιστήμονα για αυτό το παιδικό του «κουσούρι». «Ο Μιχάλης ήταν ταυτόχρονα ηγέτης, εργάτης, οραματιστής και ένα τρυφερό ανθρώπινο πλάσμα. Ελάχιστοι είχαν τόσο ξεκάθαρα μέσα τους τις ηθικές και επαγγελματικές αρχές τους. Θα μου λείψει πολύ η φιλία του και οι συμβουλές του».

Η έξοδος του κόσμου από τον πόλεμο και η προσπάθεια για επιστροφή στην ομαλότητα βρίσκει το Μιχάλη στα θρανία του Κολεγίου Αθηνών. Ανόρεχτος στην αρχή, πέρασε τρεις χρονιές με κακούς βαθμούς στα μαθηματικά και στην έκθεση. Χρειάστηκε η παρέμβαση ενός μαθηματικού, ο οποίος χρησιμοποίησε τις τιράντες του Μιχάλη σαν σφεντόνα για να τον εξακοντίσει στον «ουρανό» της γνώσης και της εκπαίδευσης με μία τροχιά που ξεκίνησε από το Κολέγιο Αθηνών και κατέληξε στο MIT. «Ο καθηγητής της Άλγεβρας», διηγούταν ο Μιχάλης, «τράβηξε τις τιράντες μου την ώρα που μου έλεγε επιτακτικά ότι θα έπρεπε να μελετήσω Άλγεβρα και μετά τις άφησε να με κτυπήσουν με δύναμη στο στήθος μου. Από τότε μεταμορφώθηκα από μαθητής του Γ σε μαθητής του Α και άνοιξε ο δρόμος των πιθανών επιτυχιών μπροστά μου». Ήταν τόσο έντονη η επίδραση του κτυπήματος στο νεαρό μαθητή που όχι μόνο του έδωσε ώθηση για να φθάσει στην εκπαιδευτική αφρόκρεμα των ΗΠΑ αλλά τον έκανε να ασχοληθεί ιδιαίτερα και με το ρόλο του καθηγητή στη διαμόρφωση των μαθητών. «Οι δάσκαλοι να μην ξεχνούν ποτέ την επιρροή που έχει η αγάπη στη μόρφωση! Αν ο δάσκαλος αγαπάει το μαθητή, νοιάζεται πραγματικά για αυτόν, τον επιπλήττει αν δεν κάνει το σωστό και του εξηγεί τι πρέπει να κάνει, τότε η εκπαίδευση μπορεί να γίνει απίστευτα διαφορετική».

ΤΟ ΜΙΤ, το Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης με έφεση στην τεχνολογία ήταν ο χώρος μέσα στον οποίο ο Δερτούζος ξεδίπλωσε όλες τις πνευματικές αρετές του. «Προέβλεψε ένα απίστευτο ποσοστό των όσων θα ακολουθούσαν στην επιστήμη των υπολογιστών», θυμάται ο καθηγητής και συνεργάτης του, Χάρολντ Άμπελσον. «Ήταν ο πρώτος που υποστήριξε ότι πρέπει να χρησιμοποιηθούν ευρέως οι υπολογιστές στην εκπαίδευση, όταν στο ΜΙΤ είχαμε όλους κι όλους 10 υπολογιστές. Το 1975, περιέφερε παντού την τρελή ιδέα του ότι κάποια ημέρα οι υπολογιστές θα βρίσκονται στα σπίτια».

Έγινε καθηγητής του Πανεπιστημίου το 1964 και διευθυντής του περίφημου Εργαστηρίου για την Επιστήμη των Υπολογιστών (LCS) το 1974. Με την καθοδήγηση του Δερτούζου, το LCS δημιούργησε, μεταξύ άλλων, τα spreadsheets, το δίκτυο Ethernet, τη λογική της χρονοχρήσης υπολογιστών, την κρυπτογραφία με δημόσιο κλειδί, το γραφικό σύστημα επικοινωνίας με τον υπολογιστή, την ταμπλέτα γραφικών, τα X Windows και σειρά άλλων σημαντικών τεχνολογιών. Για τους αμύητους της επιστήμης των υπολογιστών ίσως αυτά να φαίνονται κινέζικα ιδεογράμματα, αποτέλεσαν, όμως, δομικούς λίθους στην πρόοδο της «ανολοκλήρωτης επανάστασης». Έτσι αντιλαμβανόταν ο Δερτούζος την «έκρηξη» της πληροφορίας και αυτήν την ονομασία χρησιμοποίησε σε ένα από τα 7 βιβλία του.

«Η νέα προσέγγιση έχει αρχίσει να σχηματίζεται στο μυαλό μου εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία», γράφει στο ομότιτλο πόνημά του. «Ξεκίνησε λόγω της απογοήτευσης που αισθανθήκαμε τόσο εγώ όσο και οι άλλοι όταν επιχειρήσαμε επανειλημμένα να χαλιναγωγήσουμε τους υπολογιστές για τις ανάγκες μας και τελικά ανακαλύψαμε ότι εμείς είμαστε εκείνοι που φοράμε το χαλινάρι. Ονόμασα τη νέα προσέγγιση ανθρωποκεντρική χρήση των υπολογιστών για να δώσω έμφαση στο ότι από εδώ και πέρα, τα συστήματα υπολογιστών θα πρέπει να εστιάζουν στις ανάγκες και τις δυνατότητές μας, αντί να μας αναγκάζουν να υποτασσόμαστε στις πολύπλοκες, ακατανόητες και μηχανιστικές τους λεπτομέρειες».

Η ανθρωπιστική έννοια που έδινε ο Δερτούζος στην πληροφορική και γενικότερα στην τεχνολογία και την επιστήμη και η πολιτική διάσταση που είχε το έργο του τον έφεραν συχνά σε δημόσιες θέσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δούλεψε υπό την προεδρεία του Τζίμι Κάρτερ πάνω στον επανασχεδιασμό των πληροφορικών συστημάτων για το Λευκό Οίκο και αντιπροσώπευε τις ΗΠΑ σε θέματα τεχνολογίας στη διάσκεψη των G7 του 1995. Ταυτόχρονα, υπήρξε για χρόνια σύμβουλος της ελληνικής κυβέρνησης σε θέματα τεχνολογίας. Τιμήθηκε για την προσφορά του στην Ελλάδα με το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Τιμής.

Πολύ σημαντική ήταν η συμβολή του στη δημιουργία του World Wide Web Consortium. Ο εφευρέτης του World Wide Web και του υπερσυνδέσμου, Τιμ Μπέρνερς Λι, αναφερόμενος στη συμμετοχή του στενού του φίλου σε αυτήν την προσπάθεια είχε πει: «Σε εκείνο το χρονικό σημείο είχα μία ημιτελής τρελή ιδέα. Ο Μιχάλης έπαιξε σημαντικό ρόλο στην υλοποίησή της. Πήρε τα κομμάτια από τις σκέψεις μου και τα συνέθεσε για να δημιουργήσει τη συνολική εικόνα. Μόνο αυτός θα μπορούσε να το κάνει. Αν δεν υπήρχε ο Μιχάλης πιθανότατα να μην υπήρχε και το World Wide Web Consortium. Η ηγετική δύναμή του, η καθαρότητα της σκέψης του και η ζεστασιά της καρδιάς του ήταν μία συνεχής υποστήριξη για μένα».

Η παρακαταθήκη του βρίσκεται στα βιβλία του και στη διδακτική του, η οποία δημιουργήθηκε για να εμπνέει και να επαναπροσδιορίζει την πορεία των πραγμάτων. Το πιο σημαντικό μήνυμά της ήταν αυτό για το ο οποίο ο Μπιλ Γκέιτς είπε «ήταν ο πρώτος τεχνολόγος ανθρωπιστής. Πίστευε ότι η τεχνολογία είναι άχρηστη αν δεν υπηρετεί πραγματικά των ανθρώπινη ζωή, την επικοινωνία, το παιχνίδι, την εργασία».

http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathworld_1_27/08/2011_403708

«Δεν κάλυψαν δίκαια τα ΜΜΕ τη κρίση σας»

H Ανια Σίφριν, διευθύντρια του Προγράμματος Media και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, άφησε μια πλούσια καριέρα στη δημοσιογραφία για την ακαδημαϊκή έρευνα και την εκπαίδευση δημοσιογράφων. Το βιβλίο της «Bad News» περιγράφει πώς ο οικονομικός τύπος των ΗΠΑ έχασε «το θέμα του αιώνα», όπως αποκαλεί τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2007. Κι εξηγεί, στη συνέντευξη που ακολουθεί:

- Γιατί έχασαν οι δημοσιογράφοι την είδηση της κρίσης;

- Ενδιαφέρθηκα για τον ρόλο των δημοσιογράφων κατά την ασιατική κρίση του 1997, όταν εργαζόμουν στο Βιετνάμ. Οπως σε κάθε κρίση, υπήρχε μεγάλη πίεση προς τους δημοσιογράφους, εν μέρει διότι οι πηγές τους κλείνονται και δεν θέλουν να δίνουν πληροφορίες, και εν μέρει διότι όλα κινούνται με μεγάλη ταχύτητα και κανείς δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Το Βιετνάμ π. χ. είχε μια τραπεζική κρίση, αλλά η κυβέρνηση τους απαγόρευσε να γράφουν για τις τράπεζες. Στην Αμερική υπήρξε κατά κάποιο τρόπο μια παρόμοια στάση: Υπήρξε ανησυχία και επιστολές στον Τύπο που ζητούσαν από τους διευθυντές να μη μεταδίδουν κακές ειδήσεις, με το επιχείρημα ότι φοβίζουν τους ανθρώπους και κάνουν χειρότερη την κατάσταση.

Οι δημοσιογράφοι δέχονται επικρίσεις διότι εξαρτώνται απόλυτα από τις πηγές τους. Επιπλέον, η οικονομική δημοσιογραφία γίνεται από ανθρώπους που συνήθως εστιάζουν σε ένα περιορισμένο πεδίο, τις αγορές, και όχι στον άνθρωπο στον δρόμο, τη Wall Street και όχι τη Main Street, όπως λέμε. Ειδικά στις ΗΠΑ, έχουν αναπτυχθεί πολύ πρακτορεία όπως το Bloomberg και το Dow Jones που δίνουν έμφαση στις αγορές, ενώ και η εκπαίδευση των δημοσιογράφων δεν ακολούθησε τις εξελίξεις, όπου τα χρηματοοικονομικά προϊόντα έγιναν τόσο περίπλοκα που ούτε οι ελεγκτές ούτε οι δημοσιογράφοι τα καταλάβαιναν.

- Επηρέασαν και τα προβλήματα του Τύπου;

- Ειδικά αυτή η χρηματοπιστωτική κρίση συνέπεσε στις ΗΠΑ με μια γενικευμένη κρίση στη δημοσιογραφία, με απολύσεις παλαιότερων δημοσιογράφων και κλείσιμο εφημερίδων, δεν υπήρχε λοιπόν μεγάλη εμπειρία στην κάλυψή της. Τα προβλήματα στην αμερικανική δημοσιογραφία ενέτειναν τη χρηματοπιστωτική κρίση. Υπήρξαν κάποιοι δημοσιογράφοι που εντόπισαν πτυχές της κρίσης προτού ξεσπάσει, αλλά πολλά έντυπα απλώς ακολουθούσαν τα νέα, αντί να ηγούνται αυτών. Υπό μία έννοια αυτό είναι διαρθρωτικό πρόβλημα της δημοσιογραφίας, που ασχολείται με το τι συμβαίνει, όχι τι θα συμβεί. Και σίγουρα θα μπορούσε κανείς να πει, αφού κανείς δεν το προέβλεψε, γιατί θα έπρεπε να το κάνουν οι δημοσιογράφοι;

- Η κάλυψη της ελληνικής κρίσης από τον οικονομικό Τύπο πώς σας φάνηκε;

- Δεν είμαι ειδική για την Ελλάδα, αλλά μου φαίνεται ότι η κάλυψη δεν είναι δίκαιη για τη χώρα σας. Ξέρετε, και η οικονομική δημοσιογραφία είναι αρκετά εθνικιστική, για παράδειγμα οι Γερμανοί δημοσιογράφοι υποστηρίζουν τα γερμανικά συμφέροντα. Γι' αυτό έχει μεγάλη σημασία η κυβέρνηση να περνά σωστά τα μηνύματά της στους ξένους δημοσιογράφους.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

«Φορολογήστε μας για να σωθεί η Γαλλία»

Παρίσι
Της μόδας φαίνεται πως γίνεται στην Ευρώπη η εκδήλωση αισθημάτων «φορολογικού πατριωτισμού» από τους έχοντες και κατέχοντες.

Το γαλλικό περιοδικό Nouvel Observateur δημοσίευσε χθες νέα λίστα με 16 υπογραφές πάμπλουτων Γάλλων... εθελοντών φορολογουμένων.

Πρόκειται για πλούσιους κληρονόμους και στελέχη που ανήκουν στην αφρόκρεμα του γαλλικού επιχειρηματικού κόσμου και ζητούν από την κυβέρνησή τους να τους επιβάλει υψηλότερη φορολογία προκειμένου να βγει η Γαλλία από την κρίση και να βελτιώσει τα δημόσια οικονομικά της.

Μεταξύ των εκείνων που εκδηλώνουν την προθυμία να σηκώσουν μεγαλύτερα φορολογικά βάρη συγκαταλέγεται η γηραιά κληρονόμος του οίκου καλλυντικών L'Oreal Λιλιάν Μπετανκούρ, ο επικεφαλής της πετρελαϊκής Total Κριστόφ ντε Μαρζερί, ο επικεφαλής της τράπεζας Societe Generale Φρεντερίκ Ουντεά, ο επικεφαλής της αεροπορικής Air France-KLM Ζαν-Σιρίλ Σπινετά και βεβαίως ο διευθύνων σύμβουλος της διαφημιστικής Publicis Μορίς Λεβί, ο οποίος από την περασμένη εβδομάδα με άρθρο του στην εφημερίδα Le Monde είχε ταχθεί υπέρ μιας «έκτακτης δημοσιονομικής εισφοράς των πλουσίων Γάλλων».

Ισως οι Γάλλοι «Κροίσοι» εμπνεύστηκαν την πρωτοβουλία τους από τους Ιταλούς «συναδέλφους» τους, οι οποίοι είχαν υποβάλει προ δύο εβδομάδων ανάλογο «αίτημα». Σ' αυτούς συμπεριλαμβάνονταν ο Μάρκο Τρονκέτι Προβέρα της Pirelli, ο Ντιέγκο Ντέλα Βάλε της Tod's, οι Στέφαν Λουτσίνι και Πάολο Σκαρόνι της Eni.

Το πιθανότερο, όμως, είναι Γάλλοι και Ιταλοί να εμπνεύστηκαν από το διασημότερο επενδυτή των καιρών μας, τον αμερικανό Γουόρεν Μπάφετ, ο οποίος επανειλημμένως έχει εκφράσει τα παράπονά του στην κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα επειδή συνεχίζει την «άδικη φορολογική πολιτική» του προκατόχου του Τζορτζ Μπους, που «ευνοεί τους πλούσιους και τιμωρεί τους φτωχούς».

Η αρμόδια για τον Προϋπολογισμό υπουργός της Γαλλίας Βαλερί Πεκρές φέρεται πάντως διατεθειμένη να ενδώσει στις εκκλήσεις των πλούσιων συμπατριωτών της.

Στο «πακέτο» μέτρων για τη μείωση του ελλείμματος, που θα ανακοινώσει εντός των ημερών, λέγεται ότι θα συμπεριλάβει την αύξηση της φορολόγησης όσων κερδίζουν πάνω από 1 εκατ. ευρώ ετησίως.

http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=416231&h1=true

Αντιπαράθεση για «Τα κορίτσια με τα Μαύρα» στην Ξάνθη

«Τα όποια σφάλματα και λάθη των ανθρώπων που ακολούθησαν το μοναχικό σχήμα δεν μπορούν να ισοπεδώνουν έναν ιερό θεσμό, όπως είναι ο μοναχισμός, τον οποίο επιδιώκουν να διακωμωδήσουν οι δυο θεατρικοί συγγραφείς, με το έργο που θα παρουσιαστεί τις επόμενες μέρες στην Ξάνθη». Μ' αυτόν τον τρόπο σχολίασε ο πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητρόπολης Ξάνθης και Περιθεωρίου, αρχιμανδρίτης Παντελεήμονας Μουτάφης, την ανταλλαγή δηλώσεων ανάμεσα στην τοπική εκκλησία και τους θεατρικούς συγγραφείς Αλέξανδρο Ρήγα και Δημήτρη Αποστόλου, με αφορμή την παρουσίαση, στην Ξάνθη, του έργου τους «Τα κορίτσια με τα μαύρα».

Η αντιπαράθεση ανάμεσα στην Ιερά Μητρόπολη Ξάνθης και τους δυο θεατρικούς συγγραφείς ξεκίνησε με αφορμή μια ανακοίνωση της τοπικής εκκλησίας, με «συστάσεις» προς τους πιστούς της Ξάνθης να μην παρακολουθήσουν το συγκεκριμένο θεατρικό έργο, που θα ανέβει στο πλαίσιο των ετήσιων Γιορτών Παλιάς Πόλης.

Ο αρχιμανδρίτης Παντελεήμονας δήλωσε ότι δεν αντέδρασε μόνο η μητρόπολη Ξάνθης στην παρουσίαση του συγκεκριμένου έργου, επισήμανε, ωστόσο ότι, όπως οι δυο συγγραφείς έχουν το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης λόγου, έτσι και η εκκλησία, βάσει του Συντάγματος, έχει το ίδιο δικαίωμα.

Υπογράμμισε δε ότι τα μοναστήρια δεν είναι «κοινωνίες αγγέλων», αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είναι «άνδρα ακολασίας και παρακμής, όπως θέλουν να τα παρουσιάζουν στο έργο τους οι δυο συγγραφείς».

Αφού επισήμανε τη σημαντική συνεισφορά των μοναστηριών στην κοινωνία με την παραχώρηση μεγάλων εκτάσεων για την ανέγερση σχολείων και άλλων κοινωφελών κτιρίων, σημείωσε πως «στο Ισλάμ δεν θα μπορούσε κανείς να ανεβάσει ένα τέτοιο έργο και να διακωμωδήσει τα όσια και τα ιερά ενός λαού, γιατί οι μουσουλμάνοι προστατεύουν τη θρησκεία τους και τη σέβονται».

Στη μακροσκελή ανακοίνωσή της, που εκδόθηκε προ ημερών, η Ιερά Μητρόπολη Ξάνθης δεν κρύβει την ενόχληση και τη δυσαρέσκειά της για την παρουσίαση του έργου στην πόλη της Ξάνθης: «Αν στην Ελλάδα παρουσιάζονται τέτοιου είδους έργα πού ειρωνεύονται τα όσια και τα ιερά της πίστεώς μας και υπάρχουν χριστιανοί Έλληνες, που πληρώνουν για να χειροκροτήσουν, να ψυχαγωγηθούν, αυτό νομίζω ότι είναι κατάντημα. Εάν η πατρίδα μας περνάει μία κρίση η οποία είναι πρωτίστως ηθική, πνευματική και έπειτα οικονομική, ώστε άλλοι λαοί να μας 'δείχνουν' και να εκφράζονται περιφρονητικά για εμάς, θα πρέπει να αναλογιστούμε τις ευθύνες πού έχουμε γι' αυτόν εδώ τον τόπο, την ιστορία του, αλλά και το μέλλον του».

Στην ίδια ανακοίνωση αναφέρεται πως η Ξάνθη και η Θράκη είναι μια περιοχή «με ιδιαιτερότητες και για τον λόγο αυτό απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή από όλους μας».

Έντονη ήταν η αντίδραση των θεατρικών συγγραφέων Α. Ρήγα και Δ. Αποστόλου, οι οποίοι με ανακοίνωσή τους υπεραμύνονται της ελευθερίας της έκφρασης λόγου, τονίζοντας -μεταξύ άλλων- πως μέσα στο ζοφερό κλίμα των ημερών «προξενεί τουλάχιστον εντύπωση ότι υπάρχουν ακόμα σταγονίδια ενός μεσαιωνικού παρελθόντος που αμφισβητούν τις έννοιες της ελεύθερης έκφρασης του λόγου, της απρόσκοπτης λειτουργίας της τέχνης, που αμφισβητούν ακόμα και το Σύνταγμα που προστατεύει τη διαφορετική άποψη και την ψυχαγωγική και παιδαγωγική χρησιμότητα της σάτιρας».

«Με την ανακοίνωσή της, η Μητρόπολη Ξάνθης δεν επιθυμεί να παρουσιάζονται στα χώματα των ενοριών της 'βλάσφημα' θεατρικά έργα τα οποία σχολιάζουν μέσα από τον αγωγό που λέγεται κωμωδία τα κακώς κείμενα της εκκλησίας μας χωρίς όμως να προσβάλουν σε καμία περίπτωση το θρησκευτικό αίσθημα - ούτε τα ιερά ούτε τα όσια, όπως τονίζεται στην ανακοίνωση. Τα έργα αυτά θίγουν απλώς ανθρώπινες καταστάσεις και πάθη που ειδικά στην Εκκλησία δε θα έπρεπε να συμβαίνουν. Εξάλλου, μια αναδρομή στις εφημερίδες των τελευταίων πενήντα ετών δείχνει ότι συμβαίνουν πολύ πιο άσχημα πράγματα από αυτά που διαπραγματεύεται το θεατρικό έργο. Εν τέλει η Εκκλησία και ο μοναχικός βίος- αποτελείται από ανθρώπους- που σημαίνει ατελείς και αδύναμους οργανισμούς που ακόμα κι αυτοί σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να υποκύψουν στο σφάλμα. Αυτό το σφάλμα διαπραγματεύεται το θεατρικό έργο και τίποτα παραπάνω», αναφέρουν οι δύο συγγραφείς.

Ο δήμος Ξάνθης, που είναι ο φορέας διοργάνωσης των Γιορτών της Παλιάς Πόλης, στις οποίες έχει ενταχθεί το έργο, δεν θέλησε να λάβει μέρος στη διαμάχη που ξέσπασε, καθώς δεν θέλει να έρθει σε αντιπαράθεση με την Ιερά Μητρόπολη Ξάνθης. Ωστόσο, αποφασίστηκε η παράσταση του έργου να ανέβει κανονικά στον προγραμματισμένο χώρο, που είναι το ανοιχτό δημοτικό θέατρο.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μήπως είχε δίκιο ο Μαρξ;

Παντελής Καψής

Εφτασε λοιπόν το τέλος του καπιταλισμού; Εντάξει, το ερώτημα είναι ρητορικό, το αδιέξοδο όμως στο οποίο μοιάζει να οδηγείται η παγκόσμια οικονομία είναι πέρα για πέρα αληθινό. Και μπορεί όλοι να συμφωνούν ότι υπάρχει έλλειμμα ηγεσίας, ότι η Μέρκελ και ο πρόεδρος Ομπάμα είναι υπερβολικά αναποφάσιστοι και διστακτικοί, την ίδια στιγμή ωστόσο υπάρχουν διαμετρικά αντίθετες απόψεις για το τι περιμένουμε να κάνουν. Βρίσκονται, βλέπετε, μπροστά σε μια θεμελιώδη αντίφαση του συστήματος- για να χρησιμοποιήσουμε αριστερή ορολογία.

Από τη μια πλευρά είναι το χρέος. Πώς και γιατί δημιουργήθηκε είναι μεγάλη ιστορία. Ας αρκεστούμε στο εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ- καθώς η παραγωγή μετακομίζει στην Κίνα και στην Ινδία με τα φτηνά εργατικά χέρια-, στους πολέμους σε Ιράκ και Αφγανιστάν και πάνω απ΄ όλα βέβαια στα τεράστια ποσά που ξοδεύτηκαν σε όλες τις αναπτυγμένες οικονομίες για να αντιμετωπιστεί το χρηματιστηριακό κραχ του 2008.

Από την άλλη πλευρά είναι ο φόβος της ύφεσης. Οσο περισσότερο χρεώνονται τα νοικοκυριά και οι κυβερνήσεις τόσο πιο πιθανό φαίνεται το ενδεχόμενο να χρεοκοπήσουν ή να αναγκαστούν σε δραστικά μέτρα λιτότητας. Αυτό φυσικά προκαλεί ανασφάλεια, οι καταναλωτές μειώνουν τις δαπάνες τους, η μείωση της ζήτησης ωστόσο δημιουργεί τον γνωστό φαύλο κύκλο με απολύσεις και νέα μείωση των εισοδημάτων.

Η κατάρρευση των χρηματιστηρίων είναι απλώς το σύμπτωμα αυτής της ανασφάλειας καθώς οι «αγορές», οι περιβόητοι κερδοσκόποι δηλαδή αλλά και τα ασφαλιστικά ταμεία ή οι απλοί αποταμιευτές, περιμένοντας ότι οι οικονομίες και οι επιχειρήσεις θα δεινοπαθήσουν, εγκαταλείπουν τις μετοχές και στρέφονται σε «ασφαλείς» τοποθετήσεις όπως είναι ο χρυσός ή ισχυρά χαρτιά όπως είναι τα ομόλογα της Γερμανίας.

Στο παρελθόν η λύση θα ήταν απλή: αύξηση των κρατικών δαπανών ώστε να τονωθεί η αγορά και τα εισοδήματα. Σήμερα ωστόσο μια τέτοια κίνηση, που οδηγεί βέβαια σε αύξηση των ελλειμμάτων αλλά και του χρέους, απλώς επιτείνει την ανασφάλεια.

Να αυξήσουμε λοιπόν τα ελλείμματα ή να τα μειώσουμε; Ιδού το ερώτημα μπροστά στο οποίο, όπως ο Αμλετ, οι κυβερνήσεις της Δύσης μοιάζει να παραλύουν. Υπάρχουν φυσικά απαντήσεις. Ηδη έχει αρχίσει να διαμορφώνεται ένα πεδίο συναίνεσης για άμεσα μέτρα στήριξης της ανάπτυξης με παράλληλες διαρθρωτικές αλλαγές - π.χ., στα ασφαλιστικά συστήματαώστε σε βάθος χρόνου να μειωθούν τα ελλείμματα. Ταυτόχρονα ακόμη και συντηρητικοί οικονομολόγοι αναγνωρίζουν ότι μια στρατηγική εξόδου από την κρίση θα πρέπει να περιλαμβάνει διαγραφή χρεών για κράτη και νοικοκυριά, φορολόγηση των χρηματιστηριακών συναλλαγών, ενίσχυση των επενδύσεων και προστασία των εισοδημάτων.

Δυστυχώς από τη θεωρία στην πράξη η απόσταση είναι μεγάλη. Και ο συντονισμός τόσων οικονομιών με αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα είναι μια εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση. Την τελευταία φορά που το δοκιμάσαμε, στις αρχές του 20ού αιώνα, μεσολάβησαν επαναστάσεις, δικτατορίες και ένας πόλεμος προτού επανέλθει η ισορροπία. Και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι τα παθήματα έγιναν μαθήματα.

Οσο για την Ελλάδα, μπροστά σε όλα αυτά οι δυνατότητες αντίδρασης είναι μηδενικές. Αν επικρατήσει το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη θύελλα μόνοι μας. Στο μέτρο που θα διαμορφωθεί μια νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ωστόσο και παρά το ότι η ύφεση έχει αποδειχθεί πολύ μεγαλύτερη από τις προβλέψεις, στο υπουργείο Οικονομικών επιμένουν ότι το 2012 μπορεί να αρχίσει η ανάκαμψη. Αν φυσικά καταφέρουμε ως τότε να μη φαγωθούμε μεταξύ μας!

kapsis@dolnet.gr

Η «Αραβική Άνοιξη» ανοίγει νέους ορίζοντες για την επιστημονική έρευνα

Ο νομπελίστας Αιγύπτιος χημικός Αχμέντ Ζεβάιλ είχε προτείνει πριν από 12 χρόνια την κατασκευή ενός ινστιτούτου επιστήμης και τεχνολογίας στο Κάιρο, αξίας ύψους 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Ο τότε πρόεδρος, Χόσνι Μουμπάρακ, είχε εγκρίνει το έργο και οι εργασίες (θεωρητικά) ξεκίνησαν σε ένα νότιο προάστιο του Καΐρου. Ωστόσο, αν και ο Ζεβάιλ συνέχισε την καριέρα του στο εξωτερικό, η κατασκευή του ινστιτούτου «κόλλησε» στους βάλτους της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς.

Μετά την εξέγερση που οδήγησε στην πτώση του Μουμπάρακ, στο πλαίσιο της αποκαλούμενης «Αραβικής Άνοιξης», το συγκεκριμένο σχέδιο φαίνεται να ξεκινά ξανά, με τις αιγυπτιακές αρχές να δίνουν το πράσινο φως- κίνηση που πολλοί χαιρετίζουν ως ένα σημαντικό βήμα προς μία νέα, πιο μοντέρνα Μέση Ανατολή.

Γενικότερα, η επιστημονική έρευνα στη Μέση Ανατολή είναι ένας τομέας που πάσχει βαρέως, καθώς εκτιμάται πως (κατά Μ.Ο) μόνο το 0,2% του ΑΕΠ στην περιοχή αφιερώνεται στην έρευνα, τη στιγμή που ο παγκόσμιος μέσος όρος είναι 1,2%. Επίσης, ελάχιστα αραβικά πανεπιστήμια βρίσκονται στη λίστα των 500 κορυφαίων πανεπιστημίων του κόσμου. Ωστόσο, Άραβες επιστήμονες ισχυρίζονται ότι τα πρώτα βήματα για την αλλαγή έχουν γίνει ήδη.

Σε χώρες όπως η Τουρκία και το Ιράν, έχει διπλασιαστεί η «παραγωγή» επιστημονικών μελετών από το 2000 μέχρι το 2009. «Ο αραβικός- μουσουλμανικός κόσμος βελτιώνεται, ακόμα και αν τα πανεπιστήμια είναι ακόμα σε πολύ μέτρια κατάσταση» λέει σχετικά ο Νιντάλ Γκουεσούμ, Αλγερινός αστροφυσικός που διδάσκει στο αμερικανικό πανεπιστήμιο της Σαρτζά στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. «Το εκπαιδευτικό σύστημα βρίσκεται ακόμα πίσω σε σχέση με τα στάνταρ του υπολοίπου κόσμου, αλλά σε σχέση με την κατάσταση πριν από 30-50 χρόνια έχει υπάρξει μεγάλη βελτίωση» σχολιάζει.

Από μία άποψη, ο αραβικός κόσμος επιδιώκει μία επιστροφή σε ένα ένδοξο παρελθόν: η αποκαλούμενη «Χρυσή Εποχή» του Ισλάμ, μεταξύ του 8ου και του 13ου αιώνα «είδε» την περιοχή να αποτελεί ένα πραγματικό λίκνο της επιστημονικής έρευνας: τα κορυφαία επιστημονικά μυαλά της εποχής εργάζονταν στη Βαγδάτη, το Κάιρο ή την Κόρδοβα στο τότε μουσουλμανικό τμήμα της Ισπανίας. Μουσουλμάνοι μαθηματικοί διαμόρφωσαν την άλγεβρα και μουσουλμάνοι αστρονόμοι χαρτογράφησαν τους ουρανούς. Τα νοσοκομεία του ισλαμικού κόσμου εκείνης της εποχής ήταν τόσο προηγμένα, που το σημαντικότερο ιατρικό εγχειρίδιο των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων του διαστήματος μεταξύ του 13ου και του 17ου αιώνα ήταν ο μεταφρασμένος στα λατινικά Κανών της Ιατρικής του Ιμπν Σινά (Αβικέννα).

Ωστόσο, το 17ο αιώνα στην Ευρώπη έλαβε χώρα μία επιστημονική επανάσταση η οποία την έφερε μπροστά από τη Μέση Ανατολή, καθώς, οι ηγεμόνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν ασχολήθηκαν με την προώθηση της επιστημονικής έρευνας. Επίσης το ρόλο τους έπαιξαν και οι μογγολικές εισβολές του 13ου αιώνα, καθώς και η επιρροή των αποικιοκρατικών δυνάμεων κατά τον 20ο αιώνα.

Κάποιες θεωρίες γύρω από την επιστημονική παρακμή της Μέσης Ανατολής κάνουν λόγο για τη μείωση της εμπορικής κίνησης στην περιοχή, μετά τη «στροφή» της Ευρώπης προς τους ωκεανούς (15ος, 16ος αιώνας), ενώ άλλοι επιρρίπτουν ευθύνες στην ίδια τη φύση του Ισλάμ, το οποίο είναι εξαιρετικά επιφυλακτικό απέναντι σε ιδέες οι οποίες φαίνονται να έρχονται σε αντίθεση με το περιεχόμενο του Κορανίου.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από Reuters

Οι Ευρωπαίοι ερωτεύονται ευκολότερα από τους Αμερικανούς

Κοινή αμερικανορωσική έρευνα ονόμασε πιο… «ερωτιάρηδες» τους λαούς της ανατολικής Ευρώπης από ότι τους Αμερικανούς.

Οι Ρώσοι και οι Λιθουανοί ερωτεύονται πιο εύκολα από τους Αμερικανούς, ενώ οι δεύτεροι, αντίθετα με τους Ευρωπαίους που φαίνονται επιπόλαιοι στον έρωτα, αναζητούν βαθύτερα συναισθήματα και θεωρούν σημαντική προϋπόθεση τη φιλία για την ανάπτυξη ενός ερωτικού δεσμού.

Η έρευνα που διεξήγαγε το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και το Κρατικό Πανεπιστήμιο Ανθρωπιστικών Σπουδών της Μόσχας έγινε ανάμεσα σε 1.157 ενήλικες από τις Η.Π.Α., τη Ρωσία και τη Λιθουανία.

Οι συμμετέχοντες έπρεπε να απαντήσουν στην ερώτηση «Τί σχετίζετε με τον έρωτα;» έχοντας να επιλέξουν ανάμεσα σε 14 επιλογές. Οι απαντήσεις έδειξαν ότι οι κάτοικοι της ανατολικής Ευρώπης βλέπουν τον έρωτα ως κάτι παροδικό, αντίθετα με τους Αμερικανούς.

Το 90% των Λιθουανών απάντησε πως μπορεί να ερωτευτεί στο σύντομο χρονικό διάστημα του ενός μήνα. Ακόμα πιο ακραία ήταν η απάντηση του 39% εξ αυτών που ανέφεραν ο έρωτας τους χτυπά την πόρτα σε διάστημα μόλις λίγων ημερών. Αντίθετα στους Αμερικανούς παίρνει από δύο μήνες έως και ένα χρόνο για να νιώσουν αυτό το συναίσθημα.

Οι λαοί της ανατολικής Ευρώπης χαρακτήρισαν τον έρωτα ως «μια φάση», «μη πραγματικό» και «παραμύθι», ενώ οι Αμερικανοί ανέφεραν σε μεγάλο ποσοστό τα στοιχεία «φιλία» και «άνεση / αγάπη». Το βαθμό στον οποίο οι Ευρωπαίοι θεωρούν τον έρωτα ως παροδικό συναίσθημα δείχνει το γεγονός ότι πάνω από 500 δεν είχαν συμπεριλάβει το στοιχείο της «φιλίας» στον απολογισμό τους.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η «φιλία» μαρτυρά μια αληθινή και ουσιαστική σχέση δύο ανθρώπων, την οποία οι Ευρωπαίοι δεν αναζητούν με τις ερωτικές τους σχέσεις, ενώ παρεμφερή στοιχεία όπως η «ειλικρίνεια», η «ευχαρίστηση» και η «άνεση» έλλειπαν επίσης από τις απαντήσεις τους.

Ωστόσο, όλοι, Αμερικανοί, Ρώσοι και Λιθουανοί σημείωσαν τις επιλογές «σεξουαλικό πάθος», «να είμαστε μαζί» και «κατάσταση συναισθηματικής έξαρσης - χαρά/ευτυχία», ενώ τα κύρια χαρακτηριστικά που αναφέρθηκαν για την περιγραφή των ερωτικών σχέσεων ήταν η «ισότητα» και το «σεξ».

Τη χώρα ή τους φίλους τους;

Του Αλεξη Παπαχελα

Είναι προφανές ότι αυτή την περίοδο συγκρούονται δύο πόλοι στην Ελλάδα. Από τη μια, ο πόλος του χθες, που συμπεριλαμβάνει συνδικαλιστές, κομματικούς μηχανισμούς, κάποια μέσα ενημέρωσης, ορισμένες τράπεζες και κάποιους επιχειρηματίες. Αυτοί έχουν μάθει να λειτουργούν με ρουσφέτια, «μαϊμουδιές», υπόγειες διαπλοκές και χωρίς ποτέ να φοβούνται τον έλεγχο του κράτους. Ηταν όλοι, βλέπετε, κομμάτια του ιστού της ίδιας «αράχνης», ενός μεγάλου παζλ συμφερόντων και αλληλοκάλυψης. Οι δυνάμεις του χθες φοβούνται τώρα. Θέλουν διατήρηση του στάτους κβο, θέλουν να συνεχίσουν να λειτουργούν ανεξέλεγκτα και χωρίς φραγμούς. Τους τρομάζει η ιδέα διεθνών ελεγκτών οι οποίοι θα βάλουν ένα σύστημα που θα αποκλείει νέες απάτες με τις προμήθειες του Δημοσίου ή την παροχή παράλογων δανείων σε εταιρείες που μυρίζουν απάτη από πολύ μακριά. Αυτές οι δυνάμεις έχουν ιδεολογικοποιήσει τη μάχη που δίνουν και την έχουν σερβίρει πολύ έξυπνα. Τους ενδιαφέρει, τάχατες, η εθνική μας κυριαρχία και ο πόνος του λαού. Σαν δεν ντρεπόμαστε λίγο....

Από την άλλη, έχουμε τις υγιείς δυνάμεις της χώρας που παλεύουν χωρίς προστάτη να τα βγάλουν πέρα κάνοντας λογαριασμούς στο τέλος κάθε εβδομάδας. Θέλουν την εξυγίανση της αγοράς, γιατί δεν αντέχουν άλλο να βλέπουν τράπεζες να τους σφίγγουν μέχρις ασφυξίας και ταυτόχρονα να συνεχίζουν αμέριμνες τη χρηματοδότηση «κολλητών» τους. Δεν τους τρομάζει ο εκσυγχρονισμός της χώρας, γιατί έχουν εμπιστοσύνη και στην Ελλάδα και στους εαυτούς τους, εφ’ όσον βέβαια το παιχνίδι είναι καθαρό και όχι στημένο.

Το ζήτημα είναι τι θα κάνουν οι πολιτικοί. Καλώς ή κακώς οι περισσότεροι βγήκαν από το φαύλο τμήμα του συστήματος που τους ανέθρεψε και τους αγκάλιασε με τη θαλπωρή της διαπλοκής. Αν λειτουργήσουν όπως παλιά, θα επιλέξουν τον δρόμο της συγκάλυψης κάθε απάτης και της επίτευξης ενός deal με κάθε έναν προβληματικό «παίκτη». Εχουν όμως τα περιθώρια; Ο έλεγχος γίνεται ασφυκτικός και κάποια στιγμή θα πρέπει να διαλέξουν τι προτιμούν: να σώσουν τη χώρα ή τους «φίλους» τους. Είπαμε, δύσκολη εποχή για πολιτικούς, ειδικά για όσους βλέπουν ότι άλλαξαν οι όροι του παιχνιδιού που τόσο καλά έπαιζαν...

Η επικίνδυνη πλευρά της Αμερικής

Του Αλεξη Παπαχελα

Πάντοτε υπήρχαν δύο Αμερικές, μία που καταλαβαίναμε και νιώθαμε οικεία εμείς οι Ευρωπαίοι και μία που μας απωθούσε και μας τρόμαζε. Υπήρχε η Νέα Υόρκη, το Σαν Φρανσίσκο, οι δύο ακτές βασικά της Αμερικής και κατόπιν «η ζώνη της Bίβλου», ο Νότος και άλλα κομμάτια μιας οπισθοδρομικής και αντιδραστικής Αμερικής. Η ελίτ των δύο ακτών βρισκόταν πίσω από την αμερικανική μεταπολεμική ηγεμονία. Εδωσε τεράστια σημασία στην ανώτατη εκπαίδευση, άνοιξε τη χώρα στον υπόλοιπο κόσμο και αντελήφθη τη σπουδαιότητα της «ήπιας δύναμης». Δεν είχε ιδιαίτερη σημασία ποιος ήταν ο πρόεδρος, γιατί παράλληλα λειτουργούσε ένα ανοιχτόμυαλο κατεστημένο και το εκκρεμές εκινείτο μεταξύ της φωτισμένης Δεξιάς και της φιλελεύθερης Kεντροαριστεράς (με τα αμερικανικά πρότυπα).

Τα τελευταία χρόνια όμως τα πράγματα άλλαξαν. Ενα ακραίο συντηρητικό και φανατικό κομμάτι του πληθυσμού έχει αποκτήσει πολιτική έκφραση, με εξαιρετικά επικίνδυνες συνέπειες για το μέλλον της υπερδύναμης. Μιλάμε για ανθρώπους που δύσκολα μπορούμε να καταλάβουμε πώς σκέπτονται, αφού γι’ αυτούς είναι λογικό και αναφαίρετο δικαίωμα η κατοχή όπλων, ενώ όλη τους η σκέψη περνάει μέσα από τη Βίβλο... Πρόκειται για ανθρώπους, οι οποίοι υποστηρίζουν το Ισραήλ, και μάλιστα τα ακραία ισραηλινά στοιχεία, όχι για λόγους πολιτικούς, αλλά γιατί με αυτό τον τρόπο πιστεύουν ότι θα επιταχύνουν τη... Δευτέρα Παρουσία. Οσο αυτές οι δυνάμεις ήταν περιθωριακές και ολίγον γραφικές, το σύστημα δούλευε.

Τώρα όμως έχουν αποκτήσει ιδεολογική και πολιτική έκφραση, με αποτέλεσμα να έχει μπλοκάρει εντελώς το σύστημα. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ήταν κάποτε υπέρμαχος της εξωστρεφούς διπλωματίας και της υπεύθυνης δημοσιονομικής στάσης. Τώρα έχει τεθεί σε ομηρία ομάδων που θεωρούν ότι η αύξηση των φόρων, έστω και όταν είναι προφανέστατα αναγκαία, είναι ταυτόσημη με την έλευση του Σατανά. Αν αυτές οι δυνάμεις πάρουν το πάνω χέρι, η Αμερική θα χάσει πολύ πιο γρήγορα από ό,τι είναι νομοτελειακά αναμενόμενο το στάτους της διεθνώς. Είναι προφανές ότι αν η πιο δημιουργική και ώριμη υπερδύναμη αρχίσει να κυβερνάται απο πρωτόγονους και «κλειστοφοβικούς» ανθρώπους, η παρακμή της θα είναι ραγδαία. Η μόνη παρηγοριά είναι το γεγονός πως η Αμερική πέρασε και παλαιότερα ανάλογες περιόδους, αλλά το πολιτικό σύστημα μπόρεσε να βρει λύσεις και διεξόδους, γι’ αυτό και μετά τον απερίγραπτο υιό Μπους π.χ. ήλθε η επιλογή του πρώτου μαύρου προέδρου. Προς το παρόν, πάντως, τα σημάδια είναι εξόχως ανησυχητικά και δείχνουν ότι βαθύτερες δυσλειτουργίες του αμερικανικού συστήματος φέρνουν κοντά στην εξουσία δυνάμεις παραλογισμού και καταστροφής των αξιών που επικράτησαν διεθνώς τα τελευταία 65 χρόνια.

Νόμος είναι το δίκιο του νεκρού

Tου Πασχου Μανδραβελη

Στην Ελλάδα, για κάθε παρανομία υπάρχουν τρεις δικαιολογίες. Η πρώτη έχει να κάνει με «το καλό του λαού». Το ΠΑΜΕ, για παράδειγμα, καταστρέφει τον τουρισμό για το καλό των εργαζομένων. Παρανομεί εμποδίζοντας τα πλοία να αποπλεύσουν, αποκλείει ξενοδοχεία αναφερόμενο σε μια ανώτερη ηθική που συνοψίζεται στο σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη».

Τη δεύτερη δικαιολογία ανασύρουν όσοι παρκάρουν στο μέσον της Ακαδημίας. «Και πού να το βάλω;», ρωτούν τους αστυνομικούς όταν αυτοί φιλοτιμηθούν να κάνουν τη δουλειά τους. Η ίδια δικαιολογία χρησιμοποιείται και από χιλιάδες μικρομεσαίους που φοροδιαφεύγουν. «Δεν βγαίνουν» αν κόβουν όλες τις αποδείξεις και «θα κλείσουν το μαγαζί», αν πρέπει να πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές.

Η τρίτη δικαιολογία αφορά τις υπαρκτές αδυναμίες του κράτους. Oλοι διπλοπαρκάρουν διότι «το κράτος δεν φρόντισε να κάνει πάρκινγκ», πετούν σκουπίδια στον δρόμο διότι «η πολιτεία δεν μερίμνησε να βάλει τον κάδο στην απόσταση το χεριού τους». Οι γιατροί παίρνουν «φακελάκια» διότι «το κράτος τους δίνει μισθούς πείνας», ενώ οι καθηγητές κάνουν «μαύρα» ιδιαίτερα για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Ο δήμαρχος και ο μητροπολίτης Γλυφάδας έστησαν ολόκληρο παράνομο νεκροταφείο στα καμένα και για τους τρεις παραπάνω λόγους. Το κάνουν α) για το καλό του νεκρού –στην περίπτωση αυτή– λαού τους, β) δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλο, γ) η πολιτεία δεν φρόντισε. Κι έτσι –προφανώς με πόνο ψυχής– άρπαξαν το κομμάτι του βουνού που τους βόλευε, το περιέφραξαν, έστησαν μια προκάτ εκκλησία και άρχισαν παραμονές Δεκαπενταύγουστου την επανάσταση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάθε παρανομία πλέον στη χώρα συνοδεύεται με επαναστατική ρητορεία. «Εγώ θα κάτσω στην πόρτα κι ας περάσει το τανκς από πάνω μου», είπε στο δημοτικό συμβούλιο ο μητροπολίτης Γλυφάδας κ. Παύλος, ενθυμούμενος προφανώς την εποχή που προέταξε τα στήθη του στην πύλη του Πολυτεχνείου. Ή, μήπως, δεν ήταν εκεί;

Σε κάθε επανάσταση, όμως, ο διάβολος κρύβεται στα ερωτήματα. Πρώτον: Γιατί έγινε καταπάτηση κρυφίως την Παρασκευή, παραμονές Δεκαπενταύγουστου; Δεν ήθελαν οι παράγοντες της Γλυφάδας τη μέγιστη δημοσιότητα στην επιτακτική ανάγκη που έχει ο δήμος τους; Δεύτερον: Aφού, σύμφωνα με την αντιπολίτευση, «υπάρχει μια έκταση 60 στρεμμάτων στον Υμηττό, σε παλαιό στρατόπεδο της Αεροπορίας, που έχει παραχωρηθεί από το 2009 για τη δημιουργία κοιμητηρίου», γιατί δεν προχώρησαν αυτήν την υπόθεση αντί να παρανομούν;

Τρίτον και κυριότερον: Yπολογίζεται ότι σήμερα στην Αττική υπάρχουν 20.000 άστεγοι. Αν οι νεκροί δικαιούνται μια τελευταία –έστω καταπατημένη– κατοικία, δεν δικαιούνται και οι ζωντανοί μια μόνιμη; Με τον κίνδυνο ότι δίνουμε ιδέες στην παλαβή Aριστερά, πώς θα φαινόταν στον επαναστάτη δήμαρχο αν μαζευόταν ένας ικανός αριθμός αστέγων να καταπατήσουν με το «έτσι θέλω» τον υπόλοιπο Υμηττό;

Δυστυχώς, σ’ αυτή τη χώρα δεν μάθαμε να λύνουμε προβλήματα. Από τα σκουπίδια μέχρι τα νεκροταφεία όλα καθυστερούν, μέχρι η αυθαιρεσία να μοιάζει η μόνη εφικτή λύση. Η τελευταία δείχνει να απαλύνει το πρόβλημα, αλλά τελικώς προσθέτει ένα επιπλέον πρόβλημα. Αυτό της γενικευμένης ανομίας που ζούμε.

Αφιέρωμα στον σερ Β. Μαρκεζίνη για διορατικό βιβλίο

Στην Ελλάδα γνωρίζουμε τον σερ Βασίλειο Μαρκεζίνη για τις γεωπολιτικές του αγωνίες γύρω από τα εθνικά μας θέματα, το συγγραφικό του έργο και τις δημόσιες παρεμβάσεις του.


Στην Ελλάδα γνωρίζουμε τον σερ Βασίλειο Μαρκεζίνη για τις γεωπολιτικές του αγωνίες γύρω από τα εθνικά μας θέματα, το συγγραφικό του έργο και τις δημόσιες παρεμβάσεις του.
Ομως οι Βρετανοί (που τον θεωρούν πνευματικά δικό τους, όχι μόνο ως "σερ" αλλά και ως καθηγητή της Οξφόρδης, του Κέιμπριτζ και άλλων ευρωπαϊκών και αμερικανικών πανεπιστημίων) είναι περισσότερο εξοικειωμένοι με την πλευρά του νομικού, στοχαστή και αναλυτή του ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Με αφορμή την τραγωδία της Νορβηγίας και τον κοινωνικό αναβρασμό στη Δυτική Ευρώπη, οι Tάιμς του Λονδίνου είχαν χθες ολοσέλιδο αφιέρωμα σε μια πρόσφατη πραγματεία του Β. Μαρκεζίνη με τίτλο "Το Καλό και το Κακό στην Τέχνη και στο Δίκαιο" (Good and Evil in Art and Law, εκδ. Springer).
Τα δικαιώματα
Το βιβλίο γράφτηκε το 2007, αλλά σύμφωνα με τον δημοσιογράφο των Τάιμς, Εντουαρντ Φενέλ, "εκπλήσσει για τη διαισθητική του ενόραση για τα γεγονότα που συγκλονίζουν τις δυτικές κοινωνίες μας τους τελευταίους μήνες, όπως η μαζική δολοφονία της Νορβηγίας και οι πρακτικές των ταμπλόιντ (σ.σ.: βλέπε σκάνδαλο υποκλοπών της "News of the World").
Ως νομικός με ανθρωπιστικές καταβολές, ο "σερ Μπάζιλ" (όπως τον αναφέρουν οι Τάιμς) υπερασπίζεται το δικαίωμα προστασίας των "κακών" ως απαραίτητο συστατικό μιας πολιτισμένης κοινωνίας. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την τάση της βρετανικής κυβέρνησης να προτάσσει τα δικαιώματα των θυμάτων (κάτι που επιβεβαιώθηκε από τις δρακόντειες ποινές που επιβλήθηκαν προχθές σε δύο 20χρονους χρήστες του Facebook, για υποκίνηση ταραχών).
Ο Β. Μαρκεζίνης χαρακτηρίζει λάθος την κριτική που ασκείται τελευταία στο δικαστικό σύστημα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ακόμη και των εγκληματιών, οι οποίοι δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται μανιχαϊστικά, αλλά ως πολυσύνθετες προσωπικότητες με κίνητρα που αξίζουν διερεύνησης.
Γ. ΠΑΠΑΔΑΤΟΣ

Γερμανία: Η πιο… προβληματική χώρα της ζώνης του ευρώ

Στην ερώτηση ποια είναι η πιο προβληματική χώρα της Ευρώπης, όλοι θα περίμεναν να ακούσουν την Ελλάδα, την Ιταλία ή κάποια άλλη της κατηγορίας των PIIGS. Η απάντηση, όμως, είναι: η Γερμανία. Και αυτό, παρά την εικόνα της Γερμανίας ως τη χώρα του βιομηχανικού θαύματος και της κοινωνικής ισότητας, που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1980, και πλέον δεν έχει αντίκρισμα υπό τις παρούσες συνθήκες.

Οι εργασιακές μέθοδοι στη χώρα έχουν αλλάξει ριζικά την τελευταία 15ετία. Πρώτα, η επανένωση, αργότερα η ιδιωτικοποίηση μέχρι πρότινος κρατικών επιχειρήσεων και τέλος, η πλήρης απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, προκάλεσαν πραγματική κατάρρευση στο βιοτικό επίπεδο των Γερμανών εργατών.

Ειρωνικό πρέπει να θεωρείται το γεγονός ότι σοσιαλδημοκρατικές -και όχι συντηρητικές χριστιανοδημοκρατικές- κυβερνήσεις είναι αυτές που επέβαλαν τις μεταρρυθμίσεις αυτές. Το αποτέλεσμα είναι μία χώρα, η οποία δεν διαθέτει εθνικό ελάχιστο ημερομίσθιο και όπου 2 εκατομμύρια εργαζόμενοι εξασφαλίζουν ημερομίσθιο 5 ευρώ την ώρα. Ο Γκέρχαρτ Μπος, οικονομολόγος ειδικός της μισθολογικής ανισότητας, επισημαίνει ότι οι εργαζόμενοι στη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία συνεχίζουν να εξασφαλίζουν ικανοποιητικούς μισθούς, χάρη στα ισχυρά τους σωματεία. Η πραγματικότητα, όμως, αποκαλύπτει ότι οι ανισότητες στη Γερμανία διευρύνονται διαρκώς.

Τη δεκαετία του 2000, οι Γερμανοί εργαζόμενοι υπέστησαν μείωση των αποδοχών τους κατά 4%. Η υποχώρηση της εσωτερικής κατανάλωσης, που αυτό είχε ως αποτέλεσμα, οδήγησε τη Γερμανία να αναζητήσει πελάτες για τα προϊόντα της στις ανερχόμενες οικονομίες της νότιας Ευρώπης, δανείζοντας γενναιόδωρα την Ισπανία και την Ελλάδα, μεταξύ άλλων.

Το ξέσπασμα της πιστωτικής κρίσης, όμως, απέδειξε ότι είναι προτιμότερο να βρίσκεσαι στη θέση της τράπεζας, παρά του δανειστή. Αν πάλι η κρίση της ευρωζώνης ξεπεραστεί, οι κυβερνήσεις της Ευρώπης θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι το γερμανικό μοντέλο δεν μπορεί πια να στηρίζεται αποκλειστικά στο δανεισμό και το εξαγωγικό εμπόριο.

Τα συμπεράσματα είναι δύο: τα προβλήματα της ζώνη του ευρώ είναι πολύ μεγαλύτερα από μερικές μικρές και σπάταλες χώρες και δεύτερον, η Γερμανία δεν αποτελεί πλέον πρότυπο κοινωνικής και οικονομικής διαχείρισης.

www.kathimerini.gr με στοιχεία από The Guardian

Στην Αφρική θα ζει ένας στους τρεις κατοίκους της Γης, το 2100

Ο πληθυσμός του πλανήτη θα ξεπεράσει το φράγμα των 7 δισεκατομμυρίων μέσα στο 2011 και, μολονότι η δημογραφική ανάπτυξη επιβραδύνεται σε όλες τις ηπείρους, παραμένει πολύ ισχυρή στην Αφρική, σύμφωνα με μια μελέτη του γαλλικού Ινστιτούτου Δημογραφικών Μελετών (Ined) που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.

Το φράγμα των 6 δισεκατομμυρίων είχε σπάσει στο 1999. Χρειάστηκαν δώδεκα χρόνια για να φτάσει ο παγκόσμιος πληθυσμός τα 7 δισ. και θα χρειαστεί να περάσουν άλλα 14 για να προστεθεί άλλο ένα δισεκατομμύριο.

Στη συνέχεια ο παγκόσμιος πληθυσμός θα σταθεροποιηθεί γύρω στα 9 με 10 δισεκατομμύρια, σύμφωνα με τις προβλέψεις του Ined το οποίο πραγματοποιεί δικές του μελέτες, παράλληλα με αυτές των Ηνωμένων Εθνών, της Παγκόσμιας Τράπεζας και άλλων διεθνών οργανισμών.

Σήμερα, η «G7» των πιο «ανεπτυγμένων πληθυσμιακά» χωρών αποτελείται από την Κίνα (1,33 δισ. κάτοικοι), την Ινδία (1,17 δισ.), τις ΗΠΑ (306,8 εκ.), την Ινδονησία (243,3 εκ.), τη Βραζιλία (191,5 εκ), το Πακιστάν (180,8 εκ.) και τη Νιγηρία (162,3 εκ). Μέχρι το 2050 υπολογίζεται ότι η Ινδία θα έχει περάσει στην πρώτη θέση, με 1,69 δισ. κατοίκους, θα ακολουθεί η Κίνα με 1,31 δισ. και στην τρίτη θέση θα βρίσκεται η Νιγηρία (από έβδομη σήμερα), με 433 εκατομμύρια, ξεπερνώντας τις ΗΠΑ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα έχει πληθυσμό 513 εκατομμυρίων.

Παρά το AIDS και την υψηλή παιδική θνησιμότητα, μέχρι το 2100 ο ένας στους τρεις κατοίκους του πλανήτη θα ζει στην Αφρική, ενώ σήμερα μόνο ένας στους επτά είναι Αφρικανός. Μάλιστα το Ined σημειώνει ότι η πληθυσμιακή αύξηση θα είναι ιδιαίτερα έντονη στην υποσαχάρια Αφρική όπου ο πληθυσμός θα φτάσει από τα 600 εκατομμύρια που ήταν το 2000 στα 3,4 δισεκατομμύρια το 2100. Στο σύνολο της μαύρης ηπείρου, μέχρι το τέλος του 21ου αιώνα ο πληθυσμός θα τετραπλασιαστεί και από 800 εκατομμύρια το 2000 θα αγγίξει τα 3,6 δισ. το 2100.

«Είναι μία περιοχή του κόσμου όπου η γεννητικότητα παραμένει ακόμη πολύ υψηλή, μολονότι και εκεί έχει μειωθεί. Παρά τη μείωση, είναι μεγαλύτερη από άλλες περιοχές», εξήγησε ο ερευνητής και συγγραφέας της μελέτης, Ζιλ Πιζόν.

Σήμερα, αντιστοιχούν 7 παιδιά για κάθε μητέρα στο Νίγηρα, 6,4 στη Σομαλία, 6,1 στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και 5,8 στην Μπουρκίνα Φάσο. Η αύξηση του πληθυσμού θα συνεχιστεί παρά την υψηλή παιδική θνησιμότητα και τη διάδοση του AIDS. Σύμφωνα με τη μελέτη, το 2009 4,9 εκατομμύρια άνθρωποι ηλικίας 15-49 ετών είχαν προσβληθεί από τον ιό HIV στη Νότια Αφρική, δηλαδή το 18% της συγκεκριμένης ηλικιακής ομάδας. Σε ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο οι φορείς του AIDS φτάνουν το 3,9% έναντι 0,8% του πληθυσμού σε παγκόσμιο επίπεδο.

Όσον αφορά την παιδική θνησιμότητα, αντιστοιχούν 74 θάνατοι ανά 1000 γεννήσεις στην Αφρική, έναντι 44 σε παγκόσμιο επίπεδο και 6 στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Το προσδόκιμο ζωής θα παραμείνει στα 70 χρόνια κατά μέσο όρο αλλά θα είναι ιδιαίτερα χαμηλό στην Αφρική (57,5 χρόνια) και κυρίως στη Ζιμπάμπουε (46 χρόνια).

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ναρκισσιστές: Εύκολα ανεβαίνουν... εξίσου εύκολα γκρεμίζονται!

Αμστερνταμ
Οι άνθρωποι που συμπεριφέρονται ναρκισσιστικά όσον αφορά στην επαγγελματική τους ζωή εχουν περισσότερες πιθανότητες να φτάσουν στην κορυφή, ισχυριζεται τωρα μια ολλανδική έρευνα που διεξήχθη στο πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ.

Ωστόσο, σύμφωνα με τους επιστήμονες, ο τύπος αυτός ανθρώπου έχει επισης πολλές πιθανότητες να εκθρονιστεί από την κορυφή αυτή λόγω κακών ή ανεπαρκών χειρισμών του.

Πειράματα που έγιναν σε 150 άτομα έδειξαν πως οι ηγέτες με τον μεγαλύτερο εγωισμό έτειναν να έχουν την πιο αρνητική επίδραση στους υφισταμένους τους, αφού επέβαλλαν την άποψή τους με τρόπο αυταρχικό κι αγενή. Αντιθέτως, όσοι προϊστάμενοι μπορούσαν να ακούσουν τις αντίθετες απόψεις και να επικοινωνήσουν καλά με τους ανθρώπους που βρίσκονταν, ιεραρχικά, κάτω από αυτους, ήταν οι πλέον ενδεδειγμένοι ηγέτες.

«Ο ναρκισσισμός είναι σίγουρα χρήσιμο στοιχείο της προσωπικότητας ενός ηγέτη, γι' αυτό άλλωστε και βλέπουμε συχνά τέτοιους χαρακτήρες να ανεβαίνουν σε επιχειρηματικές κι επαγγελματικές κορυφές», τονίζει η επικεφαλής της έρευνας, Μπάρμπαρα Νεβίτσκα, προσθέτοντας πως «σε περιπτώσεις κρίσεων που ένας άνθρωπος πρέπει να βγει μπροστά και να επιβάλλει την άποψη του, τέτοιοι χαρακτήρες είναι εξαιρετικά χρήσιμοι. Ωστόσο, σε μια απλή εργασιακή καθημερινότητα ή τις διαπροσωπικές σχέσεις, ένας τέτοιος άνθρωπος δύσκολα θα αποτελούσε πηγή ορθών και λογικών αποφάσεων».

Πριν λίγους μήνες, μια παρόμοια μελέτη είχε υποστηρίξει πως ένα μεγάλο μέρος της αμερικανικής φοιτητικής κοινότητας πλήττεται, λίγο έως πολύ, από μια… επιδημία ναρκισσισμού. Σύμφωνα με την Τζιν Τουέντζ, καθηγήτρια Ψυχολογίας του αμερικανικού Πανεπιστημίου του Σαν Ντιέγκο στην Καλιφόρνια, από έρευνα που έγινε μεταξύ 16.000 φοιτητών αμερικανικών πανεπιστημίων προκύπτει ότι ο ναρκισσισμός αγγίζει το 30% όσων ερευνήθηκαν, ένα ποσοστό που οφείλεται κατά πρώτο λόγο στον τρόπο που ανατρέφονται οι σύγχρονοι νέοι.

«Οι ναρκισσιστές φοιτητές έχουν παραισθήσεις και συχνά εγκαταλείπουν το πανεπιστήμιο γιατί δεν περνούν τα μαθήματά τους επειδή πιστεύουν ότι είναι έξυπνοι και δεν χρειάζεται να διαβάσουν», τονίζει η δρ. Τουέντζ, καταλήγοντας πως «υφίστανται, από το οικογενειακό τους περιβάλλον, μια πρωτοφανή πλύση εγκεφάλου προκειμένου να έχουν αυτοπεποίθηση και να νιώσουν πως είναι μοναδικοί. Όμως έτσι επηρεάζεται η συμπεριφορά τους, με αποτέλεσμα να γίνονται εγωιστές, να επιδιώκουν την προσοχή των άλλων και νοιάζονται μόνο για υλικά αγαθά, ενώ πολλές φορές καταφεύγουν σε ακραίες πράξεις, μόνο και μόνο για να τους προσέξουν».

Οι βρετανοί πολιτικοί ξεπερνούν τον φόβο για τα ΜΜΕ

Bρίσκομαι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το δράμα της Βρετανίας διαπέρασε το κέλυφος του αμερικανικού ναρκισσισμού. Ο θρυλικός αμερικανός ρεπόρτερ Καρλ Μπερνστάιν το συγκρίνει με το σκάνδαλο που ο ίδιος αποκάλυψε, το Γουότεργκεϊτ. Στις πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές ο βρετανός ηθοποιός Χιου Γκραντ απευθύνει έκκληση προς τους Αμερικανούς να συνειδητοποιήσουν την ολέθρια επιρροή του Ρούπερτ Μέρντοκ και στα δικά τους μέσα ενημέρωσης. Οι οικονομικοί συντάκτες παρακολουθούν τις συνέπειες στις μετοχές της Νews Corp. Ο γερουσιαστής Τζον Ροκφέλερ καλεί για τη διεξαγωγή ερευνών προκειμένου να διαπιστωθεί αν έγιναν τηλεφωνικές υποκλοπές και σε βάρος Αμερικανών. Αν αποδειχθεί ότι είχε συμβεί το ίδιο με θύματα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, δεν θα πρόκειται απλώς για μια «διεθνή είδηση». Μόνο στο κανάλι Fox Νews του Μέρντοκ συμπεριφέρονται σαν να μην έχει συμβεί τίποτε στην πραγματικότητα.

Αλλά πώς ερμηνεύονται όλα αυτά; Θα το διατύπωνα ως εξής: το φιάσκο του Μέρντοκ αποκαλύπτει μια ασθένεια που έφραζε με αργούς ρυθμούς τις αρτηρίες της καρδιάς του βρετανικού κράτους τα τελευταία 30 χρόνια. Πρόκειται για το καρδιακό επεισόδιο που σε προειδοποιεί ότι είσαι άρρωστος, αλλά σου δίνει την ευκαιρία να γίνεις πιο υγιής από πριν. Η αιτία της βρετανικής ασθένειας εντοπίζεται στα πανίσχυρα, αδίστακτα, ανεξέλεγκτα μέσα ενημέρωσης- το βασικό της σύμπτωμα ήταν ο φόβος.

Σε σύγκριση με την πλειονότητα των υπολοίπων κρατών, η Βρετανία είναι μια ελεύθερη χώρα. Από πολλές απόψεις, είναι καλύτερη σήμερα σε σύγκριση με το 1981 όταν ο Μέρντοκ αγόρασε τους «Τimes». Αλλά στο αποκορύφωμα της βρετανικής δημόσιας ζωής υπήρχαν άνδρες και γυναίκες που κυκλοφορούσαν με μικρούς παγοκρυστάλλους φόβου στην καρδιά τους. Και ο φόβος είναι εχθρικά διακείμενος προς την ελευθερία. Ενδόμυχα, πολιτικοί, υπεύθυνοι επικοινωνίας, δημόσια πρόσωπα και, όπως ανακύπτει τώρα, ανώτατοι αξιωματικοί της αστυνομίας, έλεγαν στον εαυτό τους: «Μην τα βάλεις με τον Μέρντοκ. Μην τα βάλεις με τις ταμπλόιντ».

Ο Μέρντοκ και οι συνεργάτες του παραβίασαν χωρίς καμία ντροπή την ιδιωτικότητα, από τη μία για να πουλήσουν εφημερίδες και από την άλλη για να διασφαλίσουν την πολιτική επιρροή. Γνωρίζουμε ότι οι υποκλοπές δεν σταματούσαν σε κανέναν και για κανέναν λόγο. Η βασιλική οικογένεια, οικογένειες στρατιωτών που σκοτώθηκαν εν ώρα καθήκοντος, παιδιά που είχαν απαχθείόλοι στόχοι παράνομων παρεμβάσεων και έκθεσης. Η υπερφίαλη δύναμη των μέσων ενημέρωσης διαμόρφωσε σε σημαντικό βαθμό τη βρετανική πολιτική. Παρατηρώντας τα συντρίμμια της καλοπροαίρετης προσπάθειας του Τόνι Μπλερ να βάλει τέλος στη χρόνια αναποφασιστικότητα της Βρετανίας για τη θέση της στην Ευρωπαϊκή Ενωση, μια προσπάθεια που καταστράφηκε από τον ευρωσκεπτικιστικό Τύπο, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο Μέρντοκ ήταν ο δεύτερος ισχυρότερος άνδρας στη Βρετανία.

Αλλά αν η υπέρτατη μονάδα μέτρησης της σχετικής ισχύος είναι το ποιος φοβάται περισσότερο ποιον, τότε θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε ότι ο Μέρντοκ ήταν- με αυτή τη στενή, σκληροπυρηνική έννοια- πιο ισχυρός από τους τρεις τελευταίους πρωθυπουργούς της Βρετανίας, διότι τον φοβούνταν περισσότερο από όσο εκείνος αυτούς. Λάβετε υπόψη τα δεδομένα. Ο Μπλερ είχε δει τον προκάτοχό του Τζον Μέιτζορ και τον ηγέτη των Εργατικών Τζον Κίνοκ να καταστρέφονται από τον εχθρικό Τύπο. Πήρε το μάθημά του. Καλόπιανε τους βαρόνους του Τύπου και μόνο όταν εγκατέλειπε το αξίωμά του, έπειτα από δέκα χρόνια, τόλμησε να αποκηρύξει τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης που συμπεριφέρονταν σαν «άγριο θηρίο».

Την περασμένη εβδομάδα μάθαμε ότι ο διάδοχος του Μπλερ, ο Γκόρντον Μπράουν, πιστεύει ότι υπεκλάπη το ιατρικό, τραπεζικό και πιθανώς φορολογικό ιστορικό της οικογένειάς του. Ο Μπράουν μάς είπε ότι ξέσπασε σε λυγμούς όταν η τότε διευθύντρια της «Sun», Ρεμπέκα Γουέιντ, του τηλεφώνησε για να τον πληροφορήσει ότι η εφημερίδα θα αποκάλυπτε ότι ο τετράχρονος γιος του Φρέιζερ είχε κυστική ίνωση. Ωστόσο, λίγα χρόνια αργότερα ο Μπράουν παρευρέθηκε στον γάμο της Ρεμπέκα- η οποία τώρα λέγεται Ρεμπέκα Μπρουκς και είναι το δεξί χέρι του Μέρντοκ στη «Νews Ιnternational». Η Φάτα Μοργκάνα της βρετανικής δημοσιογραφίας ήταν πολύ ισχυρή για να ταπεινωθεί.

Ο Ντέιβιντ Κάμερον ξεπέρασε τον Μπλερ στο καλόπιασμα των βαρόνων εν γένει και του Μέρντοκ ειδικότερα. Προσέλαβε τον πρώην διευθυντή της «Νews of the World», Αντι Κόλσον, ως σύμβουλο επικοινωνίας του. Δεν μπορώ να θυμηθώ κάποιον από τον βρετανικό δημοσιογραφικό κόσμο που να πίστευε ότι ο πρώην διευθυντής ήταν τόσο αθώα «ανυποψίαστος» για τις ενέργειες των συντακτών του όσο δήλωνε. Αλλά ο Κάμερον αγνόησε όλες τις προειδοποιήσεις και τον προσέλαβε.

Ακόμη όμως και αν υπάρχουν χειρότερες αποκαλύψεις για το παρελθόν, το μέλλον δείχνει πιο ελπιδοφόρο. Το καλύτερο της βρετανικής δημοσιογραφίας ξεσκέπασε το χειρότερο. Στο κοινοβούλιο παίρνουν την εκδίκησή τους. Οι ηγέτες των κομμάτων και οι απλοί βουλευτές επαναδιεκδικούν την κυριαρχία των εκλεγμένων πολιτικών έναντι των μη εκλεγμένων βαρόνων του Τύπου. Το εμπόδιο του φόβου ξεπεράστηκε.

Από αυτό το βαθύ τέλμα πρέπει να αναδυθεί ένα σύστημα που θα ισορροπεί μεταξύ της πολιτικής, των μέσων ενημέρωσης, της αστυνομίας και του νόμου και θα σέβεται την ανεξαρτησία του Τύπου και των δημοσιογράφων. Ο κίνδυνος είναι μήπως καταλαγιάσει ο αρχικός θυμός και η Βρετανία περιοριστεί πάλι σε ημίμετρα, όπως συνέβη με το σκάνδαλο των βουλευτικών εξόδων. Αλλά, προς το παρόν, μια από τις πιο σοβαρές πολιτικές κρίσεις στο βρετανικό πολιτικό σύστημα εδώ και 30 χρόνια έχει προσφέρει μια ευκαιρία. Θα επιστρέψω το φθινόπωρο σε μια Βρετανία που θα είναι λίγο πιο ελεύθερη.

Ο κ.Τίμοθι Γκάρτον Ας είναι καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=411413&h1=true