H PJ Harvey κέρδισε το βραβείο Mercury

Για δεύτερη φορά στην καριέρα της, η PJ Harvey απέσπασε το μεγάλου κύρους βρετανικό μουσικό βραβείο Mercury, δέκα χρόνια μετά την πρώτη της βράβευση.
«Η πρώτη της νίκη το 2001, στις 11 Σεπτεμβρίου, επισκιάστηκε από τα τραγικά γεγονότα εκείνης της ημέρας», δήλωσε ο Πωλ Στόουκς, εκ μέρους του περιοδικού Q. «Η βράβευση του 2011 όχι μόνο της προσφέρει μία προσωπική νίκη αλλά υπενθυμίζει σε όλους το μοναδικό και αυθεντικό ταλέντο της».

Παράξενες, αλλά ιδιοφυείς, χαρακτηρίζει ο Guardian τις νέες ελληνικές ταινίες

Μία ανάλυση του νέου ελληνικού σινεμά επιχειρεί ο Guardian, ο οποίος χαρακτηρίζει τις πρόσφατες ταινίες ως παράξενες και ιδιοφυείς. Η βρετανική εφημερίδα αναρωτιέται αν το ελληνικό σινεμά αποτελεί προϊόν της οικονομικής κρίσης στη χώρα και εξετάζει το μέλλον του.



Ο Στηβ Ρόουζ αναφέρεται κυρίως στο Attenberg και τον Κυνόδοντα.



«Το Attenberg δεν είναι το πρώτο ιδιοφυώς παράξενο φιλμ που προήλθε από την Ελλάδα το τελευταίο διάστημα. Πέρυσι είχαμε τον Κυνόδοντα του Γιώργου Λάνθιμου, μια σουρεαλιστική, ψυχρή μελέτη οικογενειακής δυσλειτουργίας».



«Τα τελευταία χρόνια η εικόνα της Ελλάδας παγκοσμίως έχει αλλάξει από ειδυλλιακό μέρος για διακοπές στη Μεσόγειο [...] σε ανυπότακτο προβληματικό τόπο. Και όχι μόνο με οικονομικούς όρους. Μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα είχε τη δική της εξέγερση στους δρόμους το 2008».



«Επομένως, είναι ίσως αναμενόμενο ότι το σινεμά της χώρας αλλάζει και αυτό. Το ολοένα και αυξανόμενος αριθμός ανεξάρτητων, και ανεξήγητα παράξενων, νέων ελληνικών ταινιών έχει κάνει πολλούς να καλωσορίζουν την έλευση ενός νέου ελληνικού κύματος, ή όπως το ονομάζουν μερικοί του "Ελληνικού Κύματος του Παράξενου"» γράφει ο συντάκτης, ο οποίος αναφέρεται και σε... λιγότερο παράξενες (όπως λέει) ταινίες, όπως το Wasted Youth, τη Χώρα Προέλευσης, τον Μαχαιροβγάλτη και τη Στρέλλα.



«Είναι απλά σύμπτωση ότι η πιο προβληματική χώρα φτιάχνει το πιο ασυνήθιστο σινεμά;» αναρωτιέται ο δημοσιογράφος του Guardian.



«Δεν αποτελεί ακριβώς σύμπτωση, αλλά δεν υπάρχει και βάση γι' αυτό» απαντά ο Γιώργος Λάνθιμος. «Δεν υπάρχει κοινή φιλοσοφία, γεγονός που είναι καλό. Το κοινό σημείο μας είναι ότι δεν έχουμε χρήματα, οπότε πρέπει να φτιάξουμε τα δικά μας, φτηνά, πολύ μικρά φιλμ» προσθέτει.



«Δεν υπάρχουν πραγματικοί παραγωγοί στην Ελλάδα, ούτε δημόσιο χρήμα πλέον. Το μεγαλύτερο διάστημα δεν ξέρουμε πώς να το κάνουμε, είναι ένας εφιάλτης. Αλλά τουλάχιστον το κάνουμε από αγάπη».



Η δημιουργός του Attenberg Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη βλέπει ένα κοινό στοιχείο, την ενασχόληση με την οικογένεια. «Πρόκειται για μια ελληνική εμμονή» λέει.



Αν και οι Άλπεις του Γ.Λάνθιμου προβάλλονται σε λίγες ημέρες στο διαγωνιστικό τμήμα της Βενετίας, ο σκηνοθέτης δεν είναι τόσο αισιόδοξος ότι μπορεί να συνεχίσει να γυρίζει ταινίες στην Ελλάδα.



«Πίστευα ότι η επιτυχία του Κυνόδοντα θα το έκανε ευκολότερο, αλλά δεν το πιστεύω πια. Δεν ξέρω πόσο θα πρέπει να συνεχίσουν οι άνθρωποι να θυσιάζουν τους εαυτούς τους για την τέχνη» δηλώνει.



Από την πλευρά της, η Τσαγγάρη που έχει ζήσει και στο εξωτερικό δηλώνει ότι ήρθε για να μείνει. «Αυτή είναι η κατάσταση και κάπως πρέπει τώρα να την φτιάξουμε. Το σινεμά είναι ένας υπέροχος τρόπος για να γίνει αυτό» τονίζει.

Τρίτη Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης

Υπό το γενικό τίτλο «Παλιές Διασταυρώσεις- Make it new», που αναφέρεται στη θεματική επικέντρωση για τρεις συνεχείς διοργανώσεις, από το 2011 και μέχρι και το 2015, στην περιοχή της Μεσογείου, η 3η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, θα διεξαχθεί από τις 18 Σεπτεμβρίου έως τις 18 Δεκεμβρίου 2011, με κύριο διοργανωτή το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, μέσα από την «Κίνηση των 5 Μουσείων Θεσσαλονίκης» - 5Μ (Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών του ΑΠΘ).

Με την προσοχή στραμμένη στη Μεσόγειο, τον πολιτισμό και τους ανθρώπους της, διυλισμένα από τη σύγχρονη εικαστική ματιά, η φετινή διοργάνωση αναπτύσσεται σε όλη την πόλη και αποτελείται από κεντρικό και παράλληλο πρόγραμμα, που περιλαμβάνουν εκθέσεις, διεθνές εργαστήριo νέων καλλιτεχνών, φεστιβάλ performance, φιλοξενούμενες δράσεις και ένα συμπόσιο.

Η 3η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης χρηματοδοτείται από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Μακεδονία-Θράκη 2007-2013 του ΕΣΠΑ, με τελικό δικαιούχο το ΚΜΣΤ και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης).

Η διοργάνωση εντάσσεται στο πρόγραμμα «Θεσσαλονίκη: Σταυροδρόμι Πολιτισμών» του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, με θέμα για το 2011 τη Μέση Ανατολή, ενώ υποστηρίζεται από το Δήμο Θεσσαλονίκης και την Αντιδημαρχία Πολιτισμού, Παιδείας και Τουρισμού, την 9η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, καθώς και από άλλους πολιτιστικούς και εκπαιδευτικούς φορείς.

Η φετινή Μπιενάλε χαίρει της στήριξης μιας Διεθνούς Συμβουλευτικής Επιτροπής, μέλη της οποίας είναι οι Catherine David, Ιστορικός Τέχνης-Επιμελήτρια, Maria Rosa Girace Pieralisi, Διευθύντρια Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης, Jessica Morgan, Επιμελήτρια Σύγχρονης Τέχνης, Ντένης Ζαχαρόπουλος, Ιστορικός Τέχνης-Επιμελητής, Γιάννης Κουνέλλης, Καλλιτέχνης.

Τη Διεύθυνση του όλου εγχειρήματος έχει η Κατερίνα Κοσκινά, Ιστορικός Τέχνης-Μουσειολόγος, Πρόεδρος Δ.Σ. του ΚΜΣΤ.

Υπεύθυνη διαχείρισης του έργου είναι η Αθηνά Ιωάννου (ΚΜΣΤ).

Αξίζει τέλος να σημειωθεί ότι η 3η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης θα πραγματοποιηθεί έχοντας επιτύχει τη συνεργασία, σε επίπεδο προβολής και επικοινωνίας, με τη 11η Biennale Σύγχρονης Τέχνης της Λυών (15.09-31.12.2011, http://www.biennaledelyon.com) και την 12th Istanbul Biennial (17.09-13.11.2011, http://bienal.iksv.org).

ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

«Ο ΓΚΡΕΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΡΕΜΑ» (“A ROCK AND A HARD PLACE”)

Επιμελητές: Paolo Colombo, Mahita El Bacha Urieta, Μαρίνα Φωκίδη

Βοηθοί Επιμελητές: Δόμνα Γούναρη, Άννα Μυκονιάτη (ΚΜΣΤ)

Οι επιμελητές του κεντρικού προγράμματος της 3ης Μπιενάλε, Paolo Colombo, Mahita El Bacha Urieta, Μαρίνα Φωκίδη, ανταποκρινόμενοι στις τρέχουσες κοινωνικές, πολιτικές συνθήκες στην περιοχή της Μεσογείου, και όχι μόνο, επέλεξαν τον τίτλο του κεντρικού προγράμματος και αναφέρουν στο βασικό, ιδεολογικό τους κείμενο για τη διοργάνωση:

«Στις τρέχουσες συνθήκες της αυξανόμενης αστάθειας που εγκυμονούν υποσχέσεις και κινδύνους, ο τίτλος Ο Γκρεμός και το Ρέμα, αποκτά μια ιδιάζουσα δυναμική καθώς συλλαμβάνει την αίσθηση του εύθραυστου και του επικίνδυνου που κυριαρχούν στις ευρύτερες πολιτικές που ασκούνται στον χώρο της Μεσογείου αλλά και στην ψυχολογία του ίδιου του ατόμου. Υπό την επίδραση του υποβόσκοντα κινδύνου και μιας «Aμλετικού» τύπου αμφιβολίας, σύγχρονοι καλλιτέχνες παράγουν έργα, τα οποία χαρακτηρίζονται συχνά από μια αμυντική, ειρωνική διάθεση.

Το κεντρικό πρόγραμμα της 3ης Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης αντλεί έμπνευση από την πόλη ως μία μεταφορά του έντονου πολυπολιτισμικού χαρακτήρα του παρελθόντος της. Κάθε ένας από τους χώρους που θα στεγάσουν τις εκθέσεις του κεντρικού προγράμματος (5 ιστορικά μνημεία και 5 μουσεία) αποτελεί ένα επεισόδιο από τη συνολική του αφήγηση. Αυτά τα επεισόδια εμπνέονται από την προηγούμενη και τη σημερινή χρήση των κτιρίων αυτών, την παλαιά και τη σύγχρονη συνεισφορά τους στην κοινωνική ζωή της πόλης και στις πολιτικές της ζυμώσεις και οι καλλιτέχνες και τα έργα που φιλοξενούνται, επιλέχθηκαν ειδικά για αυτά.

Έτσι, ο επισκέπτης των εκθέσεων θα περιδιαβαίνει την πόλη και ταυτόχρονα θα γίνεται κοινωνός της ιστορίας της και μέρος της ζωής της».

Χώροι (σε αλφαβητική σειρά): Αλατζά Ιμαρέτ, Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, Γενί Τζαμί, Επταπύργιο, Κάζα Μπιάνκα, Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Μονή Λαζαριστών), Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης (Αποθήκη Β1, Λιμάνι), Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Μπέη Χαμάμ, Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών του ΑΠΘ

Ειδικότερα στους δύο ορόφους της Μονής Λαζαριστών, μετά από πρόταση των τριών επιμελητών του κεντρικού προγράμματος, έργα της συλλογής Κωστάκη του ΚΜΣΤ συνδιαλέγονται έμμεσα, θεματικά και αισθητικά με έργα σύγχρονων καλλιτεχνών. Τα έργα της συλλογής έχουν επιλεχθεί από τον καλλιτέχνη Κωστή Βελώνη, όσον αφορά τον διάλογο με τα δικά του έργα και την επιμελήτρια του ΚΜΣΤ και επικεφαλής της Συλλογής Μαρία Τσαντσάνογλου, όσον αφορά τα έργα των υπόλοιπων καλλιτεχνών.

Την αρχιτεκτονική - μουσειογραφική μελέτη των χώρων του κεντρικού προγράμματος της 3ης Μπιενάλε έχει ο Ανδρέας Αγγελιδάκης.

Καλλιτέχνες (αλφαβητικά): 98 Weeks, Mounira Al Solh, Arab Image Foundation, Archive (Francesca Boenzi, Paolo Caffoni, Chiara Figone, Ignas Petronis), Francis Alÿs, Rasheed Araeen, Alexandra Bachzetsis, Manfredi Beninati, Christoph Büchel, Pierpaolo Campanini, Spartacus Chetwynd, Cinemathèque de Tanger, Keren Cytter, Thomas Dworzak, e-flux projects (Julieta Aranda & Anton Vidokle), Yasmine Eid-Sabbagh (σε συνεργασία με το Arab Image Foundation), Mounir Fatmi, Emmanuel Finkiel, Steven C. Harvey, IKONOTV, Mahmoud Kaabour, Ali Kazma, William Kentridge, Alexander Kluge, Nikolaj B.S. Larsen, Katariina Lillqvist, Zeina Maasri, Margherita Manzelli, Moataz Nasr, Bruce Nauman, Olaf Nikolai, Jockum Nordström, Alessandro Pessoli, PRISM TV (Νίκος Κατσαούνης & Νίνα Πασχαλίδου), Imran Qureshi, Jean-Marc Rochette, Marwan Sahmarani, Hrair Sarkissian, Yehudit Sasportas, Alberto Savinio, Tayfun Serttas, Ahlam Shibli, Slavs and Tatars, Naoko Takahashi, Ryan Trecartin, Pae White, Κατερίνα Αθανασοπούλου, Αθανάσιος Αργιανάς, Ανδρέας Βάης, Νάνος Βαλαωρίτης, Κωστής Βελώνης, Πηνελόπη Γεωργίου, Χριστίνα Δημητριάδη, Ανδρέας Εμπειρίκος, Διονύσης Καβαλλιεράτος, Βλάσης Κανιάρης, Πάνος Κουτρουμπούσης, Σόλων Λέκκας, Σήφης Λυκάκης, Ειρήνη Μίγα, Παύλος Νικολακόπουλος, Κωνσταντίνος Ξενάκης, Παντελής Παντελόπουλος, Άγγελος Πλέσσας, Μιχαήλ Πυργελής, Γιώργος Σαπουντζής, Χριστιάνα Σούλου, Σωκράτης Σωκράτους, Κώστας Τσιούκας, Γιαννούλης Χαλεπάς.

Θα παρουσιαστεί επίσης το αρχείο του Γεωργίου Λυκίδη και επιλεγμένα αρχεία του Ε.Λ.Ι.Α.

Το κεντρικό πρόγραμμα πρόκειται να πλαισιωθεί από μία σειρά δράσεων, οι οποίες θα ανακοινωθούν σύντομα, όπως η παρουσίαση των dOCUMENTA (13) Notebook series “100 Notes – 100 Thoughts”. Στην εκδήλωση, η Chus Martínez, υπεύθυνη Τμήματος και Μέλος του Core Agent Group θα παρουσιάσει τα πρώτα 17 Notebooks από τη σειρά “100 Notes – 100 Thoughts” ενώ στη συνέχεια θα ακολουθήσει συζήτηση με την επιμελήτρια Μαρίνα Φωκίδη.

Συντονισμός για τους χώρους του κεντρικού προγράμματος: οι επιμελητές του ΚΜΣΤ, Δόμνα Γούναρη, Αρετή Λεοπούλου, Κατερίνα Μαυρομιχάλη, Γιάννης Μπόλης, Άννα Μυκονιάτη, Ειρήνη Παπακωνσταντίνου, Μαρία Τσαντσάνογλου, Συραγώ Τσιάρα.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

-Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης / www.amth.gr

«Οι Εβραίοι στη Θεσσαλονίκη. Ανεξίτηλα σημάδια στον χώρο»

18 Σεπτέμβριου 2011– 30 Σεπτεμβρίου 2012

Επιμέλεια: Πολυξένη Αδάμ-Βελένη, διευθύντρια Α.Μ.Θ., Ευαγγελία Στεφανή, προϊσταμένη τμήματος Εκθέσεων, Ελευθερία Ακριβοπούλου, αρχαιολόγος-μουσειολόγος, Αγγελική Κουκουβού, αρχαιολόγος.

Σε συνεργασία με: 9η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας-Θράκης, Εβραϊκό Μουσείο, Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης, Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα, Κέντρο Ιστορίας του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Η έκθεση «Οι Εβραίοι στη Θεσσαλονίκη. Ανεξίτηλα σημάδια στον χώρο» επιχειρεί να ανασυνθέσει το παλίμψηστο της μεγαλύτερης εβραϊκής κοινότητας της Ελλάδας, με οδηγούς τα απτά ή λανθάνοντα «ανεξίτηλα σημάδια» της πολύχρονης εβραϊκής παρουσίας στην πόλη.

Μέσα σε τέσσερις εκθεσιακές ενότητες παρουσιάζεται η ιστορία της εβραϊκής κοινότητας, ως μια «αρχαιολογική» αναζήτηση, από την ελληνιστική εποχή, όπου ανιχνεύονται οι απαρχές της παρουσίας της, μέχρι την τραγική εξόντωσή της κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

Ένα ταξίδι στο χώρο και στον χρόνο μέσα από την ιστορία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης που μας αποκαλύπτει μια ακόμη ιστορία της πόλης. Μια διαδρομή στην πόλη με σταθμούς – τοπόσημα που αποτυπώνουν τη θρησκευτική, κοινωνική, οικονομική και πνευματική υπόσταση της εβραϊκής κοινότητας.

Σημεία αναφοράς αποτελούν: το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, περιοχή όπου εκτεινόταν ήδη από την αρχαιότητα το εβραϊκό νεκροταφείο, η Αρχαία Αγορά της Θεσσαλονίκης όπου βρισκόταν η εβραϊκή συνοικία Rogos, το ξενοδοχείο Ηλέκτρα Παλλάς στην Αριστοτέλους, κτισμένο στη θέση της περίφημης Σχολής της Alliance, η Πλατεία Ελευθερίας, το Τελωνείο στο λιμάνι, οι εμπορικές Στοές Σαούλ και Μοδιάνο, εμβληματικά κτίρια-επαύλεις στην περιοχή της ανατολικής Θεσσαλονίκης και ο παλιός σιδηροδρομικός σταθμός, όπου βρίσκονταν εξαθλιωμένοι καταυλισμοί φτωχών Εβραίων (συνοικισμός Χιρς).

Αντικείμενα, πλούσιο εποπτικό και οπτικοαουστικό υλικό, στο οποίο περιλαμβάνονται και ανέκδοτα κείμενα, φωτογραφίες, χάρτες, αφηγήσεις και ηχητικά ντοκουμέντα, θα πλαισιώσουν τις θεματικές ενότητες.

Η έκθεση εντάσσεται στο πρόγραμμα του ΥΠΠΟΤ «Θεσσαλονίκη: Σταυροδρόμι Πολιτισμών».

-Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού / www.mbp.gr

«Βυζάντιο & Άραβες»

Σεπτέμβριος–Δεκέμβριος 2011

Επιμέλεια: Σταμάτιος Χονδρογιάννης, αρχαιολόγος ΜΒΠ

Σε συνεργασία με: 4η ΕΒΑ, 6η ΕΒΑ, 7η ΕΒΑ, 9η ΕΒΑ, 10η ΕΒΑ, 12η ΕΒΑ, 23η ΕΒΑ, 25η ΕΒΑ, 17η ΕΠΚΑ, Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης-Μουσείο Μπενάκη, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Ιστορικό Μουσείο Κρήτης, Νομισματικό Μουσείο, ΝΟΗΣΙΣ - Κέντρο Διάδοσης Eπιστημών & Μουσείο Τεχνολογίας, Κεντρική Βιβλιοθήκη ΑΠΘ

Στην έκθεση «Βυζάντιο & Άραβες» θα παρουσιαστούν οι σχέσεις και αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στο Βυζάντιο και τους Άραβες από τον 7ο αι. μ.Χ. έως το 1453 (άλωση της Κωνσταντινούπολης) με στόχο την ανάδειξη πτυχών και των δυο πολιτισμών. Σε θεματικές ενότητες θα παρουσιαστεί η ταυτότητα των Αράβων, η γέννηση της νέας θρησκείας του Ισλάμ και τα χαλιφάτα, η εξάπλωσή τους στην αραβική χερσόνησο και στη Μεσόγειο, οι πολιορκίες της Κωνσταντινούπολης και η άλωση της Θεσσαλονίκης το 904. Θα θιγούν επίσης θέματα, όπως οι μάχες με τους Άραβες και η δημιουργία της ακριτικής παράδοσης με αναφορά στο Διγενή Ακρίτα.

Ταυτόχρονα θα παρουσιαστούν οι ειρηνικές συναλλαγές και οι αλληλεπιδράσεις των δυο πολιτισμών στους τομείς των γραμμάτων, των επιστημών και της τέχνης.

Η έκθεση θα περιλαμβάνει πάνω από 100 έργα, όπως εικόνες, χειρόγραφα, κοσμήματα, νομίσματα, κεραμικά και γλυπτά, από τις συλλογές του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού και επιλεγμένα αντικείμενα από δημόσια και ιδιωτικά μουσεία και Εφορείες αρχαιοτήτων της Ελλάδας και θα πλαισιώνεται από εποπτικό υλικό.

Η έκθεση εντάσσεται στο πρόγραμμα του ΥΠΠΟΤ «Θεσσαλονίκη: Σταυροδρόμι Πολιτισμών».

-Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, www.greekstatemuseum.com

- «Θεματικές επιλογές από τη συλλογή Κωστάκη του ΚΜΣΤ»

18 Σεπτέμβριου – 18 Δεκεμβρίου 2011

Επιμέλεια: Μαρία Τσαντσάνογλου, Αγγελική Χαριστού, επιμελήτριες ΚΜΣΤ

Στη Μονή Λαζαριστών, που είναι η έδρα της συλλογής Κωστάκη, παρουσιάζονται έργα ρωσικής πρωτοπορίας που αναπτύσσονται σε θεματικές ενότητες.

Στους δύο ορόφους του Μουσείου έργα της ρωσικής πρωτοπορίας παρουσιάζονται σε θεματικές ενότητες και σε συνδυασμό με έργα των καλλιτεχνών του κεντρικού προγράμματος. Στο ισόγειο λειτουργούν δωμάτια αφιερωμένα στα κινήματα της πρωτοπορίας, ενώ ταυτόχρονα τονίζεται η συνέργεια των άλλων τεχνών με τις εικαστικές τέχνες (Ποίηση, Θέατρο, Μουσική, Κινηματογράφος, Αρχιτεκτονική).

Με τον τρόπο αυτό παρουσιάζεται το φαινόμενο της οργανικής σύνθεσης των τεχνών που χαρακτηρίζει ευρέως την εποχή της ρωσικής πρωτοπορίας και τονίζεται η ανεξάντλητη έμπνευση, η διαχρονικότητα και η διαρκής επικαιρότητα της τέχνης αυτής της περιόδου.

- Accrochage: “Jan Fabre, PIETÀS” (Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης- Κτίριο M2, οι ημερομηνίες θα ανακοινωθούν)

Με αφορμή τη συμμετοχή του ΚΜΣΤ στην παρουσίαση του νέου έργου του Jan Fabre στην 54η Μπιενάλε της Βενετίας (01.06-16.10.2011) με τίτλο “Pietas”, θα πραγματοποιηθεί σύνδεση με την έκθεση και θα παρουσιαστεί υλικό οπτικοακουστικό και προεργασίας από τη συγκεκριμένη ενότητα του γνωστού Φλαμανδού καλλιτέχνη.

-Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης / www.mmca.org.gr, www.roamingimages.org

«Roaming Images. Διασταυρώσεις του Ελληνικού και Αραβικού πολιτισμού μέσα από το βλέμμα σύγχρονων καλλιτεχνών»

18 Σεπτεμβρίου 2011 – 8 Ιανουαρίου 2012

Επικεφαλής του Project: Χρήστος Σαββίδης

Επιμελητές: “Roaming Images, Exhibition”: Iara Boubnova, “Roaming Images, Routes”: Σωτήρης Μπαχτσετζής

Σε συνεργασία με: Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) – Τμήμα Αρχιτεκτόνων, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης – Παράρτημα Θεσσαλονίκης (ΜΙΕΤ), Ινστιτούτο Μοχάμετ Άλι για την Έρευνα της Ανατολικής Παράδοσης, Καβάλα (IMARET).

Το “Roaming Images” είναι ένα νομαδικό forum που φέρνει σε επαφή την Ανατολή και τη Δύση, μέσα από τη διερεύνηση διαφορετικών εννοιών της εικόνας, καθώς και των ιδεολογικών και γεω-πολιτισμικών συνθηκών όπου αυτές καλλιεργήθηκαν. Σύγχρονοι καλλιτέχνες καλούνται να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους με την πολιτιστική κληρονομιά της αραβικής χερσονήσου και της Ανατολικής Μεσογείου ως τόπων με μακρόχρονη καλλιτεχνική και πολιτιστική σύγκλιση. Η έννοια της εικόνας γίνεται το παγκόσμιο όχημα που μας αφηγείται τον τρόπο που μιλάμε, που σκεφτόμαστε και ακόμη το πώς οραματιζόμαστε το μέλλον.

Το “Roaming Images” αποτελείται από την έκθεση “Roaming Images” σε επιμέλεια της Iara Boubnova που διαπραγματεύεται την θεματική αυτή, καθώς και το “Roaming Images, Routes” σε επιμέλεια Σωτήρη Μπαχτσετζή. Στα πλαίσια του “Roaming Images, Routes” πραγματοποιούνται δράσεις (site-specific projects, δημόσιες παρεμβάσεις, διαλέξεις, εργαστήρια κ.λπ.) σε πόλεις-σταθμούς κατά μήκος της νοητής διαδρομής που συνδέει το Muscat (Oman) με τη Θεσσαλονίκη (Ελλάδα) με τη συμμετοχή ντόπιων καλλιτεχνών, συγγραφέων και επιστημόνων που εργάζονται σ’ αυτή την ευρεία γεωγραφική περιοχή. Με τη δημιουργική συνεργασία με τοπικούς φορείς, ιδρύματα και συνεργάτες το “Roaming Images” παρουσιάζει στη Θεσσαλονίκη έργα τέχνης από τις δράσεις αυτές καθώς και την τεκμηρίωσή τους.

Παράλληλα, διοργανώνεται η έκθεση «Photography as a Means of Creating or Subverting Stereotypes” σε επιμέλεια Λένας Αθανασοπούλου στο Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τραπέζης – Παράρτημα Θεσσαλονίκης παρουσιάζοντας έργα φοιτητών που ασχολούνται με το ζήτημα των στερεοτύπων.

Την οργανωτική επιτροπή του “Roaming Images” αποτελούν οι: Ξανθίππη Σκαρπιά-Χόιπελ (Πρόεδρος ΔΣ, ΜΜΣΤ), Κατερίνα Καμάρα (Γενική Γραμματέας ΔΣ, ΜΜΣΤ), Ματούλα Σκαλτσά (Μέλος ΔΣ, ΜΜΣΤ), Ντένης Ζαχαρόπουλος (Καλλιτεχνικός Διευθυντής, ΜΜΣΤ), Γιώργος Παπακώστας (Πρόεδρος Τμήματος Αρχιτεκτόνων, ΑΠΘ), Ιωάννης Επαμεινώνδας (Διευθυντής ΜΙΕΤ - Παράρτημα Θεσσαλονίκης), Άννα Τζούμα-Μισιριάν (Πρόεδρος IMARET).

Το project εντάσσεται στο πρόγραμμα του ΥΠΠΟΤ «Θεσσαλονίκη: Σταυροδρόμι Πολιτισμών». Είναι μέρος του προγράμματος Focus Middle East του ΜΜΣΤ.

-Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών του ΑΠΘ / www.tf.auth.gr/teloglion

«Θραύσματα και σπαράγματα από τη Φουστάτη»

Νοέμβριος 2011–Ιανουάριος 2012

Επιμέλεια: Ροζάννα Μπαλλιάν (Μουσείο Μπενάκη – Αθήνα), Παναγιώτης Μπίκας (Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών, ΑΠΘ)

Σε συνεργασία με: Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης – Μουσείο Μπενάκη

Το Τελλόγλειο Ίδρυμα πρόκειται να φιλοξενήσει την έκθεση με τίτλο «Θραύσματα και σπαράγματα από τη Φουστάτη». Η Φουστάτη, η οποία αποτελεί σήμερα τμήμα του παλαιού Καΐρου υπήρξε η πρώτη πρωτεύουσα της Αιγύπτου την περίοδο της κυριαρχίας των Αράβων (7ος αιώνας), και ήκμασε ως τον 12ο αιώνα. Είναι επίσης γνωστή για τα αρχαιολογικά κατάλοιπα που ήρθαν στο φως τα τελευταία εκατό χρόνια. Τα ευρήματα αυτά, που προέρχονται από τους πλούσιους αποθέτες της, προσφέρουν σημαντικές πληροφορίες για το ένδοξο παρελθόν της πόλης. Τα αντικείμενα που θα εκτεθούν αποτελούσαν τμήμα της περίφημης συλλογής του Αντώνη Μπενάκη και σήμερα ανήκουν στο Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης – Μουσείο Μπενάκη, Τα ιδιαίτερα αυτά έργα τέχνης θα πλαισιωθούν με έπιπλα και μικροαντικείμενα από τη συλλογή των Νέστωρα και Αλίκης Τέλλογλου διαμορφώνοντας μια έκθεση που ζητά να αναδείξει ζητήματα όπως η αξία του θραύσματος ως τεκμηρίου πολιτισμού και οι επιλογές των Ελλήνων συλλεκτών.

Η έκθεση εντάσσεται στο πρόγραμμα του ΥΠΠΟΤ «Θεσσαλονίκη: Σταυροδρόμι Πολιτισμών».

-Διεθνές Εργαστήριο Νέων Καλλιτεχνών / “Domino”

18 Σεπτεμβρίου – 7 Οκτωβρίου 2011: εργαστήριο

7 Οκτωβρίου – 7 Νοεμβρίου 2011: έκθεση

Επιμέλεια & συντονισμός: Αρετή Λεοπούλου, Θοδωρής Μάρκογλου, επιμελητές ΚΜΣΤ

Το 3ο Διεθνές Εργαστήριο Νέων Καλλιτεχνών εστιάζεται στη σύγχρονη εικαστική πειραματική παραγωγή, με κύριο στόχο την ανάδειξη της Θεσσαλονίκης σε ένα ιστορικό -και όχι μόνο- σταυροδρόμι πολιτισμών.

Το εργαστήριο μπορεί να λειτουργήσει σαv μία “προσωρινή αυτόνομη ζώνη” σε ένα μεσογειακό περιβάλλον με οικονομικές και κοινωνικές συγκρούσεις, ανακατατάξεις και αναταραχές, γι’ αυτό και επιλέχθηκε ο τίτλος “Domino” που παραπέμπει στη γνωστή -και ιδιαίτερα επίκαιρη σήμερα τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά- θεωρία του «φαινόμενου Ντόμινο». Με βάση τη λογική του εργαστηρίου αυτού, αλλά και με τη συνολική κατεύθυνση της 3ης Μπιενάλε, οι καλλιτέχνες προέρχονται από χώρες της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής

Το εργαστήριο θα ξεκινήσει στις 18.9.2011 στις εγκαταστάσεις του στρατοπέδου Παύλου Μελά, με την ευγενική υποστήριξη του Δήμου Παύλου Μελά, και θα ολοκληρωθεί με τα εγκαίνια της έκθεσης των έργων που θα παραχθούν στο διάστημα το οποίο θα διαμένουν στην πόλη οι καλλιτέχνες, στις 7 Οκτωβρίου (διάρκεια έκθεσης: 7.10 – 7.11.2011).

Καλλιτέχνες: Nadia Ayari (Τυνησία), Sirine Fatouh (Λίβανος), The Fleetgroup (Γεωργία), Andre Gonçalves (Πορτογαλία), Nader Sadek (Αίγυπτος), Δημήτρης Αμελαδιώτης (Ελλάδα), Ελίνα Ιωάννου (Κύπρος).

-Thessaloniki Performance Festival

19-25 Σεπτεμβρίου 2011

Επιμέλεια & συντονισμός: Ειρήνη Παπακωνσταντίνου, επιμελήτρια ΚΜΣΤ

Το Φεστιβάλ Performance αποτελεί μια διεθνή συνάντηση αυτής της ιδιότυπης και ρηξικέλευθης καλλιτεχνικής πρακτικής στο πλαίσιο της 3ης Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης. Όπως και στην πρώτη του εμφάνιση (Μάιος 2009) το Φεστιβάλ θα επικεντρωθεί εξ’ ολοκλήρου στην τέχνη της performance και θα επιδιώξει να αποτελέσει τόπο συνάντησης και πλατφόρμα δράσης Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών που εξερευνούν την υπέρτατη αξία του ανθρώπινου σώματος ως προς τη μορφή και το περιεχόμενο του, και υπογραμμίζουν την κοινωνικό-πολιτική εμβέλεια της συγκεκριμένης έκφρασης. Στόχος του Φεστιβάλ και φέτος θα είναι να συγκεντρώσει και να προβάλει όλα τα ετερόκλητα στοιχεία που απαρτίζουν την τέχνη της performance και να παρουσιάσει τις κάθε είδους διαστάσεις της έτσι ώστε οι πτυχές και οι έννοιές της να αρχίσουν να διερευνώνται πιο διεξοδικά.

Πέρα από τις ζωντανές δράσεις, στο φεστιβάλ θα ενταχθούν ποικίλες εκδηλώσεις, όπως προβολές, masterclasses, εργαστήρια, αφιερώματα, διαλέξεις, συναυλίες και μία έκθεση, που θα προσεγγίσουν την έννοια, το ιστορικό υπόβαθρο και την εξέλιξη της performance στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Τιμώμενο πρόσωπο του Φεστιβάλ Performance θα είναι η Γαλλίδα πρωτοπόρος καλλιτέχνις ORLAN, της οποία θα παρουσιαστούν βιντεοσκοπημένες ιστορικές performances, ενώ θα υπάρξει ανοιχτή συζήτηση με τη Διευθύντρια της Μπιενάλε, Κατερίνα Κοσκινά.

Το Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί σε διάφορα σημεία της πόλης, σε εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους, και θα δώσει τη δυνατότητα επικοινωνίας και διάδρασης με το ευρύτερο κοινό.

Καλλιτέχνες: Nisrine Boukhari (Συρία), Silvio De Gracia (Αργεντινή), Nezaket Ekici (Τουρκία), HOPE (Ελλάδα), Regina José Galindo (Γουατεμάλα), Alastair MacLennan (Β. Ιρλανδία), Mohammad (Νίκος Βελιώτης, Coti K, ILIOS - Ελλάδα), Liza Morozova (Ρωσία), Kira O’ Reilly (Η. Βασίλειο), Luigi Presicce (Ιταλία), Wafaa Yasin (Παλαιστίνη) Χριστίνα Γεωργίου (Κύπρος), Μιχαήλ Καρίκης (Ελλάδα), Έφη Μπίρμπα & Άρης Σερβετάλης (Ελλάδα), Γεωργία Σαγρή (Ελλάδα), Εύη Τζώρτζη (Ελλάδα).

-Συμπόσιο / ο χρόνος και ο χώρος διεξαγωγής θα ανακοινωθούν

Κατά τη διάρκεια της 3ης Μπιενάλε θα φιλοξενηθεί συνάντηση του Μεσογειακού Κοινοβουλίου Πολιτισμού (M.C.P.), η οποία θα πλαισιωθεί από ομιλίες.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_25/08/2011_403455

Jazz Masters: Το Νοέμβριο στην Αθήνα

Ο Steve Swallow έρχεται στις 2 Νοεμβρίου, στο Παλλάς, με το κουιντέτο του που εκτός του Chris Cheek στο τενόρο σαξόφωνο, του φημισμένου Steve Cardenas στην κιθάρα και του Jorge Rossy στα ντραμς, έχει στις τάξεις του και μία ακόμη μεγάλη μορφή της jazz: Η Carla Bley στο πιάνο είναι, εκτός από χρόνια συνοδοιπόρος του Swallow στη ζωή και στην τέχνη, μια από τις πιο δυναμικές φιγούρες της free jazz. Η συνθέτρια, πιανίστα, μαέστρος, ερμηνεύτρια και συγγραφέας Carla Bley έχει συνεργαστεί στη σπουδαία καριέρα της με μουσικούς όπως τους Gary Burton, Paul Bley, George Russell, Steve Swallow, Michael Mantler, Don Alias, Nick Mason κ.ά., ενώ έχει ηχογραφήσει περίπου 30 ιστορικούς δίσκους.

Από την άλλη μεριά, ο Swallow δεν θεωρείται τυχαία ένας από τους πιο δημιουργικούς μουσικούς στο χώρο της jazz -τα τελευταία 40 χρόνια-, καθώς είναι από τους πρώτους που τόλμησαν να περάσουν από το όρθιο μπάσο στο ηλεκτρικό, στις αρχές της δεκαετίας του ’70. O τρόπος που o Swallow χρησιμοποιεί το ηλεκτρικό μπάσο θυμίζει κιθαρίστα της ροκ, γεγονός που –μαζί με το προφανές ταλέντο του- τον είχε κατατάξει σε ένα από τα αγαπημένα παιδιά των μουσικοκριτικών της jazz (και όχι μόνο).

Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Νέα Υόρκη πήγαινε από πολύ μικρή ηλικία σε clubs όπου το be bop βρισκόταν στην άνθηση του και αν και λευκός άρχισε από την εφηβεία του να γίνεται δεκτός από παρέες μαύρων μουσικών εξαιτίας του πασιφανούς ταλέντου που είχε στο μπάσο. Το 1964, θα γίνει μέλος της μπάντας του περίφημου τρομπετίστα Art Fermer και από εκεί και πέρα ξετυλίγεται μια θαυμαστή πορεία γεμάτη δημιουργικότητα και διακρίσεις. Δικές του συνθέσεις του έχουν ηχογραφήσει κορυφαίοι μουσικοί όπως ο Bill Evans, ο Chick Corea, ο Stan Getz αλλά και ο Gary Burton με τον οποίο συνδέονται με μακροχρόνια φιλία, ενώ αξιοσημείωτη είναι η μόνιμη συνεργασία του με τον βιρτουόζο της jazz κιθάρας, John Scofield.

Η πορεία του Steve Swallow έως σήμερα μετρά κορυφαίους δίσκους (Blue Note Records, ECM, κ.α…), ώρες διδασκαλίας στην πιο φημισμένη σχολή μουσικής στον κόσμο (Berklee College of Music), διεθνείς διακρίσεις και συνεχή παρουσία στα μεγαλύτερα jazz festival και στις πιο διάσημες αίθουσες jazz συναυλιών ανά τον κόσμο, ενώ έχει εμφανιστεί στη σκηνή με πολλούς διαφορετικούς μεταξύ τους καλλιτέχνες όπως οι Dizzy Gillespie, Michael Brecker, George Benson και Herbie Hancock.

Το κουϊντέτο του σε αυτή την περιοδεία κάνει μια γενικότερη αναφορά στο έργο του δημιουργού της και από τη σκηνή παρελαύνει ολόκληρη η ιστορία της περιπετειώδους μουσικής που ονομάζεται jazz από τη δεκαετία του ‘60 έως και τις μέρες μας.

Η συναυλία ξεκινάει στις 21.00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: 35€, 40€, 45€, 50€, 55€, 60€, 70€

www.kathimerini.gr

Μικρά βιβλία για το μετρό και το λεωφορείο

Εχουμε χρόνο για διάβασμα; Ολοι παραπονιόμαστε για βιβλία που δεν προλαβαίνουμε να τελειώσουμε και τα αφήνουμε στη μέση. Σέρνουμε το βιβλίο που διαβάζουμε στο μετρό, το παίρνουμε μαζί μας στο κρεβάτι, διαβάζουμε λίγες σελίδες όποτε έχουμε καιρό και παραπονιόμαστε ότι με αυτούς τους αργούς ρυθμούς δεν μπορούμε να απολαύσουμε την ανάγνωση. Κάποιοι έχουν χρόνο αλλά αδυνατούν να συγκεντρωθούν για να διαβάσουν ένα εκτενές κείμενο. Οι ειδικοί λένε ότι φταίει το Ιντερνετ, τα links και τα hypertexts μάς έχουν εκπαιδεύσει να πηγαίνουμε από το ένα κείμενο στο άλλο χωρίς να μπορούμε να εστιάσουμε την προσοχή μας σε ένα μακρύ ενιαίο κείμενο για πολύ. Και όπως έχουν τα πράγματα, ποιος αγοράζει ένα βιβλίο των 20 ευρώ όταν ξέρει ότι δεν θα το διαβάσει τελικά;
Φαίνεται πως η εποχή μας, ο χρόνος και τα χρήματα που μπορούμε να διαθέσουμε, μας στρέφουν σε βιβλία μικρότερα και φθηνότερα, σε κείμενα που μπορούμε να διαβάσουμε μέσα στον λίγο χρόνο που μπορούμε να διαθέσουμε μέσα στη μέρα.

Ισως αυτοί είναι οι λόγοι για τους οποίους όλο και περισσότεροι εκδότες επενδύουν στο καλό μικρό βιβλίο. Και κυκλοφορούν τελευταίως πολλά τέτοια: μικρού σχήματος, με λίγες σελίδες και κείμενα αξιόλογα. Δύο από αυτά σκαρφάλωσαν την περασμένη χρονιά στις λίστες των ευπωλήτων, προσφέροντας τεκμήριο για τη στροφή στο καλό μικρό βιβλίο: «Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας» (Νεφέλη, 2010, σελ. 65), ένα παλιό δοκίμιο του 1978 του Κώστα Αξελού, ιδιαίτερα επίκαιρο σήμερα, και η νουβέλα «Ο τελευταίος Βαρλάμης» (Εστία, 2010, σελ. 48), που εκφώνησε ο Θανάσης Βαλτινός κατά την υποδοχή του στην Ακαδημία Αθηνών.

Από τα βιβλία νέας εσοδείας, το μανιφέστο των απανταχού αγανακτισμένων, το «Αγανακτήστε!» του Στεφάν Εσέλ (Πατάκης, 2011, σελ. 60) ανήκει στην ίδια κατηγορία: ένα βιβλίο που αξίζει να διαβάσει κανείς, σύντομο και κυρίως φτηνό. Ορος του Εσέλ ήταν το βιβλίο να μην πωλείται στη Γαλλία περισσότερο από 5 ευρώ. Στον ίδιο εκδότη και στην ίδια σειρά κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες ένα κείμενο, από τα χειρόγραφα του 1844 του Μαρξ, με τίτλο Το χρήμα χορεύει για σένα, περίπου 80 σελίδες μικρού σχήματος. «Οι άνθρωποι στη σημερινή εποχή δεν έχουν το ψυχικό απόθεμα και τη διάθεση να βυθιστούν σε ένα πολυσέλιδο βιβλίο», είπε στο «ΒΗΜΑ» η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, η οποία μετέφρασε τα δύο βιβλία. Ταυτόχρονα όμως έχουμε περισσότερη επιθυμία να διαβάσουμε, να μάθουμε, να κατανοήσουμε τον κόσμο που αλλάζει γρήγορα, την κρίση που μας βυθίζει στην αβεβαιότητα. Επιθυμία να διαβάσουμε κείμενα με ουσία που δίνουν απαντήσεις: «Χρειαζόμαστε κάποιες καθαρές και απλές απαντήσεις στα ερωτήματά μας, χρειαζόμαστε επιστροφή στις απλές αξίες της δημοκρατίας και της Αριστεράς από τις οποίες έχουμε απομακρυνθεί», συνέχισε η ίδια. Σε δική της μετάφραση κυκλοφορεί και το συλλογικό Μανιφέστο των ανήσυχων οικονομολόγων. Κρίση και χρέη στην Ευρώπη: 10 μύθοι και 22 μέτρα που προτείνουμε για να βγούμε από το αδιέξοδο (Πόλις, 2011, σελ. 64). Πολιτικό και εξίσου επίκαιρο σήμερα που τα κόμματα και οι ιδεολογίες τους έχουν απογοητεύσει είναι το «Για την κατάργηση των κομμάτων» (Αρμός, 2011, σελ. 64), ένα παλαιό δοκίμιο της γαλλίδας φιλοσόφου Σιμόν Βέιλ.

Για όσους εκτός από απαντήσεις αναζητούν την απόλαυση της καλής λογοτεχνίας, κυκλοφορεί του Τσέχοφ «Η κυρία με το σκυλάκι» (Μελάνι, 2011, σελ. 56), μια ερωτική ιστορία σκιαγραφημένη με ένταση από την τσεχοφική πένα, ίσως το καλύτερο διήγημα του συγγραφέα. Από τις ίδιες εκδόσεις κυκλοφόρησαν παλιότερα του Ανατόλ Φρανς «Οι επτά γυναίκες του Κυανοπώγωνα» (2009, σελ. 64), του Μπαλζάκ το «Ελιξίριο της μακροζωίας» (2009, σελ. 66), η νουβέλα του Πασκάλ Κινιάρ «Ο μικρούλης έρως» (2008, σελ. 45) και του ιδίου «Ο λόγος» (2004, σελ. 53).

Οι εκδόσεις Αγρα κυκλοφορούν τώρα τη δεύτερη σειρά του «Ατακτου Λαγού», μιας σειράς στην οποία «φιλοξενούνται κείμενα αυτοτελή που θεωρούνται “μικρά διαμάντια”», δοκίμια και διηγήματα μεταφρασμένα από έλληνες συγγραφείς. Κάποια είχαν εκδοθεί παλαιότερα, κάποια πρωτοεκδίδονται: Χ. Τζ. Ουέλς, «Η χώρα των τυφλών» (2011, σελ. 59), Μορίς Μπλανσό, «Η στιγμή του θανάτου μου» (2011, σελ. 30), Ντεζό Κοστολάνυϊ «Ο κλεπτομανής μεταφραστής» (2011, σελ. 20). Για τον εκδότη της Αγρας Σταύρο Πετσόπουλο, η σειρά του «Ατακτου Λαγού» είναι «το απόλυτο παιχνίδι της Αγρας». Διασκεδάζει πολύ διαλέγοντας και συνταιριάζοντας χρωματιστά χαρτιά για τα εξώφυλλα και το εσωτερικό, κροκί κίτρινο, καφέ, ζωηρό μπλε, μαύρο και πράσινο. «Το μικρό βιβλίο δεν είναι νέα τάση για εμάς», λέει στο «Βήμα», «το υποστηρίζαμε από παλιά. Πεποίθησή μας είναι ότι μπορεί να έχεις ένα ολοκληρωμένο βιβλίο με πέντε σελίδες και μπορεί από την άλλη να έχεις 300 σελίδες που δεν κάνουν βιβλίο». Εξαιρετικά σύντομα, τα κείμενα της σειράς του «Ατακτου Λαγού» μας επισημαίνει με έμφαση ότι είναι «δεν είναι αποσπάσματα, είναι κείμενα πλήρη, ολοκληρωμένα», τα οποία έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν.

Στην ίδια σειρά κυκλοφορεί το Μοτίβο της εκλογής των μικρών κουτιών (Άγρα, 2011, σελ. 37) του Φρόιντ. Οσοι αγαπούν τα κείμενα του πατέρα της ψυχανάλυσης μπορούν να συνεχίσουν με το «Ο ποιητής και η φαντασίωση» (Πλέθρον, 2011, σελ. 57).

Μια σειρά με βιβλία πολύ μικρού σχήματος που δεν ξεπερνούν συνήθως τις 160 σελίδες κυκλοφορούν από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 οι εκδόσεις Ροές. ΜicroMEGA αποκαλούν τη σειρά, που περιλαμβάνει κυρίως δοκίμια από τον Δημοσθένη ως τον Κοραή, τον Καρκαβίτσα και τον Λασκαράτο, από τον Μοντεσκιέ, τον Ρουσό και τον Ζολά ως τον Κάφκα και τον Πεσόα, «μια βιβλιοθήκη των ιδεών από πυκνές μονογραφίες τόσο της παγκόσμιας όσο και της αρχαίας και νεότερης ελληνικής γραμματείας που έχουν επιλεγεί με στόχο να ξαφνιάσουν τον αναγνώστη, στέλνοντας από άλλες εποχές μηνύματα που ηχούν όχι απλώς σύγχρονα αλλά και επίκαιρα». Από τις πιο πρόσφατες επανεκδόσεις τα πιο σύντομα είναι το εξομολογητικό δοκίμιο του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, «Το ράγισμα» (2010, σελ. 74), του Κίρκεγκωρ, «Διαψάλματα» (2009, σελ. 78), του Ντ. Χ. Λώρενς, «Πορνογραφία και αισχρότητα» (2009, σελ. 80), του Ορτέγκα υ Γκασέτ, «Η επιλογή στον έρωτα» (2008, σελ. 80), του Μπλεζ Πασκάλ, «Τα πάθη του έρωτα» (2007, σελ. 75), του Σοπενάουερ, «Δοκίμιο για τις γυναίκες» (2005, σελ. 45). Στην ίδια σειρά μαθαίνουμε ότι θα κυκλοφορήσουν προσεχώς και μυθοπλαστικά κείμενα.

Οι εκδόσεις Ποταμός κυκλοφορούν για όσους ενδιαφέρονται για την υποκριτική ένα βιβλιαράκι του Μαξ Φον Σίντοβ, «Μάθημα για ηθοποιούς» (2011, σελ. 72) αλλά και το πνευματώδες δοκίμιο του Μαρκ Τουέν «Η τέχνη του ψεύδους» (2011, σελ. 60).

Τα μικρά καλά βιβλία είναι πολλά, τα θέματά τους ποικίλα, για όλα τα γούστα. Τάση ή όχι, είναι απάντηση στα ζητούμενα της εποχής μας: μεταφέρονται εύκολα στην τσάντα ή στην τσέπη μας, είναι φτηνά, προσφέρουν την ευχαρίστηση ότι διαβάσαμε κάτι ουσιαστικό σε χρόνο που μπορεί να χανόταν περιμένοντας τη σειρά μας στην τράπεζα ή στον οδοντίατρο και την ικανοποίηση ότι καταφέραμε, σε μία διαδρομή με το λεωφορείο, να διαβάσουμε ένα ολόκληρο βιβλίο!

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=403872&h1=true

«Έφυγε» ο Θανάσης Βέγγος

Πέθανε σήμερα, σε ηλικία 84 ετών, ο «καλός άνθρωπος» του ελληνικού κινηματογράφου Θανάσης Βέγγος, ο οποίος το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός».

Έφυγε από τη ζωή διακριτικά έτσι όπως έζησε, παρά τη φήμη του και το γεγονός ότι δημοσιογράφοι και κάμερες τον πολιορκούσαν στενά τα τελευταία χρόνια.

Αθόρυβος, σχεδόν ανθρωποφοβικός, ο Θανάσης Βέγγος ανήκει στους τελευταίους της γενιάς που χάρισε στη μεταπολεμική Ελλάδα άφθονο γέλιο.

Απέφευγε τις συνεντεύξεις και στις λιγοστές δημόσιες εμφανίσεις του οι δημοσιογράφοι κρέμονταν από τα χείλη του κυριολεκτικά.

Καλός οικογενειάρχης, καλός επαγγελματίας, καλός συνάδελφος αφοσιώθηκε με λατρεία στον κινηματογράφο αγνοώντας σχεδόν τη μικρή οθόνη, την οποία τίμησε με την παρουσία του ελάχιστες φορές.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος και ο Παντελής Βούλγαρης συνεργάστηκαν μαζί του, καθώς στο πρόσωπο του βρήκαν τον αρχετυπικό άνθρωπο του λαού που σε μεγάλη ηλικία πια και έχοντας ταλαιπωρηθεί στο νεανικό του βίο γίνεται σοφός.

Ο Θανάσης Βέγγος δεν σπούδασε ηθοποιός. Υπήρξε αυτοδίδακτος. Στα ταραγμένα χρόνια του εμφύλιου υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στη Μακρόνησο. Όταν απολύθηκε έκανε διάφορες δουλειές για τα προς τα ζην.

Από τις γνωριμίες του, στο Μακρονήσι, εκείνη με τον Νίκο Κούνδουρο είναι που του χαρίζει τον πρώτο του κινηματογραφικό ρόλο στην «Μαγική Πόλη».

Αφού πήρε την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, μαθαίνοντας τον κινηματογράφο ως παιδί για όλες τις δουλειές στα συνεργεία, συμμετέχει σε ταινίες-σταθμούς για το Ελληνικό σινεμά: «Δράκος», «Ποτέ την Κυριακή», «Κορίτσι με τα μαύρα», «Διακοπές στην Αίγινα», «Ηλίας του 16ου» και «Μανταλένα».

Λίγα χρόνια αργότερα ο «Πράκτωρ Θου Βου» μετατρέπει τον Βέγγο σε λαϊκό ήρωα μέσα από πολλές ταινίες με μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, την εποχή που ο κινηματογράφος αποτελούσε την μόνη φθηνή ψυχαγωγία για τον ευρύ κοινό.

Συλλυπητήριο μήνυμα του υπ. Πολιτισμού

Η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού εκφράζει τη βαθειά θλίψη της για το θάνατο του Θανάση Βέγγου.

«Πέρα από την καλλιτεχνική πορεία και σημαντική προσφορά του στον κινηματογράφο και το θέατρο, ο Θανάσης Βέγγος θα συμβολίζει πάντα κάτι μοναδικό και ιδιαίτερο για τον ελληνικό λαό, αφού έφερε βασικά χαρακτηριστικά ελληνικότητας: άνθρωπος του μέτρου, σεμνός και ταυτόχρονα δημιουργικός, με φιλοτιμία και διάθεση προσφοράς.

Υπήρξε ιδιοφυής και πρωτοπόρος. Ως άνθρωπος αλλά και ως καλλιτέχνης. Προσέγγισε την ελληνική κωμωδία συνδυάζοντας την τρυφερότητα με τον απόλυτο ρεαλισμό, τον αυτοσαρκασμό με το σεβασμό σε όλες τις ανθρώπινες καταστάσεις» τονίζεται στην ανακοίνωση και καταλήγει λέγοντας: «Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι ο Θανάσης Βέγγος ό,τι δημιούργησε στη ζωή του, το προσέφερε στους άλλους, στήριξε όσους είχαν ανάγκη και κυρίως τους νέους».

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ελληνες αρχαιολόγοι σκάβουν στο Ιράκ

Τις πρώτες της μέρες στο Ιράκ διανύει ελληνική αρχαιολογική αποστολή, που μόλις άρχισε ανασκαφές στο ιρακινό Κουρδιστάν πλησίον της πόλης Ερμπίλ, που ήταν τα αρχαία Αρβηλα.

Πρόκειται για την ομάδα του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών υπό τον αρχαιολόγο κ. Κώστα Κοπανιά, η οποία έλαβε άδεια ανασκαφής στις περιοχές Τελ Ναδέρ και στο Τελ Μπάκτρα ύστερα από πολλές συνεννοήσεις του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών και της ελληνικής πρεσβείας στη Βαγδάτη με τους αρμόδιους φορείς της Κουρδικής Περιφερειακής Κυβέρνησης στο Ερμπίλ και της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης στην Βαγδάτη. Ενδιαφέρον μάλιστα είναι το γεγονός ότι οι έλληνες αρχαιολόγοι έχουν οργανώσει ένα διαδυκτιακό ημερολόγιο στο οποίο καταγράφουν καθημερινά την πορεία της ανασκαφής δίνοντας παράλληλα πολλές πληροφορίες για τη ζωή σε αυτή τη μακρινή περιοχή.

Το ιρακινό Κουρδιστάν είναι από αρχαιολογικής άποψης μία «terra incognita», καθώς υπήρξε επί δεκαετίες μία περιοχή σχεδόν πλήρως απομονωμένη από τον έξω κόσμο.

Ηδη όμως στο Ερμπίλ δραστηριοποιούνται αρκετές ξένες αρχαιολογικές αποστολές: Από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Τσεχία, την Ολλανδία και την Ιταλία.

Η Ερμπίλ βρίσκεται κοντά στον ποταμό Τίγρη και έχει ιστορία ίσως και 8000 ετών, είναι δηλαδή μία από τις παλαιότερες θέσεις στον κόσμο αφού από εκεί πέρασαν Σουμέριοι, Βαβυλώνιοι, Ασσύριοι, Ελληνες και το Ισλάμ.

Απόδειξη αυτής της ιστορίας αποτελεί ο τεράστιος τεχνητός λόφος (Tell), ο οποίος βρίσκεται στο σημερινό κέντρο της πόλης αλλά και στην αρχαιότητα αποτελούσε τον πυρήνα του οικισμού, που αναφέρεται μάλιστα σε κείμενα της Μεσοποταμίας ήδη από την Υστερη 3η χιλιετία π. Χ. Ιδιαίτερη ήταν η ακμή της κατά την Νεοασσυριακή περίοδο (10ος _ 7ος π. Χ. αιώνας) όταν ήταν πρωτεύουσα της περιοχής της Αδιαβηνής στη Βόρεια Ασσυρία ενώ στο λόφο υπάρχουν κατάλοιπα όλων των πολιτισμών.

Σε απόσταση 90 χλμ. από την Ερμπίλ (που σημαίνει στάση των καμήλων) ήταν τα Γαυγάμηλα, όπου ο Μέγας Αλέξανδρος νίκησε το 331 π. Χ. τον Δαρείο το Γ΄ γεγονός που σήμανε την αρχή του τέλους της μεγάλης Περσικής Αυτοκρατορίας (Εκεί «όπου εσαρώθη ο φοβερός στρατός που στ΄ Άρβηλα συγκέντρωσαν οι Πέρσαι», όπως γράφει ο Καβάφης).

Το Tell διαθέτει ισχυρό τείχος, που χρονολογείται στην οθωμανική περίοδο αλλά το εσωτερικό του _περί τα 100 στρέμματα_ καλύπτεται από σπίτια που κτίσθηκαν από τον 16ο αιώνα ως πρόσφατα, γι΄ αυτό δεν έχει ανασκαφεί ποτέ συστηματικά.
Προκειμένου όμως να υλοποιηθεί τώρα η απόφαση ανάδειξής του, όπως αποφασίστηκε από τις αρχές της πόλης και την Ουνέσκο, έχει γίνει η μετεγκατάσταση 840 περίπου οικογενειών.

Οχι χωρίς προβλήματα. Στους προσεχείς μήνες μάλιστα θα ζητηθεί η ένταξη του μνημείου στον κατάλογο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ουνέσκο.

Η ελληνική αποστολή πάντως έχει ξεκινήσει το έργο της με την αφαίρεση του επιφανειακού στρώματος στο Τέλ Ναδέρ για να ακολουθήσει στη συνέχεια η ανασκαφή.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=398544&h1=true

Το πλοίο βγήκε στη στεριά Ιταλοί εργάτες αποκάλυψαν ξύλινο πλοίο ηλικίας 2000 ετών

Τα κατάλοιπα ενός ξύλινου πλοίου ηλικίας 2000 ετών έφεραν στο φως ιταλοί εργάτες κατά τη διάρκεια κατασκευής μίας γέφυρας στην Οστια όπου βρισκόταν το αρχαίο λιμάνι της Ρώμης. Κι όπως δήλωσε η αρχαιολόγος Αννα Μαρία Μορέτι υπεύθυνη για την περιοχή της Οστιας «Αυτή η ανακάλυψη δείχνει ότι η ακτογραμμή κατά την Ρωμαϊκή εποχή ήταν περίπου 3-4 χιλιόμετρα πιο βαθιά στο εσωτερικό της ξηράς από ό,τι είναι σήμερα». Να σημειωθεί ότι η αρχαία Οστια ήταν μία πόλη - λιμάνι που ιδρύθηκε γύρω στο 500 π.Χ. και ήταν η πρώτη αποικία της Ρώμης.

Το πλοίο υπολογίζεται ότι είχε περίπου 11 μέτρα μήκος, ήταν δηλαδή ένα από τα μεγαλύτερα αρχαία πλοία που έχουν ανασκαφεί ως τώρα στην Οστια και εντοπίσθηκε τέσσερα μέτρα κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. Μέχρι στιγμής όμως είναι ορατή μόνο η μία πλευρά του ενώ η πλώρη και η πρύμνη του δεν έχουν διασωθεί.

Ούτως ή άλλως η διατήρηση ξύλου σε συνθήκες υγρασίας και σε τέτοιο βάθος χρόνου δεν είναι συνηθισμένη, γεγονός που επιβάλλει και ιδιαίτερα μέτρα συντήρησης των καταλοίπων από εδώ και πέρα ώστε να μην καταστραφούν τώρα, που ήρθαν στο φως. «Το έργο της αποκατάστασης είναι πολύ λεπτό, καθώς πρέπει να βρέχουμε συνεχώς το σκάφος με νερό για να μην ξεραθεί το ξύλο και στη συνέχεια θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε πολύ εξελιγμένες μεθόδους για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά του», προσθέτει η Αννα Μαρία Μορέτι.

Για το λόγο αυτό σταματούν επί του παρόντος και οι εργασίες για τη γέφυρα που θα συνδέει τη σύγχρονη, παραθαλάσσια πόλη της Όστιας με το ψαρολίμανο του Φιουμιτσίνο όπου βρίσκεται το κύριο αεροδρόμιο της Ρώμης. «Πρώτα θα ολοκληρωθεί η ανασκαφή του πλοίου», όπως δήλωσε ο υπουργός Πολιτισμού της Ιταλίας Τζιανκάρλο Γκάλαν.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=398427&h1=true

Μποϊκοτάζ στο «Habemus Papam» από το Βατικανό

Ρώμη
Διόλου θετικά δεν ήταν τα σχόλια της ιταλικής καθολικής εφημερίδας Avvenire για την τελευταία ταινία του σκηνοθέτη Νάνι Μορέτι, με τίτλο «Habemus Papam».

Η ταινία παρουσιάζει την ανθρώπινη πλευρά ενός καρδινάλιου που εκλέγεται ποντίφικας. Ο πρωταγωνιστής που επινόησαν οι σεναριογράφοι ονομάζεται καρδινάλιος Μέλβιν και αμέσως μετά την εκλογή του από το Κονκλάβιο ομολογεί ότι «δεν μπορεί να τα καταφέρει».

Σύμφωνα με σχόλιο της Avvenire, η οποία ανήκει στην Συνέλευση των Καθολικών Επισκόπων της Ιταλίας, «το καθολικό κοινό πρέπει να απορρίψει το έργο, επιλέγοντας να μην προσέλθει στους κινηματογράφους».

Ο αρθρογράφος Σαλβατόρε Ιτσο διερωτάται: «Για ποιο λόγο πρέπει να χρηματοδοτήσουμε ένα φιλμ που προσβάλλει την θρησκεία μας; Δεν είναι ένα ωραίο θέαμα να βλέπουμε να τυγχάνει σατιρικής μίμησης ο επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας, με φάρσα (όσο διακριτική και αν είναι αυτή) που βασίζεται στην ανέφικτη εκλογή ενός αδύναμου υποψήφιου, ο οποίος χρειάζεται βοήθεια».

Ο σκηνοθέτης, από την μεριά του, μιλώντας σε εκπομπή της δημόσιας τηλεόρασης RAI, απάντησε πως «σε ό,τι αφορά τη δουλειά του υπάρχει ελευθερία έκφρασης, ο καθένας μπορεί να πει ότι νομίζει. Το μποϊκοτάζ, όμως, θα έπρεπε να ξεκινήσει, αφότου κάποιος δει την ταινία».

Στο «Ηabemus Papam», ο «αναποφάσιστος ποντίφικας» που υποδύεται ο Μισέλ Πικολί προσπαθεί να ξεπεράσει τους φόβους και τους δισταγμούς του με τη βοήθεια ενός ψυχαναλυτή. Οι δε υπόλοιποι καρδινάλιοι, κατά την διάρκεια της διαδικασίας εκλογής στην Καπέλα Σιστίνα, εκφράζουν επίσης ένας είδος «φοβισμένης άρνησης της εξουσίας», που γίνεται άμεσα αντιληπτός διαμέσου της προσευχής «σε παρακαλώ, Κύριε. Σε παρακαλώ, μην επιλέξεις εμένα».

Στο τέλος ο «παρ' ολίγον πάπας» μιλά στους πιστούς που έχουν συγκεντρωθεί στην πλατεία του Αγίου Πέτρου και τους ανακοινώνει την απόφασή του: «Κατάλαβα ότι δεν είμαι ικανός, δεν μπορώ να σας δείξω το δρόμο, χρειάζομαι κάποιον που να μου τον δείξει εμένα» λέει ο καρδινάλιος Μέλβιν.


«Οι ψυχολογικές αδυναμίες που εκφράζει ο Μισέλ Πικολί στο έργο αυτό χαρακτηρίζουν και τον ίδιο μου τον εαυτό, όπως, πιστεύω, και πολλούς θεατές» δήλωσε ο Μορέτι κατά την παρουσίαση του έργου στον ιταλικό και διεθνή Τύπο.


Πολλοί σχολιαστές και κριτικοί πιστεύουν ότι οι επικρίσεις της καθολικής εφημερίδας Avvenire μπορεί τελικά να λειτουργήσουν θετικά για την πορεία του έργου. Παρόμοια εξέλιξη, άλλωστε, είχαν και άλλα φιλμ θρησκευτικού περιεχομένου, όπως το «Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» του Πιερ Πάολο Παζολίνι και «Ο τελευταίος Πειρασμός» σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορτσέζε, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη.


Το Habemus Papam πρόκειται να λάβει μέρος στο επόμενο φεστιβάλ κινηματογράφου των Καννών. Κατά τις πρώτες τρεις μέρες προβολής του σε 447 κινηματογραφικές αίθουσες ήρθε δεύτερο σε πώληση εισιτηρίων.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=396362&h1=true

Όσκαρ με ελληνικό «άρωμα» Αθήνα - Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011 [ 20:38 ]

ΑΠΕ Το «Ποτέ την Κυριακή» χαρίζει στον Μάνο Χατζιδάκι το Όσκαρ μουσικής

Το «Ποτέ την Κυριακή» χαρίζει στον Μάνο Χατζιδάκι το Όσκαρ μουσικής

Με αφορμή την ελληνική αγωνία για την πεντάδα καλύτερης ξένης ταινίας και τη συμμετοχή του «Κυνόδοντα» σε αυτήν, ρίχνουμε μια ματιά στους Έλληνες που έχουν κερδίσει Όσκαρ στην ιστορία του θεσμού.

• Η εξαιρετική Κατίνα Παξινού ανεβαίνει στην σκηνή του Chinese Theatre για να παραλάβει το Όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της ως Ισπανίδας Πιλάρ, στην κινηματογραφική μεταφορά του Για ποιον χτυπάει η καμπάνα του Έρνεστ Χεμινγουέι. Είναι το πρώτο Όσκαρ με ελληνικό χρώμα.
• Μάνος Χατζιδάκις: ο μεγάλος συνθέτης κέρδισε το Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού για την ταινία Ποτέ την Κυριακή (1960). Παρά το γεγονός ότι έχει γράψει μουσική και για άλλες ταινίες, αυτή ήταν η μοναδική υποψηφιότητα του –και η μοναδική νίκη του.
• Βασίλης Φωτόπουλος: Το 1965 κέρδισε το Όσκαρ καλλιτεχνικής διεύθυνσης-σκηνικών για τον Ζορμπά. Ο ίδιος υποστήριξε ότι του «έκλεψαν» ένα δεύτερο Όσκαρ, εκείνο για την ταινία Αμέρικα-Αμέρικα, όταν ο Ελιά Καζάν επέλεξε να αφαιρέσει το όνομα του από τους τίτλους και να αφήσει μόνο εκείνο του Τζιν Κάλαχαν, ο οποίος τελικά έλαβε και το χρυσό αγαλματάκι. Η αιτία; Ο Καζάν φέρεται να είπε στον Β.Φωτόπουλο: «Ποιος θα πιστέψει πως αυτά τα σκηνικά έχουν δημιουργηθεί από έναν νεαρό Έλληνα;»
• Τα κοστούμια του Μεγάλου Γκάτσμπι είχαν προσελκύσει τα βλέμματα όχι μόνο του κοινού, αλλά και της Ακαδημίας. Το χρυσό αγαλματάκι είναι γεγονός για την Θεώνη Βαχλιώτη-Όλντριτζ. Αυτό το 1975. Η «μοδίστρα» από τη Θεσσαλονίκη που έφτασε στο Χόλιγουντ είχε συνολικά τρεις υποψηφιότητες. Οι άλλες δύο ήταν για το Ποτέ την Κυριακή (1960) και για την Φαίδρα (1962).
• Εν έτει 1982 ο Βαγγέλης Παπαθανασίου κερδίζει το Όσκαρ μουσικής για το επικό σάουντρακ των Δρόμων της Φωτιάς. Το βασικό θέμα της ταινίας έχει από τότε «ντύσει» πολλές μεγάλες αθλητικές οργανώσεις. Ο συνθέτης έχει γράψει μουσική για περισσότερες από 30 ταινίες (ανάμεσα τους και το Blade Runner του Ρίντλεϊ Σκοτ).
• Το 1983, ο Κώστας Γαβράς κερδίζει το Όσκαρ για το σενάριο του Αγνοούμενου. Αρκετά χρόνια νωρίτερα (το 1970) ήταν υποψήφιος για τη σκηνοθεσία και το σενάριο του Ζ (τα βασικά βραβεία εκείνο το βράδυ κατέκτησε ο Καουμπόι του Μεσονυχτίου).

Ελληνικές υποψηφιότητες

• Η Μελίνα Μερκούρη βρέθηκε το 1961 υποψήφια για το Όσκαρ Α΄ γυναικείου Ρόλου για το Ποτέ την Κυριακή
• Ο σύζυγος της Ζυλ Ντασέν ήταν υποψήφιος για το σενάριο και τη σκηνοθεσία της ταινίας
• Ο Μιχάλης Κακογιάννης συγκέντρωσε τρεις υποψηφιότητες για τον Ζορμπά το 1965 (ταινίας, σκηνοθεσία και σεναρίου), μία καλύτερης ξένης ταινίας για την Ηλέκτρα το 1963 και άλλη μία για την Ιφιγένεια το 1968.
• Δύο φορές βρέθηκαν ταινίες του Βασίλη Γεωργιάδη στην πεντάδα της καλύτερης ξένης ταινίας. Η πρώτη το 1964 για Τα κόκκινα φανάρια και η δεύτερη το 1966 για Το χώμα βάφτηκε κόκκινο.

Με ελληνικές ρίζες

Πολλοί είναι οι υποψήφιοι με ελληνική καταγωγή, οι οποίοι έχουν κατά καιρούς διεκδικήσει Όσκαρ.

Ανάμεσα στους πιο γνωστούς είναι οι:

• Ελιά Καζάν (υποψήφιος για επτά βραβεία, έχει στην κατοχή του τρία –ανάμεσα στα οποία και ένα τιμητικό για το σύνολο της καριέρας του)
• Ο Τζορτζ Τσακίρης κερδίζει Όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου για το West Side Story
• Πέντε υποψηφιότητες έχει ο Ντιν Ταβουλάρις και ένα Όσκαρ (εκείνο της καλλιτεχνικής διεύθυνσης και των σκηνικών για το δεύτερο μέρος του Νονού- 1974).
• Ο Τζον Κασσαβέτης υπήρξε υποψήφιος για Όσκαρ Β΄Ανδρικού ρόλου για την ταινία Και οι 12 ήταν καθάρματα (1967), πρωτότυπου σεναρίου για τα Πρόσωπα (1968) και σκηνοθεσίας για το Μια γυναίκα εξομολογείται (1974)
• Η Ολυμπία Δουκάκη κερδίζει Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου για το Κάτω από τη λάμψη του φεγγαριού, 1987
• Ο Αλεξάντερ Πέιν κερδίζει βραβείο για το διασκευασμένο σενάριο του Πλαγίως, το 2005
• Το 2010 το The Cove του Λούη Ψυχογιός, κέρδισε το χρυσό αγαλματίδιο στην κατηγορία ντοκιμαντέρ.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=41&nid=1231080059#ixzz1Edg6Z5Da

Μπουγιάρ Αλιμάνι «Για να κάνεις ταινία σήμερα στην Ελλάδα, θες πάθος, όχι χρήματα» ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ | Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011 [ 08:53 ]

O Μπουγιάρ Αλιμάνι

O Μπουγιάρ Αλιμάνι

«Είναι μια ταινία πάνω στις σκοτεινές πλευρές της Αλβανίας και δεν εννοώ τον υπόκοσμο αλλά τους ανθρώπους που ενώ δεν είναι παράνομοι ζουν στο περιθώριο» λέει ο Μπουγιάρ Αλιμάνι για την πρώτη, μεγάλου μήκους ταινία του, την «Αμνηστία», η οποία όχι μόνον παίχθηκε στο Φόρουμ του φεστιβάλ του Βερολίνου που ολοκληρώθηκε το Σάββατο 19 Φεβρουαρίου αλλά απέσπασε το βραβείο της Διεθνούς Ενωσης Αιθουσαρχών Τέχνης. «Μια γυναίκα, ένας άντρας, ένας νόμος που επιτρέπει στους έγκλειστους φυλακισμένους να συναντηθούν ερωτικά με τους συζύγους τους και παράλληλα με αυτά , κυοφορείται μια άλλη ερωτική σχέση η οποία αναπτύσσεται έξω από τους τοίχους των φυλακών με πρωταγωνιστές τους συζύγους που επισκέπτονται τους φυλακισμένους.»

Η «Αμνηστία» είναι μια συμπαραγωγή Αλβανίας/ Ελλάδας / Γαλλίας γυρισμένη στα αλβανικά και με αλβανούς ηθοποιούς (Λούλι Μπίτρι, Καραφίλ Σένα). Στην παραγωγή της έχουν συμμετάσχει ο ίδιος ο Αλιμάνι (90 Productions), ο Θάνος Αναστόπουλος με την «Φαντασία Οπτικοακουστική» το Αλβανικό και το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και το Ευρωπαικό Ταμείο Eurimages.

Τα περισσότερα μέλη του τεχνικού επιτελείου της «Αμνηστίας» _στην διεύθυνση της φωτογραφίας (Ηλίας Αδάμης),στον ήχο (Λέανδρος Ντούνης), στο μοντάζ(Μπονίτα Παπαστάθη) κ.α._ έχουν ελληνική ιθαγένεια. «Τα τεχνικά είναι θέματα που εμείς στην Αλβανία δυστυχώς δεν τα κατέχουμε» λέει ο Αλιμάνι που γεννήθηκε στην Αλβανία αλλά μεγάλωσε και σπούδασε στην Ελλάδα. «Ενώ υπάρχει αλβανικός κινηματογράφος, έστω και μικρός σε ποσότητα, οι συνθήκες στις οποίες γυρίζονται εκεί οι ταινίες είναι μάλλον πρωτόγονες.» Ο Αλιμάνι μάλιστα λέει χαρακτηριστικά ότι ελπίζει κάποια στιγμή στην πατρίδα του θα πουν για τον κινηματογράφο αυτό που ο Γαλιλαίος είπε για την γη: «και όμως κινείται.»

Η «Αμνηστία» είχε συνολικό προϋπολογισμό 800.000 ευρώ αλλά ο σκηνοθέτης της πιστεύει ότι θα μπορούσε να είχε γυριστεί και με λιγότερα χρήματα. «Στις χώρες μας και εννοώ το γεωγραφικό φάσμα των Βαλκανίων, το παν για να κάνεις μια ταινία δεν είναι πια τα χρήματα αλλά το πάθος» λέει. «Ανήκω στην γενιά των νέων ελλήνων κινηματογραφιστών _και βάζω τον εαυτό μου μέσα στους Ελληνες, μαζί με τον Γιώργο Λάνθιμο, τον Νικολέρη, τον Αρη Μπαφαλούκα και τον Σύλλα Τζουμέρκα με τους οποίους έχω συμμετάσχει με μικρού μήκους ταινίες στο φεστιβάλ της Δράμας.»

«Ανέκαθεν οι μεγάλες πιέσεις έβγαζαν μεγάλη Τέχνη» λέει ο σκηνοθέτης, εξαιρώντας φυσικά τον εαυτό του. «Νομίζω ότι στον κινηματογράφο της Ελλάδας γίνεται αυτό ακριβώς. Οι σκηνοθέτες πλέον σκέφτονται λίγο περισσότερο, πονάνε λίγο περισσότερο, νιώθουν μέχρι το κόκαλο ότι η οικονομική κρίση μας πιέζει όλους και ότι μπορεί μεθαύριο να έρθει η δική τους σειρά. Ετσι, ο καθένας με τον τρόπο του προσπαθεί να πει τον δικό του λόγο πάνω στα πράγματα με την ελπίδα ότι κάτι θα σωθεί τελικά.»

Η ταινία «Αμνηστία» δεν έχει προς το παρόν βρει διανομή στις ελληνικές αίθουσες

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=385791&dt=21/02/2011#ixzz1EdfYLmxV

Υπουργείο Πολιτισμού Νέο ΔΣ στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011 [ 21:46 ]

Νέο Διοικητικό Συμβούλιο ορίσθηκε στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, όπως ανακοινώθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού.

Το Δ.Σ. αποτελείται από τους Νικόλαο Αλιβιζάτο, καθηγητή Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών (πρόεδρο), Νικόλαο Καλογερά, αρχιτέκτονα, ομ. καθηγητή Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ (αντιπρόεδρο) και τους Βικτωρία Ευθυμιάδου, δικηγόρο, Ρένα Παπασπύρου, εικαστικό, ομ. καθηγήτρια Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, Τάσο Κ. Μπίρη, αρχιτέκτονα, ομότιμο καθηγητή Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ, Χρόνη Μπότσογλου, ζωγράφο, ομ. καθηγητή Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, Σοφία Στάικου, διοικητικό επιχειρηματικό στέλεχος, Κωνσταντίνο Παπαγεωργίου, αν. καθηγητή Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, Μιχάλη Παπαδάκη, γλύπτη, εκπρόσωπο Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (μέλη).

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=385949&dt=21/02/2011#ixzz1EdbtHKms

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=385949&dt=21/02/2011#ixzz1EdboZFFt

Ιταλός κροίσος αναλαμβάνει τη διάσωση της Πομπηίας Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011 [ 13:03 ]

Φωτ.αρχείου: Πομπηία, ανασκαφές

Φωτ.αρχείου: Πομπηία, ανασκαφές

ΡΩΜΗ

Αφότου χάρισε 25 εκατομμύρια ευρώ στο ιταλικό δημόσιο για την αναστύλωση του Κολοσσαίου της Ρώμης, ο Ντιέγκο Ντέλλα Βάλε αποφάσισε να βάλει και πάλι το χέρι στην τσέπη για να δώσει μια «ένεση ζωής» στον αρχαιολογικό χώρο της Πομπηίας, ο οποίος τον τελευταίο καιρό έχει υποστεί σημαντικές καταστροφές.

«Οι επιχειρηματίες και οι πολίτες της Νάπολης πρέπει να αδράξουν την ευκαιρία και να συμμετάσχουν στην αναστύλωση της Πομπηίας. Αν χρειαστεί είμαι έτοιμος να βοηθήσω», δήλωσε ο Ιταλός κροίσος και ιδιοκτήτης της εταιρίας υποδημάτων πολυτελείας Tods.

Οι ιταλικές αρχές ήδη ερευνούν τυχόν ευθύνες που βαραίνουν εννέα άτομα σε σχέση με τις ζημιές και τις κατολισθήσεις που προκλήθηκαν στα ερείπια της Πομπηίας πέρυσι τον Νοέμβριο. Μεταξύ αυτών βρίσκεται και ο έφορος ο οποίος είχε την επιστασία του αρχαιολογικού χώρου Πιέτρο Τζιοβάνι Γκούτσο και ο επικεφαλής των ανασκαφών στην περιοχή Αντόνιο Βαρόνε.

Η θλιβερή εικόνα εγκατάλειψης που δείχνουν ορισμένα από τα διασημότερα μνημεία πολιτισμικής κληρονομιάς της Ιταλίας έχει παράλληλα και πολιτικές επιπτώσεις. Αρκετοί πολιτικοί της αντιπολίτευσης κατηγορούν για την παρακμή των διάσημων αρχαιολογικών χώρων και τις περικοπές στον τομέα του πολιτισμού που επικρατεί τον υπουργό Πολιτισμού Σάντρο Μπόντι.
Οι επικριτές του λένε ότι η έλλειψη κρατικής οικονομικής υποστήριξης είναι παράλογη δεδομένων των εσόδων που αποκομίζει η Ιταλία από τον τουρισμό. Η Γαλλία, η οποία έχει σημαντικά λιγότερα μνημεία να συντηρήσει και να υποστυλώσει ξοδεύει το 1% του ΑΕΠ της για τον πολιτισμό, ενώ η Ιταλία ξοδεύει για τον ίδιο σκοπό μόλις το 0,2% του ΑΕΠ της. Παρόλα αυτά, ο Μπόντι επιμένει ότι για τη διάσωση των αρχαιολογικών μνημείων απαιτείται καλύτερη διαχείριση των πόρων και όχι περαιτέρω χρηματοδότηση.

Παρόλα αυτά, σύμφωνα με την έγκυρη οικονομική ιταλική εφημερίδα «Il Sole 24 Ore», ο μοναδικός τρόπος να διασωθεί η Πομπηία θα ήταν να βρεθεί ένας ιδιώτης σπόνσορας. «Η διαχείριση του χώρου πρέπει να αφαιρεθεί από ένα κράτος που έχει φανεί ανίκανο να την προστατεύσει», ανέφερε.


 Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=385828&dt=21/02/2011#ixzz1EdUDaZTn

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=385828&dt=21/02/2011#ixzz1EdUAcuwl

Πολιτισμός Επιστολή «335» προς Γερουλάνο για τις επιχορηγήσεις

Ο υπουργός Πολιτισμού κ. Παύλος Γερουλάνος

ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011  [ 16:05 ]

Τριακόσια τριάντα πέντε ονόματα από τον χώρο του θεάτρου υπογράφουν την επιστολή που απέστειλαν χθες, προς τον υπουργό Πολιτισμού κ. Παύλο Γερουλάνο μέσα από την οποία ζητούν να πληροφορηθούν τις προθέσεις του σχετικά με το θέμα των επιχορηγήσεων. Με ημερομηνία 6 Ιανουαρίου, οπότε και συντάχθηκε, η επιστολή φέρει υπογραφές από ηθοποιούς, σκηνοθέτες, συγγραφείς, ακαδημαϊκούς, σκηνογράφους αλλά και τεχνικούς του θεατρικού χώρου, οι οποίοι εκφράζουν σε ήπιους, είναι η αλήθεια, τόνους, τη δυσαρέσκειά τους για τη σιωπή του ΥΠΠΟ απέναντι στο πρόβλημά τους.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η επιστολή αυτή κινείται εσκεμμένα σε χαμηλούς τόνους καθώς οι γράφοντες και οι υπογράφοντες δεν θέλουν να προκαλέσουν αλλά να βρουν, σ΄ αυτή την πρώτη φάση, μια λύση στα αιτήματά τους. Αλλωστε γνωρίζουν ότι «λεφτά δεν υπάρχουν», άρα δύσκολα μπορούν να «απαιτήσουν». Ωστόσο οι ίδιοι είναι που ισχυρίζονται, ότι να δεν υπάρξει άμεση αντίδραση, η επόμενη επιστολή δεν θα είναι στον ίδιο τόνο....

Συγκεκριμένα η επιστολή έχει ως εξής:

Αξιότιμε κ. Υπουργέ,

σύσσωμο το επιχορηγούμενο θέατρο, καθώς και κάθε Έλληνας πολίτης που ενδιαφέρεται για τα θεατρικά πράγματα της χώρας μας, καταθέτουμε τα αγωνιώδη ερωτήματά μας για την τύχη του ελληνικού θεάτρου και για τα σχέδια που κάνει η Πολιτεία για τη στήριξή του.

Έχουν περάσει δέκα πέντε μήνες από τότε που αναλάβατε την ευθύνη για τις τύχες του ελληνικού Πολιτισμού, μέσα στον οποίο το ελληνικό θέατρο παίζει ζωτικότατο ρόλο έχοντας δημιουργήσει σημαντικά επιτεύγματα, και ακόμα δεν γνωρίζουμε τις απόψεις σας και τα σχέδια του Υπουργείου πάνω στα θέματα που μας αφορούν και που δεν είναι μόνο η οικονομική ενίσχυση του Θεάτρου αλλά και η όλη φιλοσοφία με την οποία αντιμετωπίζεται από την Πολιτεία η Θεατρική Τέχνη.

Μέσα σ’ αυτούς τους δέκα πέντε μήνες το μόνο που έχει γίνει προς αυτή την κατεύθυνση είναι η κατάργηση του ΕΚΕΘΕΧ, το οποίο ακόμη διατηρεί το κτίριό του και τους υπαλλήλους του, με όλα τα οικονομικά επακόλουθα, μια μερική εξόφληση από επιχορηγήσεις προηγούμενων ετών και η δημιουργία μιας επιτροπής που θα διερευνήσει τα προβλήματα του θεάτρου για να οργανώσει τη στάση της Πολιτείας.

Κάθε νέος Υπουργός Πολιτισμού, δικαίως, διορίζει μια Επιτροπή για να μελετήσει τα προβλήματα του Θεάτρου, τα συμπεράσματα της οποίας όμως μπαίνουν συνήθως στα ράφια του Υπουργείου και κατά κανόνα έρχεται κάποιος άλλος Υπουργός για να αρχίσει να διερευνά από την αρχή, με μια άλλη Επιτροπή, τα ίδια προβλήματα. Έτσι χάνεται πολύς χρόνος και η θεατρική δημιουργία λιμνάζει μέσα σ’ ένα τέλμα αβεβαιότητας. Αν θελήσετε να κάνετε μια σύγκριση με το παρελθόν θα δείτε ότι τις τελευταίες δεκαετίες το επιχορηγούμενο θέατρο βρισκόταν σε μια λαμπρή περίοδο, που κατά γενική ομολογία έπαιζε, και παίζει ακόμη, σημαντικό, αν όχι σημαντικότερο ρόλο, από τα Κρατικά θέατρά μας. Σήμερα όμως προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μειώνοντας τις παραγωγές μας και ελαχιστοποιώντας όλα τα έξοδά τους – αριθμός ηθοποιών, συντελεστών και τεχνικού προσωπικού, σκηνικά, κοστούμια, μουσική, χορογραφίες, βίντεο κλπ. – και εργαζόμαστε χωμένοι μέσα στο άγχος της επιβίωσης.

Γνωρίζουμε τις οικονομικές δυσκολίες και πρώτοι, κάποιοι από εμάς, δηλώσαμε, σε συνάντησή μας με την κ. Γενική Γραμματέα του Υπουργείου πριν από δέκα μήνες, την κατανόησή μας. Αλλά το θέατρο κινδυνεύει, και μας διακατέχει μια αγωνία για το τι μέλλει γενέσθαι. Οι θίασοι δυσκολεύονται να επιβιώσουν, οι νεανικές και πειραματικές ομάδες δεν έχουν από πουθενά καμία στήριξη, τα ΔΗΠΕΘΕ δεν γνωρίζουν αν θα συνεχίσουν να υπάρχουν, το Θεατρικό Μουσείο κινδυνεύει να κλείσει και το μόνο που διαφαίνεται πλέον με βεβαιότητα είναι ότι σε λίγο καιρό ελεύθερο ελληνικό θέατρο θα σημαίνει μόνο παραγωγές των μεγάλων εμπορικών κολοσσών του θεάματος. Από τη φύση της δουλειάς μας έχουμε μάθει να αγωνιζόμαστε σ’ όλη μας τη ζωή, με όλες μας τις δυνάμεις, κυρίως κάτω από αντίξοες συνθήκες, αλλά οι αντοχές μας εξαντλούνται.

Με την επιστολή μας αυτή δεν ζητάμε τίποτα άλλο από την Πολιτεία παρά μόνο να μας γνωστοποιήσει έγκαιρα τις προθέσεις της. Πιστεύουμε πως η μέχρι τώρα προσφορά μας στο θέατρο μας δίνει το δικαίωμα, παρά τις επικρατούσες οικονομικές συνθήκες, να ζητάμε να πληροφορηθούμε τις θέσεις σας για το επιχορηγούμενο θέατρο.

Αθήνα, 6 Ιανουαρίου 2011

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=380826&dt=27/01/2011#ixzz1CG7K1BZV

Κρήτη Στέγη για τον χρυσό της αρχαίας Ελεύθερνας ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ | Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2011 [ 10:00 ]

Δείτε το slideshow

 1 από 4 

Ο καθηγητής κ. Νίκος Σταμπολίδης κατά την διάρκεια ανασκαφής στην αρχαία Ελεύθερνα

Σαν να αναδύεται από τη γη, με τα βράχια γύρω του και την τοπική χλωρίδα να το περιβάλλουν, θα είναι το αρχαιολογικό μουσείο της Ελεύθερνας στην Κρήτη, το οποίο θα ανεγερθεί προκειμένου να εκτεθούν αλλά και να φυλαχθούν γενικότερα ορισμένα από τα χιλιάδες εντυπωσιακά ευρήματα που έχουν έρθει στο φως από τις ανασκαφές των τελευταίων ετών. Περί τα 1500 αντικείμενα μεταξύ των οποίων τα κτερίσματα των τάφων της Νεκρόπολης της Ορθής Πέτρας (χρυσά κοσμήματα ή από σπάνια υλικά, όπως αμέθυστος, φαγεντιανή, κορνεόλη, κεχριμπάρι, ορεία κρύσταλλος, ήλεκτρον, αιγυπτιακό μπλε, επίσης τελετουργικά αντικείμενα, ομφαλωτές γυάλινες φιάλες, σφραγιδόλιθοι, σκαραβαίοι, χάλκινα αγγεία, όπλα, κεραμική κ. ά.) θα εκτεθούν στο συνολικού εμβαδού 1.632 τ.μ.κτίριο (900 τ.μ. για το αίθριο και τον όροφο και 730 τ.μ. για τον ημιόροφο και το υπόγειο). Επιπλέον άλλα 4000 περίπου ευρήματα θα εκτίθενται σε ειδικούς αποθηκευτικούς χώρους του μουσείου.

Η θέση του κτιρίου έχει ορισθεί στην ανατολική παρειά λόφου που βρίσκεται ΝΔ του αρχαιολογικούχώρου _ χωρίς να υπάρχει οπτική επαφή μεταξύ τους_ σε έκταση 5,5 στρεμμάτων απέναντι από τον Ψηλορείτη και δίπλα στην επαρχιακή οδό Ελεύθερνας – Αρχαίας ΕλεύθερναςΜυλοποτάμου Κρήτης. Το Συμβούλιο Μουσείων του υπουργείου Πολιτισμού έδωσε την έγκρισή του, έτσι απομένει πλέον η ένταξη του έργου στο  ΕΣΠΑ προκειμένου να αρχίσει η υλοποίησή του.

Σύμφωνα με την αρχιτεκτονική μελέτη τον όροφο (πλην του αιθρίου) θα καταλαμβάνουν τρεις μεγάλοι χώροι εκθέσεων: ανατολικά, κεντρικά και δυτικά. «Πρόκειται για μία σημειολογική χωροθέτηση», όπως είπε ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης κ. Νίκος Σταμπολίδης, ο οποίος διενεργεί την ανασκαφή στην αρχαία Ελεύθερνα «καθώς ο δημόσιος και ιδιωτικός πυρήνας της πόλης βρισκόταν κυρίως στα ανατολικά, στην ακρόπολη το θρησκευτικό και διοικητικό κέντρο, και στα δυτικά οι νεκροπόλεις». Αντίστοιχα λοιπόν η πρώτη εκθεσιακή ενότητα θα περιλαμβάνει αρχαιότητες από το δημόσιο και ιδιωτικό βίο μέσα από τη διαχρονική ζωή της αρχαίας πόλης, η δεύτερη τις λατρείες και τα ιερά και η τρίτη τα ταφικά έθιμα και τις νεκροπόλεις.

Μαζί με την χωριστή αίθουσα προβολών και τον χώρο εισόδου με τις οθόνες αφής (οι ημιυπαίθριοι χώροι του αιθρίου θα δέχονται επίσης λίθινες αρχαιότητες) ο ωφέλιμος χώρος εκθέσεων καταλαμβάνει περίπου το 80% του εμβαδού του ορόφου. Στο μουσείο θα υπάρχει επίσης Κέντρο Μελέτης (βιβλιοθήκη, γραφεία) καθώς και οι απαραίτητες υποδομές για τηλειτουργία του. «Καθώς οι ανασκαφές θα συνεχίζονται, έχει προβλεφθεί χώρος για τις επόμενες δύο δεκαετίες», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ.Σταμπολίδης.

«Η έκθεση θα αναπτύσσεται με σπονδυλωτό τρόπο, που θα επιτρέπει την αντικατάσταση των αντικειμένων ανά τακτά χρονικά διαστήματα (3 – 5 έτη), ώστε το μουσείο να ανανεώνεται διαρκώς με τανέα ευρήματα που προκύπτουν από τις  ανασκαφές ή να δημιουργούνται ενότητες περιοδικών εκθέσεων», πρόσθεσε εξάλλου ο ανασκαφέας επισημαίνοντας επίσης, ότι το μουσείο θα είναι ανοικτό σε δανεισμούς για εκθέσεις άλλων μουσείων, για μελέτη κλπ.

Στην αρχαία Ελεύθερνα που βρίσκεται σε απόσταση 30 χιλιομέτρων από το Ρέθυμνο έχει αποκαλυφθεί από τους αρχαιολόγους αδιάλειπτη ανθρώπινη κατοίκηση από τον 8ο π.Χ. αιώνα ως και τα βυζαντινά και μεσαιωνικά χρόνια. Σημαντικότερη ανασκαφή είναι αυτή που διεξάγεται στην νεκρόπολη της Ορθής Πέτρας, όχι μόνον γιατί έχει φέρει στο φως μοναδικά ευρήματα αλλά γιατί έχει δώσει σημαντικότατες πληροφορίες στους επιστήμονες για τη ζωή σ΄αυτή την πόλη και γενικότερα στην Κρήτη κατά την Αρχαϊκή περίοδο. Ο λόγος αυτός είναι, που ένα ανασκαμμένο τμήμα της νεκρόπολης έχει καλυφθεί σήμερα με στέγαστρο, το οποίο προστατεύει τις αρχαιότητες αλλά και διευκολύνει τους επισκέπτες για την γνωριμία με το χώρο.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=379953&dt=24/01/2011#ixzz1C012QmqS

ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ: Ενα πείραμα εν εξελίξει στο Συνεργείο

Νελλη Aμπραβανελ

«Για την πρώτη τους παράσταση, πριν από σχεδόν τρία χρόνια, είχαν αναζητήσει έναν πολύ ειδικό χώρο, με μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα για την παράσταση “Tejas Verdes”, που είχε κεντρικό άξονα τα βασανιστήρια στη Χιλή του Πινοσέτ. Ετσι βρεθήκαμε σ’ ένα συνεργείο αυτοκινήτων στον Κεραμεικό. Από εκεί κρατήσαμε μόνο το όνομα, αφού το Συνεργείο δεν έχει σταθερή έδρα», μας λέει η σκηνοθέτις Γιολάντα Μαρκοπούλου. «Σκοπός δεν ήταν να φτιάξουμε ένα ακόμη θέατρο, έναν “πολυχώρο” ούτε ομάδα από σκηνοθέτη και ηθοποιούς. Η δουλειά μας αντλεί έμπνευση από τον εκάστοτε χώρο που επιλέγουμε, κυρίως όμως βασίζεται στη δημιουργική και αυτοσχεδιαστική αλληλεπίδραση με τους ηθοποιούς και τους υπόλοιπους καλλιτεχνικούς συντελεστές, αλλά και τις ιδιαιτερότητες κάθε project. Είναι ένα πείραμα εν εξελίξει από διαφορετικούς ανθρώπους που συγκεντρώνονται κάτω από την ίδια “ομπρέλα” για να δημιουργήσουν και να παρουσιάσουν τη δουλειά τους, σ’ ένα ιδιαίτερο πλαίσιο συνεργασίας». Στις 29 Ιανουαρίου το Συνεργείο παρουσιάζει την παράσταση «Εξοδος», όπου συναντώνται 5 σκηνοθέτες, 5 συγγραφείς, 6 ηθοποιοί και 2 σκηνογράφοι. Παράλληλα όμως «τρέχει» το give me a sign project, με το deBop.gr, τους cleanjunkies και την γκαλερί ArtVille, και μέρος των εσόδων θα δοθεί για το εργαστήρι τέχνης για νεαρούς πρόσφυγες Station Athens, που διοργανώνουν με την Αμάκα. Ολόκληρος ο τωρινός χώρος στην Κολωνού 31 στο Μεταξουργείο έχει διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να περικλείει όλες τις δραστηριότητες τους, με τη μία να συμπληρώνει την άλλη. «Κάθε επίσκεψη στο Συνεργείο θέλουμε να αποτελεί μια πιο σύνθετη εμπειρία». www.synergyo.gr, τηλ. 6981-802.544

ΟΔΟΣ ΑΒΡΑΜΙΩΤΟΥ: Τέχνη και πάρτι και πολλές δράσεις στο Six D.O.G.S.

Ηλιας Mαγκλινης

Το πολιτιστικό κέντρο Six D.O.G.S., στο στενό της οδού Αβραμιώτου, μια ανάσα από την Αθηνάς, ξεκίνησε από μια παρέα πέντε νέων ανθρώπων στο χειρότερο δυνατό χρονικό σημείο: τον Οκτώβριο του 2009, λίγο καιρό προτού χτυπήσει η οικονομική κρίση. Δεκατέσσερις μήνες μετά όμως αποτελεί έναν από τους πιο ισχυρούς πνεύμονες καλλιτεχνικών δράσεων της πόλης. Εκεί όπου υπήρχε το μπαρ Kinky με τη μικρή αίθουσα για καλλιτεχνικές δράσεις, το Kinky Kong, συν άλλα τρία ανεξάρτητα μπαρ, μετά το φθινόπωρο του 2009 οι χώροι αυτοί ενοποιήθηκαν υπό τη σκέπη του Six D.O.G.S. Το μπαρ (πρώην Kinky) μεγάλωσε καθώς έπεσε ο τοίχος που το χώριζε από το παλαιό Kinky Kong, δημιουργήθηκε ακόμα ένα καφέ, ενώ έχει διαμορφωθεί ένας άλλος χώρος, το Project Space, μια «μικροσκοπική γκαλερί», όπως τη χαρακτηρίζει ο Κωνσταντίνος Δαγριτζίκος, ένας από τους βασικούς εμπνευστές του Six D.O.G.S., όπου η έμφαση δίνεται στις οπτικές τέχνες, στην περφόρμανς αλλά και σε δράσεις που σχετίζονται με τη μόδα. Υπάρχει επίσης το Gig Space, «η καρδιά του Six D.O.G.S.»: live, προβολές, θεατρικές παραστάσεις, σεμινάρια, εργαστήρια και πάρτι. «Εστιάζουμε σε νέα και φρέσκα πράγματα», σχολιάζει ο Κωνσταντίνος, «αλλά όχι σε ερασιτεχνικά. Το τονίζω διότι πολλοί τα μπερδεύουν». Οπως αναγράφεται στην επίσημη ιστοσελίδα, το Six D.O.G.S. «δεν προτείνεται ως ένας καινούργιος χώρος, αλλά ως ένα νέο μοντέλο χώρου, όπου όλοι μπορούν να παίξουν. Στοχεύει στο να δημιουργήσει και να συντηρήσει έναν υψηλού προφίλ δυναμικό πυρήνα πολυσυλλεκτικών δραστηριοτήτων παραγωγής και παρουσίασης σε μία περιοχή της πόλης που είναι απλά φυσικό να συμβεί αυτό, επιδιώκοντας να είναι το ίδιο Pop όσο και Avant-garde». Τόσο τηλεφωνικά όσο και ζωντανά, ο Κωνσταντίνος επανέλαβε πόσο πολύ «γουστάρει αυτό που γίνεται εδώ». Και φαίνεται: πέρα από την τέχνη και τα πάρτι, το Six D.O.G.S. ξεχωρίζει και για τον εκπληκτικό κήπο του: ακάλυπτος διαμορφωμένος εξαιρετικά σε ένα easy going, χαλαρό hang-out, ανοιχτός από το μεσημέρι, με τοματόσουπες, χοτ-ντογκ, ζεστό «χειροποίητο» λικέρ κ.ά. Για όσους κρυώνουν, διατίθενται και κουβερτούλες τις οποίες επιστρέφεις φεύγοντας. Η τέλεια κατάσταση.

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ: Κάθε προβολή, μικρή γιορτή

Παναγιωτης Παναγοπουλος

Εδώ και περίπου ένα χρόνο, το ντοκιμαντέρ έχει βρει μια σταθερή βάση στην Αθήνα. Στην αρχή της οδού Αθηνάς, στο νούμερο 12, σε ένα από τα βιοτεχνικά κτίρια της περιοχής, ο τρίτος όροφος είναι αφιερωμένος στην παραγωγή και την προβολή του κινηματογράφου της τεκμηρίωσης. Η σκηνοθέτρια Βάλερυ Κοντάκος και η προγραμματίστρια Δέσποινα Παυλάκη λειτουργούν το Exile Room σαν έναν χώρο-ομπρέλα για τη δημιουργία ντοκιμαντέρ. Χώρος μιας εταιρείας παραγωγής, εργαστήριο για όσους δεν έχουν δικές τους εγκαταστάσεις και στέγη σεμιναρίων με θέμα το ντοκιμαντέρ και τη φωτογραφία, το Exile Room έγινε γνωστό στον χώρο των ανθρώπων του κινηματογράφου όταν στέγασε τις πρώτες συγκεντρώσεις των Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη. Στη συνέχεια ανοίχτηκε και προς το κοινό. Από τον Σεπτέμβριο, και κάθε δεύτερη Πέμπτη, έχει αρχίσει το πρόγραμμα προβολών ντοκιμαντέρ στην αίθουσα του Exile Room, χωρητικότητας 60 ατόμων. Κάθε προβολή είναι ένα μικρό πάρτι, με ποτά και τσίλι, όλα δωρεάν για το κοινό. Επειτα από ένα διάλειμμα για τις γιορτές, το πρόγραμμα προβολών αρχίζει και πάλι μέσα στον Ιανουάριο. (Αθηνάς 12, 3ος όροφος, www.exilefilms.gr)

ΤΑΙΝΙΑ: Κραυγή από τη Χώρα Προέλευσης

Η «Χώρα προέλευσης» του πρωτοεμφανιζόμενου Σύλλα Τζουμέρκα γεννήθηκε σε μια συνάθροιση νέων στην πλειοψηφία τους καλλιτεχνών. Ηταν ένα εκρηκτικό μείγμα εικόνων, ήχων και μουσικής από την κολεκτίβα των Drog -A- Tek, αλλά και μια εικόνα της Ελλάδας σχισμένη στα τρία. Στο ένα κομμάτι μια δασκάλα προσπαθεί να συγχρονιστεί με το μέτρο του Διονυσίου Σολωμού στον Εθνικό Υμνο για να ξυπνήσει την τάξη της, που είναι σχεδόν σε αφασία. Στο άλλο, η σύγχρονη Αθήνα προβάλλει μέσα από εικόνες-ριπές του Δεκέμβρη του 2008. Στο τρίτο κομμάτι ένα οικογενειακό δράμα εκτυλίσσεται με καταιγιστικό ρυθμό σαν χρονικό. H «Χώρα προέλευσης» ήταν ένας αυτοσχεδιασμός που κυλούσε, άλλοτε σαν ψίθυρος και άλλοτε σαν υπαρξιακή κραυγή. Μια μικρή, αποσπασματική αφήγηση με συνεχείς αναφορές σε ένα παρελθόν χωρίς τη ζέση της νοσταλγίας, για το κατακερματισμένο και χαοτικό παρόν. Ενα σχόλιο για την αγία ελληνική οικογένεια που νοσεί. Ο 32χρονος Τζουμέρκας σχεδίασε μια πρωτότυπη ιστορία για τη «χαμένη γενιά» των σημερινών 25άρηδων και 30άρηδων. Είχε για πρόσχημα τα μυστικά και τα ψέματα μιας οικογένειας, που έμειναν στο σκοτάδι επί τρεις γενιές και για συντροφιά, πολύτιμους φίλους και συνεργάτες. Ανάμεσά τους οι: Ιωάννα Τσιριγκούλη, Αμαλία Μουτούση, Γιούλα Μπούνταλη, Θάνος Σαμαράς, Ερρίκος Λίτσης, Χρήστος Πασσαλής. Η «Χώρα προέλευσης» εκπροσώπησε την Ελλάδα στη βενετσιάνικη Μόστρα.

Χώρα Προέλευσης Web Trailer 1

ATTENBERG: Η παρέα που έστρεψε τα φώτα επάνω της

Δημητρης Mπουρας

Μικρές παρέες νέων ανθρώπων, μπουχτισμένων από το βόλεμα και τη συναλλαγή, κατάφεραν και φέτος να στρέψουν τους προβολείς των μεγάλων ευρωπαϊκών φεστιβάλ στην κουκκίδα του κινηματογραφικού χάρτη της Ευρώπης. Παρέες Ελλήνων κινηματογραφιστών, που καθένας έχει το δικό του όραμα, όμως όλοι μαζί λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία.

Αρκετοί από τη συντροφιά του «Κυνόδοντα» έδωσαν το παρόν και στο «Attenberg» της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη, που απασχόλησε περισσότερο από κάθε άλλη ελληνική ταινία του 2010 τους ξένους. Συμμετείχε στο διαγωνιστικό του φεστιβάλ Βενετίας, βραβεύτηκε για την ερμηνεία της νεαρής Αριάν Λαμπέντ, και συζητήθηκε πολύ.

Το «Attenberg» ήταν ό,τι πιο λιτό και εξωστρεφές γέννησε ο ελληνικός κινηματογράφος κατά τη χρονιά που πέρασε. Μια ταινία υψηλών αισθητικών προδιαγραφών, χωρίς τον ναρκισσισμό ή τις αυτοκαταστροφικές εμμονές του παρελθόντος.

Συμπαγής δραματουργικά, πολυεπίπεδη και ομοιογενής ως προς το ύφος. Η Τσαγγάρη αφηγήθηκε την ιστορία ενηλικίωσης ενός κοριτσιού που βλέπει τον πατέρα του να αργοπεθαίνει, αποσπώντας από το μίνιμουμ το μάξιμουμ. Το κορίτσι, που έχει μεγαλώσει χωρίς τη Γαλλίδα μητέρα του με τον πατέρα του σε μια μικρή παραθαλάσσια βιομηχανική πόλη, ζει μια παρατεταμένη εφηβεία. Λατρεύει την ένταση που έχουν τα τραγούδια των Suicide, αλλά και τα ντοκιμαντέρ του Σερ Ντέιβιντ Ατένμπορο για τη ζωή των θηλαστικών. Παράλληλα αντιμετωπίζει το σεξ σαν ένα ταμπού, γεγονός που το φέρνει σε διαρκή αντιπαράθεση με την πιο στενή του φίλη.

Στην επιφάνεια των εικόνων του «Αttenberg» δεσπόζει το λευκό μαζί με μια αίσθηση ψύχρας. Στο βάθος τους φωλιάζει η συγκίνηση μιας εξαιρετικής ταινίας γύρω από τη σχέση της κοπέλας με τον πατέρα της.

Η αποτύπωση της ρευστής και ασταθούς ψυχολογίας έγινε με έναν τρόπο σπάνιο για το ελληνικό σινεμά. Η Λαμπέντ ήταν μια αποκάλυψη, ενώ ο Βαγγέλης Μουρίκης συγκλονιστικός στο ρόλο του πατέρα. Η ερμηνεία του είναι η καλύτερη του 2010.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_100009_31/12/2010_427115

Attenberg - Official Trailer